บทที่ 137 พวกเธอทำไมกอดกันนอน

ภาวิดาได้สติกลับมาอย่างกะทันหัน เธอรีบเดินท่าทางเก้ๆ กังๆ มือไม้พันกันไปหมดเพื่อไปหยิบผ้าเช็ดตัวจากตู้เก็บของ ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมองเขาอีกแม้แต่แวบเดียว

เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า เส้นกั้นบางๆ แห่งความอันตรายและความคลุมเครือ กำลังถูกทำลายลงอย่างเงียบเชียบในค่ำคืนนี้

ส่วนตัวต้นเหตุนั้น ก็กำลังรอ...