บทที่ 3 3

"แกคิดว่าแกมีสิทธิ์เลือกหรือไงนังเพลิน!" ป้าอมราหอบหายใจแรง ดวงตาถลนจ้องหลานสาวด้วยความอำมหิต "ตามกฎหมาย คุณประวิทย์ยังเป็นผู้ปกครองแกอีกตั้งเก้าวันกว่าจะถึงวันเกิดแก! ตำรวจที่ไหนเขาจะมายุ่งเรื่องในครอบครัว ยิ่งเป็นเสี่ยสมโภชด้วยแล้ว ไม่มีใครกล้าหือหรอก! ประวิทย์ ลากคอนังเด็กนี่ขึ้นไปขังไว้ในห้องเดี๋ยวนี้ เอาโซ่ล่ามประตูไว้ด้วย!"

ลุงประวิทย์รีบพุ่งเข้ามาฉุดกระชากต้นแขนขาวเนียนของหลานสาวอย่างแรงจนขึ้นรอยช้ำสีม่วงคล้ำ ลากถูลู่ถูกังร่างที่ดิ้นรนขัดขืนขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง แล้วเหวี่ยงเธอเข้าไปขังไว้ในห้องนอนราวกับสัตว์เดรัจฉาน...

เปรี้ยง!

เสียงฟ้าผ่าดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่น ดึงสติของเพลินพิชญาให้หลุดจากภาพเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน กลับมาสู่ความมืดมิดภายในห้องนอน

แสงสว่างวาบจากสายฟ้าส่องลอดหน้าต่างเข้ามาเห็นชุดเดรสสีแดงที่กองอยู่ปลายเตียง เพลินพิชญามองมันด้วยความรังเกียจ ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืน ความเจ็บที่มุมปากไม่ได้ทำให้เธอยอมจำนน ตรงกันข้าม มันกลับปลุกสัญชาตญาณนักสู้ในสายเลือดให้ตื่นตัว

'จำไว้นะยัยหนูของพ่อ... ในวันที่ตกอยู่ในอันตราย สิ่งที่จะทำร้ายเราไม่ใช่ศัตรู แต่คือความตื่นตระหนก สูดหายใจลึกๆ มองหาจุดอ่อนของพื้นที่ แล้วใช้ทุกอย่างรอบตัวให้เป็นประโยชน์'

คำสอนของผู้กองพลผู้เป็นพ่อดังก้องขึ้นในความทรงจำ เพลินพิชญายกมือแตะจี้ล็อกเกตเงินรูปหัวใจใต้ปกเสื้อ ข้างในมีรูปถ่ายของพ่อแม่ที่ยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน เธอเหลือบมองนาฬิกาพรายน้ำบนหัวเตียง บอกเวลาหนึ่งทุ่มสี่สิบนาที เหลือเวลาอีกยี่สิบนาทีก่อนถึงเวลานัดสองทุ่ม!

เพลินพิชญาไม่เปิดไฟในห้องเพื่อไม่ให้คนข้างล่างรู้ตัว เธอเดินอย่างเงียบเชียบไปยังโต๊ะเขียนหนังสือไม้สักตัวเก่าของพ่อ ตอนที่ป้าอมราเข้ามาค้นห้อง นางได้ไปเพียงแฟ้มสำรองที่เธอวางล่อไว้ในตู้เสื้อผ้า แต่หลักฐานชิ้นสำคัญที่สุดถูกซ่อนไว้ในที่ที่ไม่มีใครคาดคิด

หญิงสาวดึงลิ้นชักชั้นล่างสุดออกมา แล้วสอดนิ้วกดสลักไม้ซ่อนรูปใต้แผ่นกระดานด้านในตามกลไกที่พ่อเคยทำไว้

คลิก!

แผ่นไม้ดีดตัวเปิดออก เผยช่องลับที่มีซองพลาสติกกันน้ำบรรจุอยู่ ในซองนั้นมีแฟลชไดรฟ์เก็บไฟล์สแกนเอกสารการเงินทั้งหมดของกองมรดก ภาพถ่ายสัญญาจำนองฉบับจริง สมุดบัญชีกับเงินสดหนึ่งหมื่นสองพันบาทจากการทำงานพิเศษ บัตรประชาชน และสิ่งสำคัญที่สุด... สมุดบันทึกปกหนังสีน้ำตาลเล่มเล็กของพ่อ

เธอเพิ่งพบสมุดเล่มนี้เมื่อสัปดาห์ก่อน ภายในมีบันทึกด้วยลายมือของพ่อก่อนเกิดอุบัติเหตุ เกี่ยวกับขบวนการลักลอบสวมรอยไม้ผิดกฎหมายในภาคเหนือ และมีสองชื่อที่ถูกวงกลมไว้ ชื่อแรกคือ 'สมโภช' ส่วนอีกชื่อที่เขียนกำกับไว้ว่า 'ผู้รับฝากดูแลยามฉุกเฉิน' คือคำว่า... 'พยัคฆ์ - ปางไม้แม่สา'

แม้จะยังไม่เข้าใจความหมายทั้งหมด แต่สัญชาตญาณบอกเธอว่า นี่คือกุญแจสำคัญที่จะไขความจริงเรื่องอุบัติเหตุของพ่อแม่ได้!

หญิงสาวรีบคว้ากระเป๋าเป้ผ้าใบสีเข้มมาเปิด ยัดซองกันน้ำและเสื้อคลุมแขนยาวลงไป ก่อนจะถอดกระโปรงนักศึกษาออกแล้วสวมกางเกงยีนส์ขายาวกับรองเท้าผ้าใบแทนอย่างรวดเร็วเพื่อความคล่องตัว

เมื่อสะพายเป้ขึ้นหลังเรียบร้อย เธอก็กวาดตามองหาทางออก ประตูห้องเป็นไม้สักหนาและถูกคล้องโซ่จากด้านนอก ทางเดียวที่เหลือคือหน้าต่างกระจกบานเลื่อนด้านข้างตัวบ้าน ซึ่งต่ำลงไปประมาณเมตรครึ่งจะมีหลังคากันสาดชั้นล่างยื่นรับอยู่

เพลินพิชญาย่องไปที่หน้าต่าง ปลดกลอนด้านในแล้วออกแรงดันบานกระจกเลื่อนเปิด แต่บานกระจกขยับได้เพียงคืบเดียวก็ติดของแข็งบางอย่าง เมื่อเพ่งมองฝ่าความมืดออกไป จึงเห็นว่ามีไม้ระแนงสองท่อนถูกตอกตะปูยึดขวางกรอบหน้าต่างด้านนอกไว้!

เมื่อสองวันก่อนลุงประวิทย์ให้คนมาตอกไม้ที่ขอบหน้าต่างโดยอ้างว่าซ่อมรับพายุฝน ที่แท้พวกเขาเตรียมการขังเธอไว้ล่วงหน้าแล้ว!

แต่เพลินพิชญาไม่ยอมสิ้นหวัง เธอสังเกตเห็นว่าช่องว่างระหว่างไม้ระแนงกว้างพอที่คนตัวเล็กอย่างเธอจะลอดออกไปได้ หากทุบกระจกให้แตกแล้วงัดไม้ระแนงท่อนล่างออกสักท่อนหนึ่ง ปัญหาเดียวคือเสียงกระจกแตกจะดังลงไปถึงชั้นล่าง เธอต้องรอจังหวะฟ้าร้องช่วยกลบเสียง สายตาของเธอปะทะเข้ากับโคมไฟอ่านหนังสือฐานทองเหลืองหล่อที่มีน้ำหนักมากพอจะใช้ทุบและงัดไม้ได้

เพลินพิชญารีบถอดปลั๊กโคมไฟออก แล้วดึงผ้าห่มฝ้ายเนื้อหนาบนเตียงมาพันรอบมือขวาและท่อนแขนหลายทบเพื่อป้องกันเศษกระจกบาด ทันใดนั้น แสงไฟหน้ารถยนต์คู่หนึ่งก็สาดส่องฝ่าสายฝนเข้ามาทางประตูรั้วหน้าบ้าน!

หญิงสาวชะโงกมองลอดผ้าม่านลงไป รถตู้สีดำติดฟิล์มทึบแล่นมาจอดเทียบหน้าบันได ทั้งที่เพิ่งเวลาหนึ่งทุ่มสี่สิบห้านาที ประตูรถเลื่อนเปิดออก ชายฉกรรจ์ร่างกำยำสองคนในชุดดำก้าวลงมาท่ามกลางสายฝน คนหนึ่งมีแผลเป็นที่แก้มชื่อ 'เข้ม' มือขวาของเสี่ยสมโภช ส่วนอีกคนร่างสูงใหญ่ชื่อ 'ทอง' พวกมันมาก่อนเวลานัดเพราะกลัวพายุฝนจะตกหนักจนน้ำท่วมทาง!

ลุงประวิทย์กับป้าอมรารีบออกมาต้อนรับและชี้มือขึ้นมาทางชั้นสอง วินาทีเดียวกันนั้น แสงสายฟ้าแลบก็สว่างวาบขึ้นเหนือหลังคาบ้าน!

เพลินพิชญารู้ดีว่าเสียงฟ้าร้องกัมปนาทจะตามมาในเสี้ยววินาที เธอเงื้อฐานโคมไฟทองเหลืองในมือที่พันผ้าห่มขึ้นสุดแขน แล้วเหวี่ยงฟาดเข้าใส่กลางแผ่นกระจกหน้าต่างพร้อมกับจังหวะที่เสียงฟ้าผ่าคำรามกึกก้องลงมาพอดี!

เปรี้ยงงงง!! เพล้ง!!

เสียงกระจกแตกละเอียดกลืนหายไปกับเสียงฟ้าร้อง เศษกระจกร่วงกราวลงบนหลังคากันสาด เพลินพิชญารีบใช้ฐานโคมไฟกวาดกระแทกเศษกระจกแหลมคมตามขอบวงกบออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสอดฐานทองเหลืองเข้าไปขัดกับไม้ระแนงท่อนล่าง แล้วออกแรงงัดสุดกำลัง!

บทก่อนหน้า
บทถัดไป