บทที่ 7 7
เสียงเครื่องยนต์ทรงพลังคำรามกึกก้องมาตามถนนเลี่ยงเมือง ตามด้วยเสียงยางรถยนต์บดเบียดพื้นถนนเปียกน้ำดังสนั่น แสงไฟหน้าสีขาวสว่างจ้าสาดส่องฝ่าม่านฝนเข้ามาจนบาดตา!
รถยนต์อเนกประสงค์สีดำสนิทคันมหึมาพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูง ก่อนที่คนขับจะหักพวงมาลัยดริฟต์ขวางลำอย่างเหนือชั้น ตัวรถขนาดใหญ่โตราวป้อมปราการเหล็กไหลเข้ามาจอดกั้นกลางระหว่างร่างของเพลินพิชญากับกลุ่มลูกน้องเสี่ยสมโภชในระยะห่างเพียงไม่ถึงหนึ่งเมตร!
มวลน้ำฝนบนพื้นถนนแตกกระจายสาดซัดเข้าใส่หน้าของเข้ม ทอง และเดช จนพวกมันต้องยกแขนขึ้นบังหน้าและผงะถอยกรูดกลับไปชิดข้างรถตู้
"เฮ้ย! ขับรถบ้าอะไรของมึงวะ! อยากตายหรือไง!" เข้มสบถด่าลั่น พยายามหรี่ตามองฝ่าแสงไฟหน้ารถ
เพลินพิชญาที่นั่งอยู่บนพื้นถนนข้างตัวรถหุ้มเกราะคันนั้น ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองด้วยความมึนงง รถสีดำคันตรงหน้าดูแข็งแกร่งดุดัน กระจกทุกบานติดฟิล์มดำมืด ป้ายทะเบียนเป็นเลขเรียงกันสี่ตัวที่บ่งบอกถึงบารมีอันไม่ธรรมดาของเจ้าของรถ
กึก...
เสียงปลดล็อกประตูรถดังขึ้น ประตูฝั่งผู้โดยสารด้านหน้าเปิดออกก่อน ร่างสูงโปร่งของชาญในชุดแจ็กเก็ตหนังสีดำก้าวลงมายืนกางร่มสีดำคันใหญ่ ก่อนจะเดินมาเปิดประตูห้องโดยสารด้านหลังอย่างนอบน้อม
รองเท้าหนังขัดมันปลาบก้าวลงมาเหยียบพื้นถนนที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำฝน ตามด้วยร่างสูงใหญ่เกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรของพยัคฆ์ที่ก้าวออกมาภายใต้ร่มสีดำ
เพียงแค่ชายหนุ่มยืนเต็มความสูง บรรยากาศรอบบริเวณก็พลันเปลี่ยนไปราวถูกกดทับด้วยมวลอากาศอันน่าเกรงขาม เสื้อเชิ้ตสีดำที่พับแขนขึ้นเผยให้เห็นท่อนแขนล่ำสัน ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มเรียบตึง ดวงตาสีนิลคมกริบกวาดมองกลุ่มนักเลงทั้งสามด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะหลุบลงมามองร่างเล็กบอบบางที่นั่งเปียกปอนสั่นสะท้านอยู่บนพื้นถนนข้างล้อรถ
ทันทีที่เห็นรอยฝ่ามือแดงช้ำบนแก้มซ้าย คราบเลือดที่มุมปากบาง และสภาพเสื้อผ้าเปื้อนโคลนของหญิงสาว แววตาที่เคยสงบนิ่งดุจน้ำลึกก็พลันวาวโรจน์ขึ้นด้วยเพลิงโทสะ!
"พวกมึงเป็นใครวะ! ไม่รู้หรือไงว่าพวกกูเป็นคนของเสี่ยสมโภช ถ้าไม่อยากเดือดร้อนก็ถอยรถออกไปซะ!" เข้มตะโกนขู่ พยายามใช้ชื่อเจ้านายมาข่มขวัญ
พ่อเลี้ยงหนุ่มไม่แม้แต่จะปรายตามองคนพูด เขายื่นมือไปรับร่มจากมือของชาญมาถือไว้เอง แล้วส่งสัญญาณทางสายตาเพียงนิดเดียว
ชาญฉีกยิ้มกวนประสาท ก้าวออกไปยืนประจันหน้ากับกลุ่มลูกน้องเสี่ยสมโภชพลางเลิกชายเสื้อแจ็กเก็ตหนังขึ้น เผยให้เห็นด้ามปืนพกสั้นสีเงินวาววับที่เหน็บอยู่ในซองปืนข้างเอวอย่างจงใจ
"คนของเสี่ยสมโภชที่ว่าเนี่ย... หมายถึงผู้ชายตัวโตๆ สามคนมารุมรังแกผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่บาดเจ็บอยู่กลางถนนน่ะเหรอวะ" ชาญถามกลั้วหัวเราะ น้ำเสียงยียวนแต่แววตาคมปลาบ "สงสัยเสี่ยสมโภชจะแก่จนเลอะเลือนไปแล้วมั้ง ถึงได้เลี้ยงลูกน้องหน้าตัวเมียแบบนี้ไว้ใช้งาน"
"มึงว่าใครหน้าตัวเมียวะ!" ทองทำท่าจะพุ่งเข้ามาหาเรื่อง แต่ถูกเข้มดึงแขนไว้เพราะสังเกตเห็นอาวุธปืนที่เอวของชาญ
พยัคฆ์ก้าวเดินช้าๆ เข้าไปหาเพลินพิชญาที่กำลังมองเขาด้วยนัยน์ตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง หญิงสาวไม่รู้ว่าผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่และดูอันตรายคนนี้เป็นใคร แต่รังสีอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นน่าเกรงขามยิ่งกว่าเสี่ยสมโภชหลายเท่า ชื่อหนึ่งในสมุดบันทึกของพ่อผุดวาบขึ้นมาในหัวของหญิงสาวทันที
"ผู้หญิงคนนี้..." พ่อเลี้ยงหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยสุรเสียงทุ้มลึกกังวาน ดังชัดเจนฝ่าเสียงพายุฝน "ไปเกี่ยวอะไรกับเสี่ยสมโภชของพวกมึง"
"ลุงแท้ๆ ของนังเด็กนี่ติดหนี้บ่อนเสี่ยสมโภชอยู่สิบล้าน!" เข้มรีบตอบเสียงแข็ง คิดว่าอีกฝ่ายคงเป็นนักธุรกิจต่างถิ่นที่บังเอิญผ่านมา "ลุงมันตกลงยกตัวนังเด็กนี่ให้เสี่ยเพื่อล้างหนี้แล้ว เพราะฉะนั้นผู้หญิงคนนี้เป็นคนของเสี่ยสมโภช พวกมึงอย่ามายุ่งเรื่องของคนอื่นดีกว่า!"
มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นที่ทำให้คนมองหนาวเยือกไปถึงไขสันหลัง
"หนี้สิบล้าน?" ชายหนุ่มทวนคำช้าๆ ก่อนจะตวัดนัยน์ตาดำมืดดุจรัตติกาลขึ้นจ้องหน้าเข้มตรงๆ "งั้นมึงจงคลานกลับไปบอกเสี่ยสมโภชของมึงซะ... ว่าหนี้สิบล้านนั่น กูซื้อต่อแล้ว และตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ผู้หญิงคนนี้เป็นคนในปกครองของพ่อเลี้ยงพยัคฆ์แห่งปางไม้แม่สา ใครหน้าไหนที่กล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บ... กูจะฝังมันทั้งเป็นให้ไม่มีแผ่นดินจะซุกหัวนอน!"
สิ้นเสียงประกาศิต ชื่อของพ่อเลี้ยงพยัคฆ์แห่งปางไม้แม่สาก็ทำเอาลูกน้องของเสี่ยสมโภชทั้งสามคนยืนตัวแข็งทื่อ หน้าถอดสีซีดเผือดทันที!
ในภาคเหนือแห่งนี้ ไม่มีใครในวงการธุรกิจและวงการสีเทาที่ไม่รู้จักชื่อเสียงอันน่าเกรงขามของอดีตนายทหารหน่วยรบพิเศษผู้กุมอาณาจักรปางไม้แม่สาและมีสายสัมพันธ์ระดับสูงกับกองทัพ แม้แต่เสี่ยสมโภชเองยังต้องยำเกรงไม่กล้าไปมีเรื่องด้วย
และสำหรับเพลินพิชญา... ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น ดวงตาคู่หวานก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง เพราะเขาคือคนคนเดียวกับที่พ่อของเธอเขียนชื่อทิ้งไว้ในสมุดบันทึกปกหนังเล่มนั้นจริงๆ!
"พ... พ่อเลี้ยงพยัคฆ์..." เดชเสียงสั่น รีบกระตุกแขนเสื้อของเข้มยิกๆ "ลูกพี่... ถอยเถอะครับ นั่นพ่อเลี้ยงเสือตัวจริงเลยนะ ขืนมีเรื่องด้วยพวกเราได้จมดินกันหมดแน่!"
ทว่าเข้มที่กำลังหน้ามืดเพราะกลัวว่าหากกลับไปมือเปล่าจะถูกเสี่ยสมโภชลงโทษหนัก กลับตัดสินใจทำเรื่องโง่เขลาที่สุด มันคิดว่าตอนนี้พ่อเลี้ยงหนุ่มถือร่มอยู่ใกล้ตัวหญิงสาวเพียงลำพัง หากมันพุ่งเข้าไปคว้าตัวหญิงสาวมาเป็นตัวประกันได้ก่อน อีกฝ่ายก็คงไม่กล้าทำอะไร!
"เป็นพ่อเลี้ยงแล้วไงวะ! ถ้ากูจับตัวนังเด็กนี่ได้ มึงก็ทำอะไรกูไม่ได้เหมือนกันแหละ!"
เข้มคำรามลั่นพร้อมชักมีดพับสแตนเลสออกจากกระเป๋ากางเกง แล้วพุ่งตรงเข้าหาเพลินพิชญาที่นั่งอยู่บนพื้นถนนทันที!
"ระวังค่ะ!" หญิงสาวร้องเตือนด้วยความตกใจ
แต่สำหรับอดีตหัวหน้าหน่วยรบพิเศษที่ผ่านสมรภูมิเลือดมานับครั้งไม่ถ้วน การเคลื่อนไหวของนักเลงคุมบ่อนอย่างเข้มนั้นเชื่องช้าราวกับเต่าคลาน ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะขยับร่มในมือซ้ายที่กางบังสายฝนให้เพลินพิชญาเลยด้วยซ้ำ เพียงเสี้ยววินาทีที่คมมีดพุ่งเข้ามาในระยะประชิด ร่างสูงใหญ่ก็ก้าวเข้ามาขวางหน้าหญิงสาว มือขวาตวัดคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเข้มแล้วบิดกระชากกลับหลังอย่างเหี้ยมโหด!
กร๊อบ!
"อ๊ากกกกก!!"
