บทที่ 135 ช่วยเขากลับคืนความทรงจำ

ความสงบนิ่งของภาวิดาเปรียบเสมือนหนามยอกอกที่ทิ่มแทงให้เธอรู้สึกระคายเคืองใจอย่างบอกไม่ถูก

ส่วนณพลที่เงียบงันมาตลอด หลังจากภาวิดาเดินจากไป เขาก็ทอดสายตามองไปยังประตูบานนั้น แววตาที่เหม่อลอยกลับมีความรู้สึกคุ้นเคยอันเลือนรางปรากฏชัดขึ้นวูบหนึ่ง แต่แล้วมันก็ตามมาด้วยความรู้สึกว่างโหวงในอกอย่างน่าประหลา...