บทที่ 4 4

เอี๊ยด... ปัง!

ตะปูที่ยึดกับวงกบไม้เก่าซึ่งชื้นน้ำฝนหลุดถอนออกมา เพลินพิชญากระแทกซ้ำอีกสองครั้งจนไม้ระแนงท่อนล่างหักสะบั้น เปิดช่องทางออกกว้างพอให้ปีนออกไปได้สำเร็จ!

ทว่าเสียงไม้หักครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นจังหวะที่เสียงฟ้าร้องซาลงพอดี และคนของเสี่ยสมโภชที่เดินขึ้นมาถึงหน้าห้องก็ได้ยินเข้าอย่างจัง!

"เฮ้ย! เสียงอะไรในห้องวะ รีบไขกุญแจเร็ว!" เสียงห้าวของเข้มตะโกนลั่นหน้าประตู ตามด้วยเสียงกระชากโซ่เหล็กและเสียบลูกกุญแจอย่างเร่งรีบ

เพลินพิชญาสลัดผ้าห่มที่พันแขนทิ้ง ถอยไปคว้าขวดน้ำหอมสเปรย์แอลกอฮอล์บนโต๊ะเครื่องแป้งกำไว้ในมือซ้าย ส่วนมือขวาคว้าแจกันเซรามิกเนื้อหนาทรงสูงขึ้นมาถือมั่น ขณะก้าวขาข้างหนึ่งขึ้นเหยียบบนขอบหน้าต่าง

แกร๊ก! ปัง!

ประตูห้องถูกถีบเปิดออกอย่างแรง ป้าอมราและลุงประวิทย์ยืนอยู่ด้านหลัง ขณะที่เข้มและทองพุ่งพรวดเข้ามา ทันทีที่เห็นหน้าต่างแตกและหลานสาวกำลังก้าวขาพ้นขอบวงกบ ป้าอมราก็กรีดร้องลั่น

"กรี๊ด! นังเพลินมันทุบหน้าต่างจะหนีแล้ว จับตัวมันไว้เร็ว!"

เข้มแสยะยิ้มเหี้ยม ด้วยความประมาทที่เห็นเป็นเพียงนักศึกษาสาวตัวเล็ก มันจึงพุ่งตัวนำหน้าทองเข้ามาหมายจะตะครุบเอวเธอแล้วกระชากกลับเข้ามา

เพลินพิชญาไม่หันหลังปีนหนีทันทีเพราะรู้ว่าจะถูกดึงขาไว้ได้ เธอยืนปักหลักรอจนใบหน้าของเข้มพุ่งเข้ามาในระยะประชิดเพียงช่วงแขนเดียว แล้วกดหัวฉีดสเปรย์น้ำหอมในมือซ้าย พ่นละอองแอลกอฮอล์เข้าใส่ดวงตาทั้งสองข้างของเข้มอย่างแม่นยำ!

"อ๊ากกก! แสบตา!"

ความแสบพร่าทำให้ชายร่างยักษ์ชะงัก ยกมือทั้งสองข้างกุมใบหน้าโดยสัญชาตญาณ เปิดช่องว่างบริเวณศีรษะทันที เพลินพิชญาไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย เธอหมุนตัวส่งแรง เงื้อแจกันเซรามิกในมือขวาฟาดลงที่กลางหน้าผากของเข้มเต็มแรง!

เพล้ง!!

แจกันแตกกระจายพร้อมเสียงร้องโหยหวนของเข้มที่หน้าผากแตก เลือดไหลอาบหว่างนิ้ว ร่างสูงใหญ่เซถอยหลัง เพลินพิชญาตัดสินใจถีบซ้ำเข้าที่หน้าอกของมันอีกที ส่งผลให้ร่างใหญ่โตของเข้มหงายหลังล้มโครมไปกระแทกทองและป้าอมราที่กำลังวิ่งตามเข้ามาตรงกรอบประตูแคบๆ!

โครม!!

"โอ๊ย! หลบไปสิวะไอ้เข้ม!"

"ว้าย! ประวิทย์ช่วยฉันด้วย!"

ทั้งสามคนล้มทับกันขวางทางเข้าออกหน้าประตูห้องจนชุลมุนวุ่นวาย เพลินพิชญาอาศัยจังหวะไม่กี่วินาทีนั้น หมุนตัวลอดช่องหน้าต่างออกไปด้านนอกทันที!

สายฝนเย็นเยียบสาดซัดเข้าใส่ร่างทันทีที่พ้นชายคา หญิงสาวกะระยะความสูงลงไปยังหลังคากันสาดชั้นล่างแล้วตัดสินใจทิ้งตัวกระโดดลงไปพร้อมงอเข่าผ่อนแรง

ตึง!

