บทที่ 41 41

พยัคฆ์ยกมือขวาขึ้นจากขอบโต๊ะ ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงที่ปลายคางมนของหญิงสาวแล้วเชิดขึ้นเบาๆ ดวงตาคมดุหลุบลงมองริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อที่เคยมีรอยแผลเมื่อสัปดาห์ก่อน แต่บัดนี้กลับหายสนิทและดูนุ่มนวลเย้ายวนใจจนเขาไม่อาจทนมองเฉยๆ ได้อีกต่อไป

"เมื่อกี้ตอนที่เธอเรียกแทนตัวเองว่าเพลิน แล้ววิ่งเข้ามากอดฉัน....

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