บทที่ 16 มองดูเธอถูกพาไปอีกครั้ง

ภาวิดาหยุดชะงักทันที เกราะป้องกันตัวที่แข็งกร้าวถูกปลดออกจนหมดสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณความเป็นแม่ที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใย

เธอก้มหน้าลงอย่างลนลาน มือบางตบหลังลูกน้อยเบา ๆ เพื่อปลอบประโลม น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนแต่แฝงความร้อนรน "โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะครับแชมป์ แม่อยู่นี่ แม่อยู่นี่ครับคนเก่ง ไม่ต้องกลัวน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