เมื่อฉันเลิกรัก...สามีก็คลั่งรัก

ท้องฟ้ามืดครึ้มก่อนที่สายฝนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ลานจอดรถด้านหน้าร้านอาหารแห่งนั้นแทบไม่มีผู้คนเหลืออยู่แล้ว ไฟบางส่วนถูกดับลง พนักงานเสิร์ฟหันรีหันขวาง เพราะนี่เป็นเวลาเลิกงานของพวกตนแล้ว แต่ทว่ายังเลิกไม่ได้เพราะลูกค้าโต๊ะสุดท้ายยังคงนั่งนิ่ง รอคอยใครบางคนอย่างไร้จุดหมาย เบื้องหน้ามีเพียงแก้วน้ำเปล่าที่ถูกจิบไปเล็กน้อย และทุกครั้งที่เดินไปถามเจ้าตัวก็จะบอกเพียงว่า

‘รออีกเดี๋ยวนะคะ สามีฉันกำลังมาค่ะ’

แต่เดี๋ยวของเธอนั้นลากยาวมาจนถึงเวลาร้านใกล้จะปิด สามีที่ว่าก็ไม่ปรากฏตัว จนกระทั่งพนักงานทนรอตามเธอไม่ไหวอีกต่อไป

“คุณลูกค้าคะ ร้านของเราจะปิดแล้วนะคะ”

หญิงสาวที่กำลังใจลอยเผลอสะดุ้ง หันไปมองที่ประตูทางเข้าหน้าร้าน ก่อนมองไปรอบตัวก็พบว่าเหลือเพียงโต๊ะของตนเท่านั้น

เขาไม่มาตามเคย...

ทั้งที่สัญญาไว้แล้ว แต่ก็ผิดสัญญา ทิ้งให้เธอต้องนั่งรอคอยอย่างมีความหวังในวันเกิดของตัวเองที่ควรมีความสุข

ดวงตาคู่สวยมองหน้าจอโทรศัพท์ที่มีรอยร้าวพาดอยู่เต็มมุมเครื่อง ข้อความล่าสุดจากคนคนหนึ่งยังค้างอยู่สั้น ๆ เพียงสองคำ

บารมี: รอฉัน

ชัญชนาเม้มริมฝีปาก นิ้วเรียวลูบข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา ราวกับหวังว่ามันจะเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น หรืออย่างน้อยก็มีข้อความใหม่ส่งตามมาว่าเขาติดงาน ติดธุระ รถติด มาไม่ได้ หรือเหตุผลอะไรก็ได้สักอย่างที่ทำให้เธอไม่ต้องรอคอยลมๆ แล้งๆ แบบนี้

แต่ไม่มี!

เกือบหกชั่วโมงที่ผ่านมา ไม่มีแม้แต่คำเดียว ไม่มีแม้แต่สายโทรศัพท์ ไม่มีแม้แต่คำขอโทษ เธอโทรไปเขาก็ไม่รับสาย ส่งข้อความไปเขาก็ไม่อ่านอีก

คำถามคือ...

แล้วเธอต้องรอไปถึงเมื่อไหร่กัน

ถามว่าแล้วทำไมต้องรอ

หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ ด้วยความสมเพชตัวเอง ทั้งที่รู้ดีว่าบารมีเป็นคนแบบไหน แต่เธอก็ยังเชื่อใจเขาเสมอ ยังรอและยังหวังเหมือนทุกครั้งว่าเขาจะมาตามนัด กี่ครั้งแล้วที่เขาผิดคำพูด เธอก็ยังให้อภัยเขาซ้ำๆ

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น หัวใจของเธอกระตุกวูบ รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แต่ชื่อที่ปรากฏกลับไม่ใช่คนที่เธอรอแต่เป็น...

