บทที่ 8 8

เสียงกระดูกข้อมือหักสะบั้นดังชัดเจนท่ามกลางเสียงฝน พร้อมมีดพับที่ร่วงหลุดลงพื้น ยังไม่ทันที่เข้มจะกรีดร้องจบคำ พ่อเลี้ยงหนุ่มก็กระแทกสันมือเข้าที่จุดตายบริเวณไหปลาร้า แล้วตวัดฝ่าเท้าเตะอัดเข้าที่ชายโครงและข้อพับเข่าเต็มแรง ร่างยักษ์ของเข้มปลิวกระเด็นไปอัดกระแทกข้างรถตู้จนตัวถังเหล็กบุบยุบเป็นรอยลึก เลือดกระอักออกจากปากก่อนจะร่วงลงมากองสลบเหมือดจมแอ่งน้ำโคลน โดยที่ร่มในมือของพยัคฆ์ไม่สั่นไหวเลยแม้แต่น้อย!

ความเด็ดขาดในการจัดการคู่ต่อสู้ภายในไม่ถึงสามวินาที ทำให้ทองและเดชถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงคุกเข่ากับพื้นถนน

"ไปบอกนายของพวกมึงตามที่สั่ง" เสียงทุ้มเอ่ยเรียบเย็น "ให้เวลาหนึ่งนาทีลากเพื่อนของมึงขึ้นรถแล้วไสหัวไปจากตรงนี้ ถ้าเกินกว่านั้น... กูจะให้ไอ้ชาญยิงทิ้งให้หมด"

"ค... ครับพ่อเลี้ยง! ไปเดี๋ยวนี้แล้วครับ!"

ทองและเดชรีบกุลีกุจอหิ้วปีกเข้มที่สลบเหมือดโยนขึ้นหลังรถตู้ แล้วกระโดดขึ้นรถขับถอยหลังเลี้ยวหนีหายไปในความมืดของสายฝนอย่างไม่คิดชีวิต

เมื่อความวุ่นวายจบลง พยัคฆ์ก็ค่อยๆ หมุนตัวกลับมาทางหญิงสาวที่นั่งตัวสั่นเทาอยู่บนพื้น เพลินพิชญาแหงนหน้ามองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนกางร่มสีดำบดบังเม็ดฝนให้เธอ ความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดจากบาดแผลเริ่มถาโถมเข้าใส่จนภาพตรงหน้าพร่าเลือน

ถึงจะจำได้ว่าชื่อของเขาอยู่ในสมุดบันทึกของพ่อ แต่สัญชาตญาณระวังตัวก็ยังทำให้เธอขยับถอยหนีเล็กน้อยเมื่อเห็นชายหนุ่มย่อเข่าลงตรงหน้าโดยไม่สนใจว่ากางเกงสแล็กราคาแพงจะเปื้อนน้ำโคลน

"คุณ... คือพ่อเลี้ยงพยัคฆ์... ที่ปางไม้แม่สาใช่ไหมคะ" เพลินพิชญาเค้นเสียงถามด้วยริมฝีปากสั่นระริก มือข้างหนึ่งกุมกระเป๋าเป้ไว้แน่น "คุณรู้จัก... พ่อพลของฉันหรือเปล่า..."

ดวงตาคมดุอ่อนแสงลงวูบหนึ่งเมื่อได้ยินชื่อของผู้มีพระคุณออกจากปากหญิงสาว เขามองใบหน้าหวานที่ซีดขาวและข้อเท้าขวาที่บวมเป่งด้วยความรู้สึกผิดในใจที่มาถึงช้าไปเพียงนิดเดียว

"ใช่ ฉันคือเสือ... พยัคฆ์ ที่พ่อของเธอฝากให้มาดูแลเธอ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลที่แตกต่างจากตอนพูดกับพวกคนร้ายอย่างสิ้นเชิง ก่อนจะส่งร่มให้ชาญถือแทน แล้วถอดเสื้อคลุมสูทสีดำตัวนอกที่ยังแห้งสนิทและอุ่นจัดจากในรถมาคลุมลงบนไหล่บอบบางที่สั่นสะท้านอย่างเบามือ "ปลอดภัยแล้วเพลินพิชญา... ไม่มีใครทำร้ายเธอได้อีกแล้ว"

ไออุ่นจากเสื้อคลุมพร้อมกลิ่นหอมสะอาดแบบแมกไม้ลอยแตะจมูก คำยืนยันที่บอกว่าเขาคือคนที่พ่อฝากฝังไว้ ทำให้ความตึงเครียดทั้งหมดที่เธอแบกรับไว้ตลอดค่ำคืนนี้คลายออกในพริบตา สติสัมปชัญญะที่ฝืนประคองไว้เริ่มดับวูบลง ศีรษะทุยสวยโอนเอนไปด้านข้าง ก่อนที่ร่างบางจะซบลงกับแผงอกกว้างแล้วหมดสติไปทันที

ชายหนุ่มรีบประคองร่างไร้สติไว้ในอ้อมแขน สอดท่อนแขนแข็งแกร่งเข้าใต้ข้อพับเข่าและแผ่นหลังบาง ช้อนอุ้มเธอขึ้นแนบอกอย่างทะนุถนอม ตัวของเธอเบาหวิวและเย็นเฉียบยิ่งกว่าที่คิดไว้มาก เขาก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะหลังของรถยนต์อเนกประสงค์โดยวางร่างของหญิงสาวให้นอนพิงอยู่กับอกเพื่อแบ่งปันความอบอุ่น ชาญรีบปิดประตูรถแล้วก้าวขึ้นประจำที่คนขับทันที

"ปรับแอร์ให้อุ่นขึ้น แล้วโทรบอกป้าคำที่ปางไม้ให้เตรียมห้องพักชั้นบนกับชุดปฐมพยาบาลไว้ให้พร้อม" พ่อเลี้ยงหนุ่มสั่งการเสียงขรึม ขณะหยิบผ้าขนหนูผืนสะอาดจากช่องเก็บของมาซับหยดน้ำฝนตามใบหน้าและเรือนผมยาวสลวยอย่างเบามือที่สุด "ขับให้นิ่ม อย่าให้สะเทือนข้อเท้าเธอ"

"ได้ครับนาย" ชาญปรับอุณหภูมิฮีตเตอร์ให้สูงขึ้น ก่อนจะเคลื่อนรถออกจากจุดเกิดเหตุอย่างนุ่มนวล "คุณเพลินเธอใจเด็ดสมเป็นลูกสาวผู้กองพลจริงๆ นะครับ ตัวเล็กนิดเดียวแถมเจ็บข้อเท้าด้วย แต่เล่นงานไอ้เข้มซะหัวแตกยับ แล้วยังล้มถังเหล็กสกัดพวกมันจนหนีออกมาถึงถนนใหญ่ได้ด้วยตัวเอง"

ผู้เป็นนายไม่ตอบคำลูกน้อง สายตาคมกริบยังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้ายามหลับใหลของคนในอ้อมกอด นิ้วหัวแม่มือค่อยๆ เกลี่ยปอยผมที่เปียกชื้นออกจากแก้มเนียนที่มีรอยช้ำสีแดง ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าหน้าที่กำลังก่อตัวขึ้นในหัวใจที่เคยด้านชาอย่างเงียบงัน

"พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า ให้ทนายของเราเอาเงินสดไปปิดหนี้สิบล้านที่นายประวิทย์ติดบ่อนเสี่ยสมโภชให้เรียบร้อย แล้วโอนสิทธิ์เจ้าหนี้ตามสัญญาทั้งหมดมาเป็นชื่อฉัน" เขาเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เด็ดขาด "รวมถึงเรื่องที่ไอ้สมโภชส่งคนมาดักฉุดคนของฉันในคืนนี้... รวบรวมหลักฐานจากกล้องหน้ารถส่งให้ไอ้ปราบจัดการแจ้งข้อหาหนักกับลูกน้องมันทุกคน อย่าให้หลุดรอดไปได้แม้แต่ตัวเดียว"

"จัดให้ครบจบในม้วนเดียวเลยครับนาย รับรองว่าทั้งสองผัวเมียนั่นแล้วก็เสี่ยสมโภช จะต้องเสียใจไปจนวันตายที่กล้ามาแตะต้องคนของปางไม้เรา!"

พยัคฆ์กระชับอ้อมแขนที่โอบประคองร่างบางให้แน่นขึ้น ก้มลงมองหญิงสาวที่ซุกใบหน้าเข้าหาไออุ่นจากแผงอกของเขาโดยสัญชาตญาณ กลิ่นหอมละมุนปนกลิ่นฝนจากผิวกายสาวปลุกสัญชาตญาณความหวงแหนดิบเถื่อนในกายของเสือร้ายให้ตื่นตัว ตลอดสองปีที่ผ่านมาเธอต้องเจ็บปวดมามากพอแล้ว นับจากคืนนี้เป็นต้นไป ในอาณาเขตของพยัคฆ์... เธอคือสมบัติของเขาแต่เพียงผู้เดียว!

บทก่อนหน้า
บทถัดไป