บทที่ 2 2

เวลาหนึ่งทุ่มเศษ เพลินพิชญาเดินกางร่มฝ่าละอองฝนเข้ามาทางประตูบ้านในชุดนักศึกษา เธอเพิ่งเลิกงานจากร้านกาแฟและแวะปรึกษาอาจารย์กฎหมายเรื่องร่างคำร้องยื่นต่อศาล แต่ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูห้องโถง บรรยากาศตึงเครียดภายในบ้านก็ทำให้สัญชาตญาณระวังภัยร้องเตือน

ไฟห้องรับแขกเปิดสว่างจ้า ลุงประวิทย์เดินวนไปมาด้วยสีหน้าเครียดจัด ส่วนป้าอมรานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา บนโต๊ะกระจกมีแฟ้มพลาสติกสีใสและสำเนาเอกสารปึกหนึ่งวางกระจายอยู่

หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ แฟ้มเล่มนั้นคือแฟ้มสำรองที่เธอซ่อนไว้ใต้ลังหนังสือเก่าในตู้เสื้อผ้า!

"กลับมาแล้วเหรอ แม่หลานตัวดี!" ป้าอมราตวาดเสียงแหลมทันทีที่เห็นเธอ นางลุกพรวดขึ้นคว้าปึกเอกสารบนโต๊ะปาใส่หน้าหลานสาวอย่างแรงจนกระดาษปลิวกระจายเกลื่อนพื้น

"ทำไมป้าถึงไปรื้อค้นห้องนอนเพลินโดยไม่ขออนุญาตคะ!" เพลินพิชญาขมวดคิ้ว กดน้ำเสียงให้เรียบนิ่งที่สุด

"ถ้าฉันไม่เข้าไปรื้อตู้เสื้อผ้าแก จะรู้ไหมว่าแกมันงูพิษ!" ป้าอมราชี้หน้าด่ากราด "แอบถ่ายสลิปโอนเงินของคุณประวิทย์ แอบคัดสำเนาโฉนด แถมมีนามบัตรทนายเหน็บไว้อีก แกคิดจะฟ้องลุงแท้ๆ เข้าคุกใช่ไหม!"

"ถ้าลุงประวิทย์ทำหน้าที่สุจริต จะกลัวอะไรกับการตรวจสอบล่ะคะ" เพลินพิชญาเชิดหน้าสบตาคนทั้งคู่โดยไม่หลบเลี่ยง "เงินประกันสิบล้านของพ่อแม่เพลิน ถูกถอนเข้าบัญชีส่วนตัวของลุงกับป้าภายในปีครึ่ง รายการเดินบัญชีระบุชัดว่าโอนต่อไปที่บริษัทบังหน้าของบ่อนเสี่ยสมโภชตั้งเจ็ดล้าน ส่วนอีกสามล้านก็กลายเป็นเครื่องเพชรบนคอป้าตอนนี้ไม่ใช่เหรอคะ!"

"เพลิน! พูดจาให้รู้จักที่ต่ำที่สูงบ้าง!" ลุงประวิทย์ตวาดกลบเกลื่อนความผิด "เงินพวกนั้นลุงเอาไปหมุนทำธุรกิจเพื่อครอบครัวเราทั้งนั้น แต่เศรษฐกิจมันแย่ ลุงถึงต้องกู้ยืมมาพยุงฐานะ!"

"หมุนในโต๊ะพนันน่ะสิคะ!" เพลินพิชญาสวนกลับทันควันด้วยน้ำเสียงกังวาน "เพลินเรียนบัญชีนะคะลุง บริษัทรับเหมาของลุงไม่ได้รับงานมาตั้งแต่ปีที่แล้ว มีแต่หนี้นอกระบบ และที่เลวร้ายที่สุด ลุงแอบเอาโฉนดบ้านหลังนี้ไปทำสัญญาจำนองไว้กับเสี่ยสมโภช ทั้งที่กฎหมายห้ามผู้จัดการมรดกจำนองทรัพย์สินของผู้เยาว์โดยไม่ได้รับอนุญาตจากศาล!"

คำพูดที่แม่นยำทำให้ลุงประวิทย์อึกอักหน้าซีดเผือด เพราะรู้ดีว่าหากเรื่องถึงศาล สัญญาจำนองจะตกเป็นโมฆะ และตัวเขาเองจะต้องติดคุกหัวโต

"รู้ดีไปหมดทุกเรื่องเลยสินะ!" ป้าอมราแค่นหัวเราะเย็นเยียบ นางหยิบกล่องกระดาษสีทองข้างโซฟาโยนมาตรงหน้าเพลินพิชญา "ดี! ในเมื่อรู้เรื่องหนี้เสี่ยสมโภชแล้วก็คุยง่ายหน่อย ขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนใส่ชุดเดรสในกล่องนี้ซะ คืนนี้ตอนสองทุ่ม คนของเสี่ยจะมารับตัวแกไปที่คฤหาสน์!"

เพลินพิชญาก้มมองชุดเดรสผ้าซาตินสีแดงสดในกล่อง แล้วเงยหน้ามองป้าสะใภ้ด้วยความตกตะลึง "ป้าหมายความว่ายังไงคะ ทำไมเพลินต้องไปหาเสี่ยสมโภชตอนกลางคืน"

"ก็หมายความว่า แกต้องไปเข้าพิธีหมั้นและเป็นภรรยาคนใหม่ของเสี่ยสมโภชยังไงล่ะ!" ป้าอมราเชิดคางขึ้น พูดหน้าตาเฉยราวกับตกลงซื้อขายสินค้า "เสี่ยเขาถูกชะตาแกตั้งแต่งานเลี้ยงสมาคมเมื่อต้นปี เมื่อบ่ายคุณประวิทย์ไปเจรจาประนอมหนี้มา เสี่ยตกลงว่าถ้าคืนนี้ส่งตัวแกไปให้เขา และให้แกเซ็นโอนที่ดินสวนสักที่แม่ริมเมื่ออายุครบยี่สิบ เสี่ยจะยกหนี้สิบล้านพร้อมดอกเบี้ยให้ทั้งหมด และจะคืนโฉนดบ้านหลังนี้ให้พวกฉัน!"

เพลินพิชญายืนตัวชาวาบไปทั้งร่าง ภาพของเสี่ยสมโภช ชายวัยเกือบหกสิบรูปร่างอ้วนพลุ้ยที่เคยกวาดสายตาหื่นกระหายโลมเลียเรือนร่างของเธอในงานเลี้ยงเมื่อต้นปีผุดขึ้นมาในหัว ชายชราตัณหากลับคนนั้นพัวพันกับธุรกิจมืดสารพัดรูปแบบ ทั้งบ่อนพนัน ซ่องโสเภณี และการฮุบที่ดินชาวบ้าน แค่คิดว่าต้องตกไปอยู่ในเงื้อมมือสกปรกของมัน ขนอ่อนทั่วร่างก็ลุกชันด้วยความขยะแขยง

"พวกคุณเสียสติไปแล้วเหรอคะ!" หญิงสาวถอยหลังไปหนึ่งก้าว "หนี้สิบล้านพวกคุณก่อเอง แถมผลาญเงินพ่อแม่เพลินจนหมด แล้วจะให้เพลินเอาชีวิตไปแต่งงานใช้หนี้แทนอีกเหรอคะ! เพลินเป็นคนนะคะลุงประวิทย์ ไม่ใช่สิ่งของที่จะเอาไปแลกหนี้พนัน!"

"เพลินเอ๊ย... ถือว่าลุงขอร้องเถอะนะ" ลุงประวิทย์ทำเสียงอ่อน "เสี่ยเขารวยล้นฟ้า แกไปอยู่เป็นคุณนายของเขา แกก็สุขสบาย ไม่ต้องไปยืนชงกาแฟขาแข็งอีก ช่วยลุงเถอะนะลูก ถ้าคืนนี้ลุงผิดนัด ลูกน้องเสี่ยเอาลุงตายแน่!"

"ถ้าลุงกลัวก็ไปสารภาพกับตำรวจสิคะ ไม่ใช่ส่งหลานเข้าปากคนชั่วเพื่อเอาตัวรอด!" เพลินพิชญาประกาศก้อง ดวงตาวาวโรจน์ "เพลินไม่ไป! และจะไม่เซ็นยกที่ดินของพ่อแม่ให้ใครเด็ดขาด!"

มือเรียวล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดปลดล็อกหน้าจอทันที "เพลินจะโทรแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้!"

"อย่านะนังเด็กเนรคุณ! ประวิทย์ แย่งโทรศัพท์มันมา!"

ป้าอมรากรีดร้องพร้อมพุ่งเข้ามาปัดโทรศัพท์ในมือเธอจนกระเด็นตกพื้นหน้าจอแตกร้าว ลุงประวิทย์รีบตะครุบโทรศัพท์ไว้แล้วกดปิดเครื่องทันที เพลินพิชญาจะพุ่งเข้าไปแย่งคืน แต่ป้าอมราก้าวมาขวางแล้วเงื้อฝ่ามือฟาดลงบนแก้มซ้ายของหญิงสาวเต็มแรง!

เพียะ!!

แรงตบฉาดใหญ่จากฝ่ามือที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตกระแทกเข้าเต็มใบหน้า จนเพลินพิชญาหน้าหันไปตามแรงปะทะ หัวแหวนคมกริบกรีดเข้าที่มุมปากจนปริแตก เลือดสดๆ ทะลักซึมออกมาทันที ร่างบางเสียหลักล้มฟาดลงกับพื้นห้อง หูอื้ออึงและมึนงงไปชั่วขณะ

บทก่อนหน้า
บทถัดไป