บทที่ 11 11
เสียงบานประตูไม้สักฝั่งด้านในห้องเลื่อนเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ดึงให้เพลินพิชญาสะดุ้งเฮือกและหันขวับไปมองทันที
ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มคนเมื่อคืนก้าวผ่านกรอบประตูเข้ามาในห้อง เช้านี้เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีกรมท่าพับแขนขึ้นถึงข้อศอก สวมทับกางเกงขายาวสีดำเข้ารูป เส้นผมสีดำสนิทเซ็ตเปิดหน้าผากเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มที่ดูชัดเจนยิ่งกว่าเมื่อคืน ในมือหนาถือถาดไม้ที่มีชามข้าวต้มปลาร้อนๆ แก้วน้ำอุ่น และถาดผลไม้สดที่มีมีดปอกผลไม้ด้ามเล็กวางเคียงอยู่ด้วย
ทันทีที่สายตาคมดุดั่งพยัคฆ์คู่นั้นตวัดมาสบตา เพลินพิชญาก็รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นแปลบไปทั่วแผ่นหลัง สายตาของเขาไม่ใช่สายตาหยาบโลนเหมือนเสี่ยสมโภช แต่มันเป็นสายตาที่ทรงอำนาจ ดุดัน และลึกซึ้งราวกับเสือร้ายที่กำลังจับจ้องสำรวจลูกกวางน้อยที่เพิ่งตื่นนอนในอาณาเขตของตน
ชายหนุ่มเดินเข้ามาวางถาดอาหารเช้าลงบนโต๊ะข้างเตียงในระยะห่างเพียงไม่ถึงหนึ่งช่วงแขน กลิ่นหอมสะอาดของสบู่และกลิ่นไม้สนจางๆ จากกายแกร่งลอยมาปะทะจมูกจนหญิงสาวต้องขยับตัวถอยชิดหัวเตียงโดยอัตโนมัติ
"ตื่นแล้วเหรอ" เสียงทุ้มกังวานเอ่ยทักเรียบๆ ขณะที่มือหนาเอื้อมมาข้างหน้า หมายจะแตะหน้าผากวัดไข้ให้เหมือนที่ทำมาตลอดทั้งคืน
ทว่าสำหรับคนที่เพิ่งผ่านการถูกหักหลังจากคนในครอบครัวมาหมาดๆ สัญชาตญาณระวังภัยทำให้เธอไม่ไว้ใจใครง่ายๆ โดยเฉพาะผู้ชายแปลกหน้าที่ทรงอิทธิพลและดูอันตรายอย่างเขา ไวเท่าความคิด มือเล็กข้างขวาพุ่งไปคว้ามีดปอกผลไม้ด้ามสแตนเลสในถาดอาหารขึ้นมาถือไว้ แล้วชี้ปลายมีดออกไปข้างหน้าเพื่อรักษาระยะห่างทันที!
"หยุดอยู่ตรงนั้นนะคะ! อย่าเพิ่งเข้ามาใกล้ฉัน!"
ร่างสูงชะงักมือค้างไว้กลางอากาศ เขาหลุบตามองปลายมีดปอกผลไม้ขนาดไม่ถึงสี่นิ้วที่ชี้มาทางหน้าอกของตน ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมองใบหน้าหวานที่แม้จะยังซีดเซียวแต่ดวงตากลมโตกลับวาววับไปด้วยความเด็ดเดี่ยว สองมือของเธอกอดกระเป๋าเป้ไว้แนบอกแน่นราวกับลูกแมวป่าที่กำลังกางเล็บขู่เพื่อปกป้องสมบัติชิ้นสุดท้าย
แทนที่พ่อเลี้ยงหนุ่มจะโกรธเคือง มุมปากหยักลึกกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ อย่างนึกเอ็นดูระคนชื่นชมในความไม่ยอมคนของเธอ
"เมื่อคืนใช้แจกันทุบหัวลูกน้องเสี่ยสมโภช เช้านี้ตื่นมาก็จะใช้มีดปอกผลไม้แทงคนที่ช่วยชีวิตตัวเองไว้งั้นเหรอ" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ท่าทางผ่อนคลายไร้ความตื่นตระหนก "ผู้กองพลสอนลูกสาวให้ตอบแทนผู้มีพระคุณแบบนี้หรือไง"
"ฉันขอบคุณที่คุณช่วยฉันไว้เมื่อคืนค่ะ และขอบคุณที่ให้คนทำแผลกับเปลี่ยนเสื้อผ้าให้" เพลินพิชญาตอบกลับด้วยน้ำเสียงชัดเจน พยายามควบคุมมือที่ถือมีดไม่ให้สั่น "แต่ฉันยังไม่รู้จักคุณดีพอ ในโลกใบนี้ไม่มีใครยอมเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงมีเรื่องกับผู้มีอิทธิพลอย่างเสี่ยสมโภช แล้วแถมยังประกาศจะจ่ายเงินตั้งสิบล้านบาทให้คนแปลกหน้าฟรีๆ โดยไม่หวังผลตอบแทนหรอกค่ะ คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่ หรือต้องการที่ดินสวนสักของพ่อฉันเหมือนพวกนั้น!"
คำถามที่ตรงไปตรงมาและมีตรรกะเหตุผลของนักศึกษาสาววัยเกือบยี่สิบปี ทำให้แววตาของคนฟังฉายแววพึงพอใจยิ่งขึ้น เธอไม่ได้ใสซื่อจนมองโลกในแง่ดีเกินไป และรู้จักตั้งคำถามถึงแรงจูงใจของคนอื่นเสมอ
"ระวังตัวแบบนี้น่ะดีแล้ว" ชายหนุ่มพยักหน้าช้าๆ "แต่ถ้าคิดจะใช้มีดเล่มนั้นป้องกันตัวจากฉันจริงๆ เธอต้องกำด้ามมีดให้แน่นกว่านี้ และอย่าเหยียดแขนจนสุด เพราะมันจะทำให้เสียสมดุลเวลาถูกปัดป้อง... แบบนี้"
พรึ่บ!
เพียงแค่ขยับตัววูบเดียวด้วยความเร็วที่สายตามองตามแทบไม่ทัน มือหนาก็สอดเข้ามาประคองรอบข้อมือขวาของหญิงสาว บิดกดจุดชีพจรเพียงเบาๆ จนนิ้วเรียวคลายออกโดยอัตโนมัติ มีดปอกผลไม้ร่วงหลุดลงมาอยู่ในมือซ้ายของพยัคฆ์อย่างง่ายดาย ก่อนที่เขาจะโยนมีดเล่มนั้นกลับลงไปในถาดผลไม้ตามเดิม
เพลินพิชญาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามจะสะบัดตัวถอยหนี แต่ชายหนุ่มที่รู้ทันว่าข้อเท้าขวาของเธอบาดเจ็บอยู่ รีบสอดท่อนแขนแข็งแกร่งเข้าประคองแผ่นหลังบางแล้วดันร่างของเธอลงแนบกับหมอนใบใหญ่ ก่อนจะโน้มกายตามลงมาคร่อมกักขังเธอไว้กับหัวเตียงในระยะประชิด!
"อ๊ะ! ปล่อยฉันนะ!"
หญิงสาวตกอยู่ในกรงขังของท่อนแขนกำยำที่ยันขนาบศีรษะ ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดอยู่ห่างจากปลายจมูกเพียงไม่กี่นิ้ว แผงอกกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีกรมท่าที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกเผยให้เห็นผิวเนื้อแกร่งและกลิ่นกายบุรุษเพศอันทรงเสน่ห์ ดวงตาคมดุจ้องลึกลงมาราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว จนใบหน้าของเพลินพิชญาเห่อร้อนวูบวาบไปถึงทรวงอก
"อยู่นิ่งๆ ถ้าไม่อยากให้ข้อเท้าอักเสบกว่าเดิม" เสียงทุ้มดุ ดวงตาสีนิลจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาคู่สวยที่สั่นระริกของคนใต้ร่าง "เมื่อคืนป้าคำเป็นคนเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ ส่วนหมอเกื้อ รุ่นน้องของฉันเป็นคนทำแผลให้ ถ้าฉันคิดจะทำร้ายเธอ หรือคิดจะชิงของในกระเป๋าเป้ใบนั้น ฉันคงไม่ต้องรอให้เธอตื่นขึ้นมาถือมีดขู่แบบนี้หรอก จริงไหม"
เพลินพิชญาเม้มริมฝีปากแน่น เถียงไม่ออกเพราะสิ่งที่เขาพูดเป็นความจริงทุกประการ
