บทที่ 6 6
"รับทราบครับนาย" ชาญกดคันเร่งเพิ่มความเร็ว ก่อนจะลอบมองเจ้านายผ่านกระจกมองหลัง
ตลอดสองปีที่ผ่านมา มีเพียงชาญและผู้กองปราบ นายตำรวจหนุ่มเพื่อนสนิทของเจ้านายเท่านั้นที่รู้ว่า พ่อเลี้ยงหนุ่มผู้ได้รับฉายาว่าเสือร้ายแห่งแม่สาคนนี้ คอยเฝ้าติดตามข่าวคราวของนักศึกษาสาววัยย่างยี่สิบปีที่ชื่อเพลินพิชญาอยู่ห่างๆ มาโดยตลอด
ห้าปีก่อน สมัยที่ชายหนุ่มยังปฏิบัติหน้าที่หัวหน้าชุดเฉพาะกิจปราบปรามขบวนการค้าของเถื่อนตามแนวชายแดน ผู้กองพล บิดาของเพลินพิชญา คือรุ่นพี่ที่เคยเอาตัวเองเข้าแลกเพื่อดึงเขาขึ้นมาจากหุบเหวระหว่างปะทะกับกลุ่มติดอาวุธ บุญคุณช่วยชีวิตในครั้งนั้นทำให้เขานับถือผู้กองพลเสมือนพี่ชายแท้ๆ ก่อนที่ผู้กองพลจะลาออกมาทำธุรกิจสวนป่าปลูก รุ่นพี่ผู้มีพระคุณเคยมาพบเขาเป็นการส่วนตัวและฝากฝังว่า หากวันใดเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น ขอให้ช่วยดูแลลูกสาวคนเดียวของตนด้วย
ตอนที่เกิดเหตุรถของผู้กองพลและภรรยาตกเหวเมื่อสองปีก่อน ชายหนุ่มติดภารกิจสำคัญอยู่ต่างประเทศ กว่าจะกลับมาทราบข่าวและส่งคนลงพื้นที่ตรวจสอบร่องรอยอุบัติเหตุที่เต็มไปด้วยพิรุธ นายประวิทย์ก็ใช้ช่องทางกฎหมายตั้งตัวเองเป็นผู้ปกครองของหลานสาวไปเรียบร้อยแล้ว
พ่อเลี้ยงหนุ่มรู้ดีว่าคนฉลาดและรักศักดิ์ศรีอย่างเพลินพิชญาไม่มีทางเชื่อคำพูดของคนแปลกหน้า หากเขาบุ่มบ่ามเข้าไปแสดงตัวโดยไม่มีหลักฐานมัดตัวคนร้าย อีกทั้งการเคลื่อนไหวอย่างเปิดเผยอาจทำให้เสี่ยสมโภชที่อยู่เบื้องหลังการตายของผู้กองพลไหวตัวทันและหันมาทำร้ายหญิงสาวได้ เขาจึงเลือกเป็นเงามืดคอยคุ้มครองเธออยู่ห่างๆ พร้อมให้ผู้กองปราบรวบรวมหลักฐานการทุจริตของนายประวิทย์และเสี่ยสมโภชอย่างเงียบเชียบ
จนกระทั่งเมื่อเย็นวันนี้ สายข่าวรายงานว่านายประวิทย์ที่จนตรอกเพราะหนี้พนันสิบล้านบาท กำลังจะส่งตัวหลานสาวแท้ๆ ไปให้เสี่ยสมโภชในคืนนี้!
ชายผู้สุขุมเยือกเย็นเสมอมาแทบพังโต๊ะทำงานทิ้ง เขาทิ้งการประชุมสำคัญที่ปางไม้แม่สาแล้วบึ่งรถลงมาจากดอยทันที เพราะสำหรับเขาแล้ว ไม่มีใครหน้าไหนได้รับอนุญาตให้แตะต้องผู้หญิงที่อยู่ในความคุ้มครองของเขาแม้แต่ปลายเล็บ!
ที่ปากซอยแคบเชื่อมถนนเลี่ยงเมือง...
เพลินพิชญากัดฟันก้าวพ้นแนวกำแพงตรอกมืดออกมายืนริมไหล่ทางของถนนใหญ่ได้สำเร็จ แสงไฟริมทางส่องกระทบใบหน้าเรียวสวยที่ซีดเผือดและเปียกโชก ท่อนไม้ไผ่ในมือหักครึ่งไปตอนที่เธอใช้ค้ำกระโดดข้ามร่องระบายน้ำเมื่อครู่ ทำให้ตอนนี้ต้องยืนทิ้งน้ำหนักลงบนขาซ้ายเพียงข้างเดียว
หญิงสาวหันมองไปทางขวา เห็นป้ายไฟร้านสะดวกซื้อและป้อมตำรวจทางหลวงอยู่ห่างออกไปไม่ไกล ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวเท้าต่อ แสงไฟหน้ารถตู้สีดำคันหนึ่งก็สาดฝ่าม่านฝนเลี้ยวปาดเข้ามาจอดขวางหน้าเธอไว้ในระยะกระชั้นชิด!
เอี๊ยดดด!!
ล้อรถบดกับพื้นถนนเปียกน้ำจนน้ำโคลนกระเซ็นสาดใส่ร่างบาง ประตูรถตู้ถูกกระชากเปิดออกพร้อมร่างของเดช คนขับรถร่างท้วมที่พุ่งลงมา ในเวลาเดียวกับที่เข้มและทองวิ่งไล่ตามออกมาจากปากซอยด้านหลัง ปิดล้อมเธอไว้ตรงกลางจนไร้ทางหนี!
"หนีเก่งนักนะมึง! วิ่งขาเป๋แล้วยังอุตส่าห์ตะเกียกตะกายมาถึงถนนใหญ่ได้อีก!"
เข้มเดินกะเผลกออกมาจากปากซอย มือข้างหนึ่งกุมแผลแตกบนหน้าผากที่ยังมีเลือดไหลซึมปนน้ำฝน ดวงตาแดงก่ำจ้องมองหญิงสาวอย่างอาฆาตมาดร้าย
เพลินพิชญาถอยกรูดไปชิดราวเหล็กกั้นขอบทางหลวง สองมือกำสายกระเป๋าเป้แน่น แม้ร่างกายจะหนาวสั่นและปวดร้าวที่ข้อเท้าจนแทบยืนไม่อยู่ แต่แววตากลับไม่มีความอ่อนแอฉายออกมาให้เห็น
"อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ!" เพลินพิชญาตะโกนก้องแข่งกับเสียงฝน "ที่นี่คือถนนใหญ่ และอีกไม่กี่ร้อยเมตรข้างหน้าก็คือป้อมตำรวจ ถ้าพวกแกกล้าฉุดกระชากฉันตรงนี้ รถที่วิ่งผ่านไปมาเห็นเข้า พวกแกติดคุกกันหมดแน่!"
"รถที่ไหนจะมาสนใจเรื่องชาวบ้านในคืนพายุเข้าแบบนี้วะ!" ทองแค่นหัวเราะเยาะพลางขยับตีวงล้อมเข้ามา "ต่อให้มีคนเห็น พวกกูก็แค่บอกว่ามารับลูกสาวเจ้านายที่หนีออกจากบ้านกลับไปส่งผู้ปกครอง ใครจะกล้ายุ่ง! ไอ้เดช เข้าไปช่วยกันจับตัวมันยัดใส่รถตู้เดี๋ยวนี้!"
ชายฉกรรจ์ทั้งสองพุ่งเข้าใส่พร้อมกัน เดชคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนซ้ายของหญิงสาวแล้วกระชากอย่างแรงจนร่างบางปลิวออกจากราวเหล็กกั้นถนน
"ปล่อยฉันนะ!"
เพลินพิชญาสะบัดตัวสุดแรง ใช้ท่อนไม้ไผ่หักครึ่งที่ยังกำอยู่ในมือขวาฟาดเข้าที่ข้อมือของเดชอย่างจังจนมันร้องโอ๊ยแล้วคลายมือออก แต่ทองที่อ้อมมาด้านหลังกลับพุ่งเข้ามารวบแขนทั้งสองข้างของเธอไพล่หลังไว้แน่น กลิ่นเหงื่อผสมกลิ่นบุหรี่ฉุนกึกลอยคละคลุ้งจนหญิงสาวแทบสำลัก
"ดิ้นเข้าไปสิ! ตัวเล็กแค่นี้แต่ฤทธิ์เยอะชะมัด!" ทองคำรามพลางพยายามยกร่างเธอขึ้นจากพื้นเพื่อพาไปที่ประตูรถตู้
เพลินพิชญาไม่ยอมให้ตัวเองถูกจับยัดเข้าไปในรถตู้เด็ดขาด เพราะรู้ดีว่าหากประตูรถปิดลง โอกาสรอดจะกลายเป็นศูนย์ทันที หญิงสาวรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย เอนศีรษะไปด้านหลังแล้วกระแทกท้ายทอยเข้าใส่ดั้งจมูกของทองอย่างจัง ตามด้วยการก้มลงกัดเข้าที่ท่อนแขนของมันเต็มแรง!
"อ๊ากกก! มันกัดแขนกู!"
ทองร้องลั่น เผลอสะบัดแขนออกอย่างแรงจนร่างของเพลินพิชญาหลุดจากการเกาะกุม เธอเสียหลักพุ่งถลาออกไปกลางเลนถนนราดยาง ล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นถนนเปียกแฉะ ข้อศอกและหัวเข่าครูดไปกับผิวถนนจนแสบสะท้าน
ความจุกเสียดแล่นจับขั้วหัวใจจนแทบพยุงตัวลุกไม่ขึ้น หยาดน้ำตาแห่งความเจ็บใจไหลรินอาบแก้มผสมกับเม็ดฝน
"หมดเวลาเล่นของมึงแล้ว!"
เข้มก้าวสามขุมตามลงมาบนพื้นถนน ล้วงหยิบเชือกไนลอนออกมาจากกระเป๋ากางเกง เตรียมจะพุ่งเข้ามาจับเธอมัดมือมัดเท้า เพลินพิชญาพยายามใช้ฝ่ามือยันพื้นเพื่อถอยหนี แต่ข้อเท้าขวาที่บวมเป่งกลับไร้เรี่ยวแรง ในเสี้ยววินาทีที่เงาทะมึนของเข้มกำลังจะทาบทับลงมาเหนือร่างของเธอนั้นเอง...
บรื้นนนนน... เอี๊ยดดดดดดด!!!
