บทที่ 1 1
กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในโพรงปาก ความเจ็บแปลบแล่นริ้วจากมุมปากซ้ายที่ปริแตกลามไปถึงโหนกแก้มซึ่งขึ้นรอยนิ้วมือสีแดงช้ำ เพลินพิชญาค่อยๆ ยันฝ่ามือที่สั่นเทาลงกับพื้นไม้ปาร์เก้เย็นเฉียบของห้องนอนชั้นสอง พยุงเรือนร่างบอบช้ำให้ลุกขึ้นนั่งพิงขอบเตียงไม้สักอย่างช้าๆ หยาดน้ำตาร้อนผ่าวเอ่อคลอหน่วยตาก่อนจะร่วงเผาะลงบนหลังมือเพียงหยดเดียว ทว่ากลับไม่มีเสียงสะอื้นไห้หลุดลอดออกจากริมฝีปากที่บวมเจ่อเลยแม้แต่น้อย
หญิงสาววัยเกือบยี่สิบปียกหลังมือเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก ดวงตาที่เคยอ่อนโยนดั่งลูกกวางป่าบัดนี้ฉายแววเด็ดเดี่ยวและคุกรุ่นด้วยเพลิงโทสะ เธอจ้องเขม็งไปยังบานประตูไม้สักหนาที่เพิ่งถูกกระแทกปิดลงเมื่อไม่กี่อึดใจก่อน
แกร๊ก! เคร้ง!
เสียงแม่กุญแจทองเหลืองถูกกดล็อก ตามด้วยเสียงโซ่เหล็กคล้องทับสายยูจากด้านนอกดังก้องในความเงียบ ราวกับเสียงพิพากษาจองจำนักโทษ
"อยู่ข้างในนั้นแล้วสำนึกบุญคุณข้าวแดงแกงร้อนซะบ้างนะเพลิน! ถ้าสองปีก่อนฉันกับคุณประวิทย์ไม่รับเด็กกำพร้าอย่างแกมาดูแล ป่านนี้แกคงไม่มีปัญญาเรียนมหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ!"
เสียงแหลมสูงของป้าอมราที่ตะโกนลอดช่องประตูเข้ามาเต็มไปด้วยความถือดี ก่อนที่เสียงฝีเท้าของคนทั้งคู่จะเดินย่ำลงบันไดไปชั้นล่าง ทิ้งให้ทั้งห้องตกอยู่ในความมืดสลัวของยามพลบค่ำ
"บุญคุณงั้นเหรอ..." เพลินพิชญาแค่นยิ้มหยันในลำคอแห้งผาก "เงินประกันชีวิตสิบล้านของพ่อแม่ ที่ดินสวนสักสองแปลงที่แม่ริม แล้วก็บ้านหลังนี้ต่างหากที่พวกคุณสูบกินจนแทบไม่เหลือ!"
สายลมมรสุมปลายเดือนตุลาคมพัดกรรโชกแรงอยู่ด้านนอก กิ่งต้นหางนกยูงหน้าบ้านเอนลู่เสียดสีกระจกหน้าต่างเกิดเสียงครืดคราด เมฆฝนสีดำทะมึนเคลื่อนบดบังแสงสุดท้ายของวัน เสียงฟ้าร้องคำรามต่ำๆ อยู่ไกลโพ้น คล้ายกำลังนับถอยหลังสู่พายุลูกใหญ่
เพลินพิชญาหลับตาลง สูดลมหายใจลึกเพื่อระงับอาการสั่นเทาที่ปลายนิ้ว ความทรงจำตลอดสองปีที่ผ่านมาไหลบ่าเข้ามาในหัว
เมื่อสองปีก่อน ชีวิตของเธอเคยอบอุ่นพร้อมหน้า พ่อของเธอคือ 'ร้อยตำรวจเอก พล' หรือ 'ผู้กองพล' อดีตนายตำรวจหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่ลาออกมาทำธุรกิจสวนป่าปลูกและขนส่งไม้แปรรูปถูกกฎหมายทางภาคเหนือ ส่วนแม่คือ 'ครูพิมพ์ดาว' ครูสอนภาษาไทยผู้ใจดี ทั้งสองคือโลกทั้งใบของลูกสาวคนเดียวอย่างเธอ
