บทที่ 10 10
เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานสั่นเตือนขึ้น ชายหนุ่มกดรับสายทันทีที่เห็นชื่อของผู้กองปราบปรากฏบนหน้าจอ
"ว่าไงปราบ ได้ดูคลิปจากกล้องหน้ารถที่ไอ้ชาญส่งไปให้หรือยัง"
"ดูเรียบร้อยแล้วเสือ" เสียงทุ้มของร้อยตำรวจเอกปราบดังตอบกลับมาตามสาย "ภาพชัดระดับเอชดีเลย เห็นหน้าไอ้เข้ม ไอ้ทอง แล้วก็ไอ้เดชตอนกำลังรุมฉุดกระชากน้องเพลินอยู่กลางถนนชัดเจนมาก แถมมีเสียงที่มันอ้างชื่อเสี่ยสมโภชติดเข้ามาในไมโครโฟนหน้ารถด้วย ตอนนี้ฉันออกหมายจับเร่งด่วนข้อหาร่วมกันหน่วงเหนี่ยวกักขังและทำร้ายร่างกายแล้ว พรุ่งนี้เช้าฉันจะนำกำลังไปรวบตัวพวกมันที่โรงพยาบาลเอกชนที่ไอ้เข้มไปรักษาแผลข้อมือหัก"
"ดี จัดการให้หนัก อย่าให้ทนายของไอ้สมโภชยื่นประกันตัวในชั้นสอบสวนได้ง่ายๆ" พ่อเลี้ยงหนุ่มสั่งเสียงเข้ม "ส่วนเรื่องหนี้สิบล้านของนายประวิทย์ พรุ่งนี้เช้าทนายของฉันจะเข้าไปปิดบัญชีและรับโอนสิทธิ์สัญญาเงินกู้กับสัญญาจำนองทั้งหมดมาเอง"
"แล้วเรื่องน้องเพลินล่ะ อาการเป็นยังไงบ้าง" ผู้กองปราบถามด้วยความเป็นห่วง
"ปลอดภัยแล้ว ตอนนี้หมอเกื้อกำลังดูอาการอยู่ข้างบน อีกสองสัปดาห์ในวันศุกร์ปลายเดือนนี้ เด็กคนนี้ก็จะอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์ ระหว่างนี้ฉันจะให้เธออยู่ที่ปางไม้แม่สา ที่นี่ปลอดภัยที่สุด และฉันจะให้ทีมทนายเตรียมสำนวนฟ้องเพิกถอนนายประวิทย์จากการเป็นผู้จัดการมรดกไปพร้อมกันเลย"
"ระวังตัวด้วยนะเสือ พอไอ้สมโภชรู้ว่าแกยื่นมือเข้ามาคุ้มครองลูกสาวผู้กองพล มันต้องระแวงเรื่องหลักฐานเก่าที่ผู้กองพลเคยสืบไว้แน่ๆ"
"ให้มันดาหน้าเข้ามาได้เลย" มุมปากหยักยกยิ้มเย็นชา "เมื่อก่อนฉันต้องอดทนรอจังหวะเพราะกลัวลูกสาวพี่พลจะถูกลูกหลงตอนอยู่ที่บ้านนายประวิทย์ แต่ตอนนี้เธอเข้ามาอยู่ในถ้ำของฉันแล้ว ถ้าไอ้สมโภชกล้าแหย่เท้าเข้ามาในเขตปางไม้แม่สา ฉันจะตัดขามันทิ้งซะ"
หลังจากวางสายจากเพื่อนสนิทและเก็บกล่องโลหะกลับเข้าตู้เซฟเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มก็เดินกลับขึ้นไปยังชั้นสองของเรือนไม้สัก เป็นจังหวะเดียวกับที่หมอเกื้อและป้าคำเดินออกมาจากห้องพักรับรองพอดี
"อาการเป็นยังไงบ้างเกื้อ"
"ข้อเท้าขวาแพลงระดับปานกลางครับพี่เสือ เอ็นข้อเท้าอักเสบเพราะลงน้ำหนักผิดจังหวะตอนกระโดดลงมาจากที่สูง แต่โชคดีที่กระดูกไม่ร้าว ผมทายาลดบวมและพันผ้ายืดพยุงข้อเท้าไว้ให้แล้ว ช่วงสามสี่วันแรกนี้อย่าเพิ่งให้เธอเดินลงน้ำหนักมากนะครับ ส่วนแผลที่ฝ่ามือซ้ายกับรอยแตกที่มุมปาก ผมล้างแผลใส่ยาฆ่าเชื้อและให้ยาลดไข้ไปแล้ว ตอนนี้คนไข้หลับลึกเพราะฤทธิ์ยา พรุ่งนี้เช้าไข้น่าจะลดลงครับ"
"ขอบใจมากเกื้อ ดึกแล้ว นายกลับไปพักผ่อนเถอะ ป้าคำด้วยนะครับ เดี๋ยวคืนนี้ผมดูแลทางนี้ต่อเอง"
เมื่อทุกคนแยกย้ายกันกลับไปแล้ว เจ้าของเรือนก็เปิดประตูเดินเข้าไปในห้องนอนรับรองอย่างเงียบเชียบ แสงไฟสีส้มอ่อนจากโคมไฟหัวเตียงส่องกระทบใบหน้าเรียวสวยของหญิงสาวที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ใต้ผ้าห่มนวมผืนหนา เรือนผมสีดำขลับที่ป้าคำช่วยเช็ดและเป่าจนแห้งสนิทแผ่สยายอยู่บนหมอนใบใหญ่
พยัคฆ์ลากเก้าอี้ไม้บุเบาะมานั่งลงข้างเตียง ทอดสายตามองใบหน้าของเด็กสาวที่เติบโตขึ้นเป็นหญิงสาวเต็มตัวด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย หลังมือหนาเอื้อมไปแตะหน้าผากมนเพื่อวัดอุณหภูมิร่างกายอย่างแผ่วเบา เมื่อสัมผัสได้ถึงไอร้อนรุมๆ เขาก็บิดผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นในอ่างแก้วมาวางประคบลงบนหน้าผากให้เธออย่างใจเย็น ตลอดทั้งคืนนั้น เจ้าของอาณาจักรปางไม้ผู้ไม่เคยก้มหัวให้ใคร กลับนั่งเฝ้าไข้และคอยเปลี่ยนผ้าซับเหงื่อให้เด็กในปกครองของเขาอยู่ข้างเตียงจนกระทั่งรุ่งสาง...
แสงอรุณรุ่งของเช้าวันใหม่สาดส่องผ่านม่านหมอกสีขาวที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือยอดสนสามใบ เสียงนกป่าขับขานรับแสงแดดอ่อนๆ ผสานกับกลิ่นหอมสดชื่นของดินหลังฝนและกลิ่นใบสนชื้นน้ำค้างที่ลอยลอดช่องหน้าต่างบานเกล็ดไม้สักเข้ามาในห้อง
เปลือกตาบางของเพลินพิชญาค่อยๆ ขยับไหว ก่อนที่หน่วยตาใสกระจ่างจะปรือเปิดขึ้นอย่างช้าๆ สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่เพดานปูนสีขาวหม่นของห้องนอนแคบๆ ในบ้านลุงประวิทย์ แต่เป็นเพดานไม้สักทองขัดเงาที่สูงโปร่งและโคมไฟระย้าทรงล้านนาประยุกต์ที่ดูอบอุ่น
หญิงสาวกะพริบตาถี่ๆ ความปวดหนึบที่ข้อเท้าขวาและอาการตึงที่มุมปากซ้ายแล่นเข้ามาเตือนสติ เพลินพิชญารีบยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงทันที ความทรงจำเมื่อคืนวานไหลบ่ากลับเข้ามาในสมองอย่างรวดเร็ว... ทั้งเรื่องที่ลุงประวิทย์กับป้าอมราจะส่งตัวเธอให้เสี่ยสมโภช เรื่องที่เธอทุบหน้าต่างหนีออกมาท่ามกลางพายุฝน และภาพสุดท้ายคือผู้ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำที่เข้ามาขวางรถตู้ของพวกคนร้ายและบอกกับเธอว่าเขาคือ พ่อเลี้ยงพยัคฆ์!
เพลินพิชญาก้มลงมองสำรวจตัวเองด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าเสื้อนักศึกษาและกางเกงยีนส์ที่เปียกโคลนเมื่อคืนถูกถอดออกไปหมดแล้ว ตอนนี้เธอสวมอยู่เพียงชุดนอนผ้าฝ้ายแขนยาวสีครีมเนื้อนุ่มที่ตัวหลวมโคร่ง ที่ข้อเท้าขวามีผ้ายืดพันดามไว้อย่างถูกวิธี และที่ฝ่ามือซ้ายก็มีผ้าก๊อซปิดแผลไว้อย่างเรียบร้อย
"กระเป๋า... กระเป๋าเป้ของฉันอยู่ไหน!"
หญิงสาวพึมพำเสียงพร่า รีบกวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นกระเป๋าเป้ผ้าใบใบเก่งวางอยู่บนโต๊ะไม้ข้างเตียง ห่างจากมือออกไปเพียงแค่เอื้อม เธอรีบคว้ากระเป๋าเป้มาเปิดซิปดูข้างใน ซองพลาสติกกันน้ำที่ใส่แฟลชไดรฟ์ เงินสด และสมุดบันทึกปกหนังของพ่อยังคงอยู่ครบถ้วนโดยไม่มีร่องรอยถูกรื้อค้นเลยแม้แต่น้อย ส่วนที่ลำคอ สร้อยเงินพร้อมจี้ล็อกเกตรูปหัวใจของแม่ก็ยังคงห้อยอยู่ตามเดิม
กึก... ครืด...
