บทที่ 5 5
สายฝนเดือนตุลาคมเทกระหน่ำลงมาราวกับฟากฟ้าพังทลาย เม็ดฝนสาดซัดเข้าใส่ใบหน้าและเรือนร่างโปร่งบางจนเปียกชุ่ม เพลินพิชญากัดริมฝีปากที่บวมช้ำแน่น ข่มความเจ็บแปลบจากข้อเท้าขวาทุกครั้งที่ทิ้งน้ำหนักลงบนพื้นหินคลุกในตรอกแคบหลังหมู่บ้าน
ตรอกสายนี้เป็นทางเดินเก่าเชื่อมระหว่างกำแพงหลังบ้านจัดสรรกับโกดังเก็บไม้แปรรูปที่เลิกกิจการไปแล้ว สองข้างทางเต็มไปด้วยหญ้าคาขึ้นรกสูงและกองเศษไม้ผุพัง มีเพียงแสงไฟถนนสีส้มสลัวจากปากซอยที่อยู่ห่างออกไปราวสามร้อยเมตรส่องลอดม่านฝนเข้ามาเป็นลำจางๆ
"แฮ่ก... แฮ่ก..."
เสียงหอบหายใจของหญิงสาวดังสะท้อนในอก ความหนาวเหน็บจากน้ำฝนและลมมรสุมเกาะกินผิวเนื้อจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ แผลที่ฝ่ามือซ้ายซึ่งถูกขอบรางน้ำฝนบาดเมื่อครู่แสบแปลบเมื่อโดนน้ำฝนชะล้าง แต่เพลินพิชญารู้ดีว่าเธอหยุดพักไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว
"มันวิ่งไปทางปากซอยฝั่งถนนเลี่ยงเมืองแล้ว! ไอ้เดช มึงรีบถอยรถตู้ออกไปดักหน้าปากซอยเร็วเข้า ส่วนกูกับไอ้เข้มจะไล่ต้อนมันไปจากทางนี้เอง!"
เสียงตะโกนสั่งการของทองดังก้องไล่หลังมาในระยะไม่ถึงห้าสิบเมตร พร้อมลำแสงไฟฉายแรงสูงที่สาดกวาดฝ่าความมืดเข้ามาอย่างรวดเร็ว
หัวใจของเพลินพิชญาหล่นวูบ พวกมันไม่ได้มีแค่สองคน แต่ยังมีคนขับรถตู้อีกคนที่กำลังจะขับรถอ้อมไปดักรอที่ถนนใหญ่ด้านหน้า หากเธอวิ่งออกไปตามทางปกติทั้งที่ข้อเท้าบาดเจ็บ รถตู้คันนั้นจะต้องไปถึงปากซอยก่อนแน่นอน
หญิงสาวรีบกวาดตามองหาตัวช่วยรอบกาย จังหวะที่ก้าวผ่านแนวรั้วสังกะสีเก่าของโรงเลื่อยร้าง เธอเหลือบเห็นท่อนไม้ไผ่ลำเหมาะมือที่ชาวบ้านใช้ค้ำกิ่งไม้พิงอยู่ข้างกำแพง เพลินพิชญารีบคว้าไม้ไผ่นั้นมาค้ำยันใต้รักแร้ขวาเพื่อช่วยรับน้ำหนักแทนข้อเท้าที่พลิกบวม ทำให้ก้าวเคลื่อนที่ได้เร็วขึ้นกว่าเดิมเกือบเท่าตัว
ทว่าเสียงฝีเท้าหนักๆ ของชายฉกรรจ์สองคนที่วิ่งลุยแอ่งน้ำโคลนตามมาก็กระชั้นชิดเข้ามาเรื่อยๆ
"หนีไม่พ้นหรอกนังตัวดี! ทำหัวกูแตกยับขนาดนี้ จับได้เมื่อไหร่กูจะคิดบัญชีทบต้นทบดอกให้สาสม!"
เสียงคำรามของเข้มดังใกล้เข้ามา เพลินพิชญาหันกลับไปมองเพียงเสี้ยววินาที เห็นเงาร่างสูงใหญ่ของคนทั้งสองกำลังวิ่งผ่านช่องแคบระหว่างกำแพงอิฐกับกองถังน้ำมันเหล็กเปล่าที่วางซ้อนกันอยู่สามชั้นริมทางเดิน
ดวงตากลมโตเป็นประกายวูบขึ้นเมื่อเห็นว่าถังเหล็กเหล่านั้นวางซ้อนอยู่บนแผ่นไม้กระดานผุๆ ที่เอียงลาดลงมาทางร่องน้ำ เพลินพิชญาหยุดฝีเท้าชั่วอึดใจ สอดท่อนไม้ไผ่ในมือเข้าไปใต้แผ่นไม้กระดานที่หนุนฐานถังเหล็กใบล่างสุดไว้ แล้วออกแรงงัดกดลงสุดตัว!