แต่วันหนึ่งโลกใบนั้นกลับพังทลายลง รถยนต์ของพ่อแม่เสียหลักพุ่งตกเหวลึกบนถนนสายเปลี่ยวระหว่างกลับจากตรวจบัญชีไม้ที่ต่างอำเภอ ตำรวจสรุปสำนวนคดีว่าเป็นอุบัติเหตุจากฝนตกถนนลื่นและเบรกแตก ท่ามกลางความโศกเศร้าของเพลินพิชญาที่ตอนนั้นเพิ่งอายุเพียงสิบแปดปี
เพราะตามกฎหมายเธอยังเป็นผู้เยาว์ ไม่สามารถจัดการทรัพย์สินมรดกด้วยตนเองได้ 'ประวิทย์' พี่ชายแท้ๆ ของพ่อซึ่งทำธุรกิจรับเหมาก่อสร้างที่กำลังขาดทุนหนัก จึงรีบฉวยโอกาสก้าวเข้ามาในงานศพด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตาจอมปลอม เขาอาศัยฐานะลุงแท้ๆ ยื่นคำร้องต่อศาลขอเป็นผู้ปกครองและผู้จัดการมรดก โดยอ้างว่าจะดูแลทรัพย์สินทุกชิ้นไว้ให้จนกว่าหลานสาวจะอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์
แต่หลังจากงานศพผ่านพ้นไปเพียงสามเดือน หน้ากากผู้ปกครองแสนดีก็หลุดลอก ลุงประวิทย์และป้าอมราย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านไม้สักหลังใหญ่ของพ่อแม่เธอ ยึดห้องนอนใหญ่ไปครอง และไล่หลานสาวมาอยู่ห้องเล็กริมสุดทางเดิน คนเก่าแก่ของแม่ถูกหาเรื่องไล่ออกจนหมด ไม่นานนัก เงินสดในบัญชีมรดกและเงินประกันชีวิตกว่าสิบล้านบาทก็เริ่มร่อยหรอ
ป้าอมราผันตัวเป็นคุณนายไฮโซ กว้านซื้อกระเป๋าหรูและเครื่องเพชรออกงานสังคมทุกสัปดาห์ ขณะที่ลุงประวิทย์ถลำลึกเข้าสู่วงจรการพนันในบ่อนของ 'เสี่ยสมโภช' ผู้มีอิทธิพลสีเทารายใหญ่ของจังหวัด จากเดิมที่เพลินพิชญาเคยเบิกเงินค่าเทอมได้ตามปกติ เธอกลับถูกตัดค่าใช้จ่ายจนต้องออกไปทำงานพาร์ทไทม์หลังเลิกเรียน ทั้งชงกาแฟและรับจ้างทำบัญชีร้านค้าเพื่อหาเงินเรียนเอง
เหตุผลเดียวที่คนสู้คนอย่างเพลินพิชญาอดทนอยู่ในบ้านหลังนี้มาถึงสองปี ไม่ใช่เพราะความอ่อนแอ แต่เพราะเธอต้องการทวงคืนทุกสิ่งของพ่อแม่กลับมาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย
ในฐานะนักศึกษาคณะบัญชี ชั้นปีที่สอง เธอแสร้งทำตัวเป็นหลานสาวเงียบๆ ที่ก้มหน้าทำงานบ้านและกลับดึกเพราะงานพิเศษ แต่เบื้องหลังนั้น เธออาศัยจังหวะที่ลุงเผลอ คัดลอกสำเนารายการเดินบัญชี เอกสารการถอนเงินผิดวัตถุประสงค์ของผู้จัดการมรดก รวมถึงสัญญาจำนองที่ลุงแอบนำบ้านของกองมรดกไปค้ำประกันหนี้พนัน
อีกเพียงเก้าวันเท่านั้น... ในวันศุกร์หน้า เธอจะมีอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์ พ้นจากภาวะผู้เยาว์ และมีสิทธิ์ยื่นฟ้องต่อศาลเพื่อเพิกถอนผู้จัดการมรดก พร้อมดำเนินคดีอาญาข้อหายักยอกทรัพย์มรดกกับคนสารเลวคู่นี้ได้ทันที
ทว่าความลับไม่มีในโลก และนั่นคือชนวนเหตุของพายุอารมณ์ที่เพิ่งปะทุขึ้นเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน
