บทที่ 9 9
รถยนต์อเนกประสงค์หุ้มเกราะสีดำสนิทแล่นไต่ระดับความสูงไปตามถนนลาดยางคดเคี้ยวที่ตัดผ่านแนวป่าสนสามใบท่ามกลางสายฝนยามดึก ยิ่งเข้าใกล้เขตหุบเขาแม่สามากเท่าใด อุณหภูมิภายนอกก็ยิ่งลดต่ำลงจนหมอกขาวขุ่นลอยปกคลุมผิวจราจร
เมื่อรถแล่นมาถึงซุ้มประตูไม้สักขนาดใหญ่ที่มีป้ายไม้แกะสลักคำว่า ปางไม้พยัคฆ์แม่สา ชายฉกรรจ์ในชุดรักษาความปลอดภัยสีเข้มสี่คนที่ยืนเฝ้าหน้าด่านก็รีบทำความเคารพและกดเปิดแผงกั้นเหล็กให้ทันที คนงานรักษาความปลอดภัยของที่นี่ล้วนเป็นอดีตทหารเกณฑ์และลูกน้องเก่าที่พยัคฆ์คัดเลือกมาด้วยตัวเอง ทำให้พื้นที่กว่าสามพันไร่แห่งนี้เปรียบเสมือนป้อมปราการปิดตายที่คนนอกไม่มีสิทธิ์ย่างกรายเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต
รถคันใหญ่แล่นผ่านแนวสวนป่าสักปลูกที่เป็นระเบียบ เข้าไปจอดเทียบหน้าบันไดเรือนไม้สักสองชั้นหลังงามบนเนินสูงสุดของปางไม้ ทันทีที่รถจอดสนิท ป้าคำ หัวหน้าแม่บ้านวัยห้าสิบปลายๆ พร้อมด้วยหมอเกื้อ แพทย์หนุ่มวัยสามสิบปีเศษผู้เป็นอดีตแพทย์สนามรุ่นน้องและดูแลคลินิกสวัสดิการของปางไม้ ก็รีบกางร่มออกมารอรับที่เชิงบันได
พ่อเลี้ยงหนุ่มเปิดประตูรถก้าวลงมาโดยที่ในอ้อมแขนยังคงช้อนอุ้มร่างของเพลินพิชญาที่หลับไม่ได้สติไว้แนบอก เสื้อสูทสีดำตัวนอกยังคลุมห่อหุ้มเรือนร่างบอบบางไว้มิดชิด
"คุณพระช่วย... ทำไมเนื้อตัวมอมแมมแล้วมีแต่รอยแผลแบบนี้ล่ะคะพ่อเลี้ยง" ป้าคำอุทานด้วยความตกใจเมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดที่มีรอยช้ำตรงโหนกแก้มของหญิงสาวในอ้อมแขนเจ้านาย
"เธอตากฝนมาพักใหญ่แล้วป้าคำ ข้อเท้าขวาพลิกและมีแผลโดนโลหะบาดที่ฝ่ามือซ้าย" ชายหนุ่มบอกเสียงขรึมขณะก้าวขึ้นบันไดเรือนไม้สักอย่างรวดเร็วโดยไม่ให้ร่างในอ้อมกอดกระทบกระเทือน "ป้าคำช่วยเตรียมน้ำอุ่นกับชุดนอนสะอาดให้เธอที ส่วนหมอเกื้อ ตามพี่ขึ้นมาข้างบนเลย"
"ครับพี่เสือ" หมอเกื้อรับคำแข็งขันแล้วถือกระเป๋าเครื่องมือแพทย์เดินตามขึ้นไปบนชั้นสองทันที
แทนที่เจ้าของบ้านจะพาหญิงสาวไปยังห้องพักแขกฝั่งปีกซ้าย ขายาวกลับก้าวฉับๆ มุ่งตรงไปยังห้องนอนรับรองพิเศษที่อยู่ติดกับห้องนอนใหญ่ของเขาทางปีกขวา ซึ่งเป็นโซนส่วนตัวที่ห้ามคนงานทุกคนขึ้นมาโดยเด็ดขาด ห้องนอนทั้งสองนี้มีประตูไม้บานเลื่อนด้านในที่สามารถเปิดเชื่อมถึงกันได้ตลอดเวลา
เขาวางคนตัวเล็กที่เริ่มมีไอความร้อนจากพิษไข้ลงบนเตียงไม้สักขนาดหกฟุตที่ปูด้วยฟูกหนานุ่มและผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา ส่วนชาญที่เดินตามขึ้นมาวางกระเป๋าเป้ผ้าใบเปียกชื้นของหญิงสาวลงบนโต๊ะเขียนหนังสือมุมห้องอย่างระมัดระวัง
"พี่เสือออกไปรอข้างนอกก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวให้ป้าคำช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าเปียกฝนให้คนไข้ก่อน กันเธอเป็นปอดบวม แล้วผมจะเข้าไปตรวจข้อเท้ากับทำแผลให้ครับ" หมอเกื้อบอกพลางเปิดกระเป๋าแพทย์เตรียมอุปกรณ์ล้างแผลและผ้ายืดดามข้อเท้า
ชายหนุ่มพยักหน้ารับเบาๆ มองใบหน้าเรียวเล็กที่คิ้วขมวดเข้าหากันแน่นแม้ในยามไม่ได้สติด้วยความกังวล ก่อนจะหมุนตัวเดินออกมาจากห้องพร้อมชาญ ลงมายังห้องทำงานส่วนตัวที่ชั้นล่าง
ภายในห้องทำงานที่กรุด้วยไม้สักทอง กลิ่นหอมจางๆ ของเนื้อไม้และใบชาคั่วลอยอบอวล พยัคฆ์ถอดเสื้อเชิ้ตที่ชื้นน้ำฝนออกแล้วคว้าเสื้อคลุมไหมพรมสีเทาเข้มมาสวมแทน ก่อนจะเดินไปหยุดยืนหน้าตู้เซฟเหล็กนิรภัยที่ฝังอยู่ในผนังหลังโต๊ะทำงาน
เขากดรหัสผ่านและสแกนลายนิ้วมือเปิดประตูตู้เซฟออก ภายในชั้นบนสุดมีกล่องโลหะผสมสีเงินขนาดเท่ากล่องใส่เอกสารใบหนึ่งวางอยู่ บนฝากล่องมีรูกุญแจสองรูที่ต้องบิดเปิดพร้อมกันจึงจะสามารถเปิดกลไกได้โดยไม่ทำลายเอกสารข้างใน มือหนาหยิบกล่องใบนั้นออกมาวางบนโต๊ะทำงาน นัยน์ตาดำขลับคมปลาบจ้องมองมันด้วยแววตาลุ่มลึก
ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน เพียงหนึ่งสัปดาห์ก่อนจะเกิดเหตุรถยนต์ตกเหว ผู้กองพลได้ขับรถขึ้นมาหาเขาที่ปางไม้แม่สาในยามวิกาลด้วยสีหน้าเคร่งเครียด รุ่นพี่ผู้มีพระคุณได้ส่งมอบกล่องโลหะใบนี้พร้อมกุญแจดอกที่หนึ่งให้เขาเก็บรักษาไว้
ในคืนนั้น ผู้กองพลบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า... “เสือ พี่บังเอิญไปเจอบัญชีส่วยและเส้นทางการสวมสิทธิ์ไม้เถื่อนล็อตใหญ่ที่เชื่อมโยงกับบ่อนของเสี่ยสมโภชและคนมีสีระดับสูงในจังหวัด พี่เก็บหลักฐานต้นฉบับทั้งหมดไว้ในกล่องใบนี้ ถ้าส่งให้ตำรวจท้องที่ตอนนี้ เรื่องต้องรั่วไหลแน่ พี่ต้องรอให้ส่วนกลางส่งชุดเฉพาะกิจลงมารับมอบด้วยตัวเอง แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับพี่ก่อนที่เรื่องจะจบ... พี่ฝากเสือดูแลยัยเพลินแทนพี่ด้วย กุญแจดอกที่สองพี่ซ่อนไว้ในล็อกเกตเงินรูปหัวใจที่ยัยเพลินสวมติดตัวอยู่ตลอดเวลา อย่าเพิ่งเปิดกล่องนี้จนกว่าเราจะมีอำนาจสั่งการที่เด็ดขาดพอจะกวาดล้างพวกมันทั้งขบวนการได้ในครั้งเดียว มิฉะนั้นยัยเพลินจะตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต”
หลังจากผู้กองพลเสียชีวิต เขาและผู้กองปราบจึงต้องวางแผนอย่างรัดกุมเพื่อสืบหาตัวการทั้งหมดที่อยู่เบื้องหลังเสี่ยสมโภชโดยไม่แหวกหญ้าให้งูตื่น
