บทที่ 31 31

"หา! บทลงโทษอะไรกันคะเนี่ย มั่วที่สุดเลย!" เพลินพิชญารีบคว้าหมอนใบใหญ่ขึ้นมากอดบังหน้าอกตัวเองไว้แน่น ดวงตากลมโตมองผู้ชายตัวโตที่กำลังก้าวขึ้นมานั่งบนเตียงฝั่งข้างๆ ด้วยหัวใจที่เต้นโครมครามราวกับกลองรัว "ฉันไม่แอบออกไปไหนแล้วจริงๆ ค่ะ สาบานด้วยเกียรติของนักศึกษาบัญชีเลย! ให้ฉันกลับไปนอนห้องตัวเองเถอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