กึก... โครมมมม!!
แผ่นไม้ชื้นน้ำฝนหักสะบั้นทันที ถังเหล็กเปล่าขนาดสองร้อยลิตรเกือบสิบใบกลิ้งทลายลงมาจากกองสูง ส่งเสียงดังกึกก้องราวฟ้าร้อง กลิ้งกระแทกพื้นตรอกแคบพุ่งเข้าใส่ขาของทองและเข้มที่กำลังวิ่งตะบึงเข้ามาอย่างจัง!
"เฮ้ย! ระวัง!"
"โอ๊ยยย! หน้าแข้งกู!"
ชายฉกรรจ์ทั้งสองเสียหลักล้มคะมำลงไปกองกับพื้นโคลน ถังเหล็กกลิ้งทับขาและลำตัวจนต้องเสียเวลาตะเกียกตะกายผลักถังออกอย่างทุลักทุเล
เพลินพิชญาไม่รอช้า หันกลับมามุ่งหน้าสู่ปากซอยทันที สองขาก้าวสลับกับจังหวะไม้เท้าไผ่ค้ำยันสุดกำลัง เมื่อพ้นปากซอยนี้ออกไปจะเป็นถนนเลี่ยงเมืองสายรอบนอก ถัดจากปากซอยไปทางทิศเหนือราวห้าร้อยเมตร จะมีป้อมยามตำรวจทางหลวงและร้านสะดวกซื้อที่เปิดไฟสว่างตลอดคืน ขอเพียงไปถึงจุดที่มีกล้องวงจรปิดและผู้คนพลุกพล่านได้ก่อนที่รถตู้ของพวกมันจะมาถึง เธอก็จะรอดพ้นจากเงื้อมมือของเสี่ยสมโภชในคืนนี้!
ในเวลาเดียวกันนั้น ห่างออกไปไม่ถึงสองกิโลเมตรบนถนนเลี่ยงเมืองสายเดียวกัน...
รถยนต์อเนกประสงค์หุ้มเกราะสีดำสนิทคันใหญ่กำลังแล่นฝ่าม่านฝนด้วยความเร็วสูง ภายในห้องโดยสารที่เงียบสงบและอบอุ่น มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ดีเซลเทอร์โบขนาดใหญ่ที่คำรามทุ้มต่ำทรงพลัง
ที่เบาะนั่งด้านหลัง ชายหนุ่มร่างสูงสง่าในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนถึงข้อศอกกำลังนั่งไขว่ห้างทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง แสงไฟข้างทางที่สาดผ่านเข้ามาเป็นจังหวะ เผยให้เห็นโครงหน้าคมคายดุดันราวรูปสลัก คิ้วเข้มพาดเฉียงเหนือดวงตาสีนิลลึกคมกริบ สันกรามคมชัดขบเข้าหากันเล็กน้อย
เขาคือ พยัคฆ์ หรือ พ่อเลี้ยงเสือ เจ้าของปางไม้แม่สาและผู้ถือสัมปทานแปรรูปไม้รายใหญ่ที่สุดของภาคเหนือ
"อีกไม่เกินสามนาทีจะถึงหน้าหมู่บ้านนายประวิทย์แล้วครับนาย" ชาญ มือขวาคนสนิทที่ทำหน้าที่สารถีรายงานขณะบังคับพวงมาลัยเลี้ยวผ่านทางโค้ง "สายของเราในบ่อนเสี่ยสมโภชเพิ่งส่งข่าวมาว่า เสี่ยสมโภชส่งไอ้เข้มกับลูกน้องเอารถตู้มารับตัวคุณเพลินเร็วกว่ากำหนดครึ่งชั่วโมง เพราะกลัวพายุเข้าแล้วทางขึ้นดอยจะปิดครับ"
"เร่งความเร็วขึ้นอีก" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งสั้นๆ ทว่าแฝงอำนาจที่ทำให้บรรยากาศในรถเย็นเยียบ "ถ้ารถตู้ของพวกมันออกจากซอยสวนทางมา ให้ขับปาดหน้าสกัดไว้ทันที"
