บทที่ 95 ความจริง

อัคคียิ้มมุมปากเล็กน้อย “ดี งั้นกินต่อ”

เพียงขวัญได้แต่ก้มหน้ากินข้าวต้มต่อไปอย่างเงียบๆ ในขณะเดียวกัน เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอบอุ่นเล็กๆ กับการกระทำของอัคคี ถึงแม้เขาจะทำไปเพราะความจำเป็น แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขากำลังดูแลเธออยู่

อัคคีป้อนข้าวต้มเพียงขวัญจนหมดชาม เขาเช็ดมุมปากให้เธออย่างเบามือ ก่อ...