รองเท้าผ้าใบกระแทกลงบนแผ่นหลังคาที่ลาดเอียงและเปียกชุ่ม แต่ความลื่นของน้ำฝนทำให้เท้าขวาไถลพรืด ข้อเท้าขวาพลิกบิดอย่างแรงจนเจ็บแปลบแล่นปราดขึ้นมาถึงหน้าแข้ง ร่างบางไถลลื่นลงไปตามความลาดเอียงมุ่งสู่ขอบหลังคา!

ด้วยสัญชาตญาณเอาชีวิตรอด เธอรีบเอื้อมมือคว้าขอบรางน้ำฝนสแตนเลสริมเสาระเบียงไว้ได้ทันก่อนจะร่วงตกพื้นปูน ขอบโลหะคมบาดฝ่ามือซ้ายจนเลือดซิบไหลปนน้ำฝน แต่เธอกัดฟันไม่ยอมปล่อย

"มันโดดลงไปบนกันสาดแล้ว! ไอ้ทอง วิ่งอ้อมไปดักหลังบ้านเร็ว!"

เสียงเข้มที่โผล่หน้าเปื้อนเลือดออกมาตะโกนสั่งการจากหน้าต่างชั้นสองดังฝ่าสายฝน เพลินพิชญามองลงไปด้านล่างเห็นท่อระบายน้ำพีวีซียึดติดอยู่กับเสาเหล็กดัด เหนือพุ่มต้นชบาที่แม่เคยปลูกไว้ เธอสูดหายใจลึก เหวี่ยงตัวเข้าหาเสาเหล็กแล้วไถลร่างลงมา ก่อนจะปล่อยตัวลงสู่พุ่มชบาเบื้องล่าง

สวบ! ตุบ!

กิ่งชบาช่วยรับน้ำหนักไว้ได้มากก่อนที่ร่างบางจะกลิ้งตกลงบนพื้นหญ้าเปียกแฉะ หญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความจุกและปวดหนึบที่ข้อเท้าขวา

แกร๊ก!

เสียงเปิดประตูครัวหลังบ้านดังขึ้น พร้อมแสงไฟฉายสองดวงที่สาดส่องกวาดฝ่าม่านฝนออกมา ทองกับคนขับรถกำลังวิ่งอ้อมมาดักทางหนีของเธอ!

"ไปดูตรงพุ่มไม้ใต้กันสาด! ถ้าเจอตัวจับมัดอุ้มขึ้นรถตู้ไปเลย เสี่ยรออยู่!"

เสียงฝีเท้าหนักๆ ย่ำน้ำโคลนใกล้เข้ามาทุกขณะ เพลินพิชญาอาศัยเงามืดของแนวรั้วต้นไทร ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นเดินกึ่งวิ่งกะเผลกๆ มุ่งไปยังมุมกำแพงหลังเรือนเพาะชำเก่าของแม่

ตรงมุมนั้นมีประตูเหล็กบานเล็กสำหรับขนขยะออกสู่ตรอกแคบหลังหมู่บ้าน ซึ่งมีเถาวัลย์ปกคลุมอยู่ เพลินพิชญาแอบมาหยอดน้ำมันหล่อลื่นกลอนประตูบานนี้ไว้เมื่อสัปดาห์ก่อนเผื่อกรณีฉุกเฉิน และวันนี้ความรอบคอบของเธอก็ช่วยชีวิตไว้ได้จริง

มือเรียวที่สั่นเทาแหวกเถาวัลย์ออก ดึงสลักกลอนประตูเหล็กเปิดอย่างรวดเร็ว แทรกตัวลอดออกสู่ตรอกแคบด้านนอกแล้วดึงประตูงับปิดตามเดิม ทันเวลาเดียวกับที่แสงไฟฉายสาดมาถึงเรือนเพาะชำพอดี!

"เฮ้ย! ประตูหลังมันแง้มอยู่นี่หว่า มันหนีออกตรอกไปแล้ว ตามไปเร็ว!"

เสียงตะโกนไล่หลังมาติดๆ เพลินพิชญาไม่หันกลับไปมองอีก เธอกระชับสายกระเป๋าเป้ที่มีหลักฐานมรดกและสมุดบันทึกของพ่อไว้แนบอก กัดฟันทนความปวดร้าวที่ข้อเท้า วิ่งฝ่าความมืดและสายฝนที่เทกระหน่ำไปตามตรอกแคบๆ ที่ทอดยาวสู่ถนนสายหลัก

ลมหนาวพัดบาดผิวเนื้อจนสะท้านถึงทรวงอก หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นไหลรินปะปนกับสายน้ำฝน บ้านที่เคยเป็นวิมานถูกทิ้งห่างไว้เบื้องหลัง ต่อให้หนทางข้างหน้าต้องเผชิญกับพายุที่มืดมนเพียงใด เธอก็ขอสาบานต่อดวงวิญญาณของพ่อแม่ว่า... เธอจะไม่มีวันยอมก้มหัวให้คนชั่วพวกนั้น และจะต้องลากคอพวกมันทุกคนมารับโทษทัณฑ์ให้สาสม!

บทก่อนหน้า
บทถัดไป