เมย์ : หนูนา ตอนนี้แกอยู่ไหน

หนูนา: ฉันอยู่ร้านอาหาร

เมย์: อยู่กับใคร

หนูนา: คนเดียว

เมย์: คนเดียวเนี่ยนะ! แล้วพี่ปลื้มของแกล่ะ

หนูนา: พี่ปลื้มบอกว่ากำลังมา

เมย์: กำลังมา? หรือไม่มาแล้วกันแน่

คำถามนั้นทำให้ชัญชนาชะงักไป หัวใจเต้นรัวแรง มือที่จับโทรศัพท์สั่น

หนูนา: หมายความว่ายังไง เธอรู้ได้ยังไงว่าเขาจะไม่มา

ปลายทางเงียบไปอึดใจ ก่อนที่จะมีข้อความใหม่ขึ้นมา

เมย์: แสดงว่าแกยังไม่เห็น...สินะ

ยังไม่ทันถามว่าเห็นอะไร จู่ๆ อีกฝ่ายก็ส่งภาพแคป หน้าจอหนึ่งมาให้ ชัญชนารีบกดเปิดภาพนั้น และคำตอบทั้งหมดที่ว่าทำไมสามีเธอถึงไม่ปรากฏตัวก็เฉลยออกมา

มือที่ถือโทรศัพท์สั่นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ ดวงตาร้อนผ่าวและแสบพร่าด้วยฝ้าน้ำตาที่รื้นขึ้น เมื่อเห็นรูปภาพสามีสุดที่รักที่กำลังสวมกอดผู้หญิงคนหนึ่ง พร้อมแคปชั่นสุดหวาน

ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี ทุกอย่างระหว่างเราก็ยังเหมือนเดิม ขอบคุณนะคะที่คุณยังน่ารักกับพิงค์ไม่เคยเปลี่ยน... #คืนนี้ยังอีกยาวไกล #รักเราไม่เคยเก่าเลย

ราวกับถูกฟ้าฟาดลงกลางหัว ผู้หญิงคนนั้นเธอก็รู้จักดี

พลอยชมพู หรือ พิงค์ ผู้หญิงที่เป็นรักแรกของสามี

ไม่สิ! ถึงตอนนี้อาจจะยังคงเป็นรักเดียวที่อยู่ในดวงใจของบารมีมาตลอด แม้ว่าเขาจะแต่งงานกับชัญชนามาถึงสามปีกว่าแล้วก็ตาม

ทิ้งให้ภรรยารอ แต่กลับไปกอดแฟนเก่าเนี่ยนะ มันใช่เรื่องไหม

ชัญชนาจุกแน่นในอก จนพูดไม่ออก น้ำตาอุ่นๆ ไหลรินรดแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ปลายนิ้วสั่นๆ กดไปที่เบอร์โทรของสามี แต่ยังไม่ทันโทรออก ก็มีเสียงเรียกเข้ามาเสียก่อน เป็นเมษยา หรือเมย์ เพื่อนสนิทของเธอนี่เอง

“ฮัลโหล หนูนาเห็นแล้วใช่ไหม” เสียงปลายสายดังขึ้นอย่างร้อนใจทันทีที่กดรับสาย

“อืม เห็นแล้ว”

แต่ไม่อยากเห็นเลยสักนิด หญิงสาวร่ำร้องในใจ น้ำตารื้นขึ้นมากลบดวงตา

“แกเป็นยังไงบ้าง” เสียงอนาทรร้อนใจปนรู้สึกผิดจากปลายสาย

จริงๆ แล้วเมษยาลังเลอยู่นานว่าควรส่งรูปนี้ให้เพื่อนดีไหม เพราะถ้าไม่ส่ง เพื่อนสาวก็คงยังรอคอยสามีอย่างไร้จุดหมายต่อไป แต่ถ้าส่งให้ ชัญชนาก็ต้องเจ็บปวดเสียใจ แต่ข้อดีคือเพื่อนรักก็จะตาสว่าง เลิกหลอกตัวเองและเฝ้ารอใครบางคนอย่างลมๆ แล้งๆ เสียที