บทที่ 6 เพื่อนร่วมชั้นลึกลับ
“ไม่ต้องพูดอะไรตอนนี้ครับ” ณพลมองเธอด้วยแววตาลึกซึ้งและอ่านยาก “ไปแช่น้ำอุ่นก่อนเถอะ คุณต้องการการพักผ่อน”
เขาชื่นชมความเยือกเย็นที่เธอแสดงออกมาในยามนี้ มันเป็นความเข้มแข็งที่น่าไว้วางใจยิ่งกว่าความเปราะบางที่ไร้ทางสู้
เขาไม่ได้รบกวนเธอต่อ แต่ถอยออกมาอย่างรู้มารยาทเพื่อให้เธอได้มีพื้นที่ส่วนตัว
สายน้ำอุ่นจัดไหลรินชะล้างร่างกาย ทว่าดูเหมือนมันจะไม่สามารถชำระล้างความหนาวเหน็บและความอัปยศที่ฝังลึกเข้าไปในกระดูกดำได้
ภาวิดาจ้องมองเงาสะท้อนในกระจก ใบหน้าของเธอซีดเซียวและซูบตอบ ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอยแต่ทว่ายังคงฉายแววเด็ดเดี่ยว สามปีในคุกนรกและการทรมานที่ไร้มนุษยธรรมเกือบจะพรากเอาสง่าราศีของเธอไปจนหมดสิ้น แต่เปลวไฟดวงเล็กๆ ที่ก้นบึ้งของดวงตานั้นยังคงลุกโชนอยู่ ไม่เคยดับมอดลง
เธอหลับตาลงแน่น ภาพดวงตาที่เบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวของลูกน้อยผุดขึ้นมาในห้วงคำนึงอีกครั้ง
ลูกแม่... แม่สัญญาว่าจะต้องช่วยหนูออกมาให้ได้...
ครั้งนี้ แม่จะไม่ยอมโง่อีกต่อไปแล้ว
เมื่อเธอเดินออกมาจากห้องน้ำ อาหารรสอ่อนแต่หน้าตาประณีตบรรจงก็ถูกจัดวางไว้บนโต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว
เธอฝืนใจนั่งลง แม้จะไม่มีความอยากอาหารเลยแม้แต่น้อย แต่สติสัมปชัญญะสั่งการให้เธอตักอาหารเข้าปากคำแล้วคำเล่า
เธอต้องการพละกำลัง เธอต้องตื่นรู้ตลอดเวลา
ภายใต้การเกลี้ยกล่อมอย่างอ่อนโยนของชาลิณี เธอทานได้มากกว่าที่คิดไว้
เมื่อร่างกายเริ่มอบอุ่นขึ้น ความเหนื่อยล้าอย่างแสนสาหัสก็ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์
เธอถูกพาไปยังห้องรับรอง ทันทีที่ร่างกายสัมผัสกับเตียงนอนหนานุ่ม สติของเธอก็ดิ่งจมลงสู่ความมืดมิดอันเงียบงัน
...
และค่ำคืนนี้ ก็เป็นคืนที่ใครหลายคนข่มตาหลับไม่ลง
คนของวรนนทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพเหลือเชื่อ เพียงแค่ฟ้าสาง ข่าวสารก็ถูกส่งกลับมาถึงมือ
“ณพล?” วรนนยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องทำงาน ทอดสายตามองแสงแรกของวันที่สาดส่องหลังพายุฝนผ่านพ้น คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น
เมื่อได้ยินชื่อนี้และรู้ว่าเธอค้างคืนที่พักของชายคนนั้น เพลิงโทสะที่ไร้ที่มาผสมปนเปกับความรู้สึกแสบพร่าในอกก็พุ่งพล่านขึ้นมาทันที “แกแน่ใจนะว่าตอนนี้ภาวิดาอยู่ที่คอนโดส่วนตัวของมัน?”
“ครับคุณวรนน เราตรวจสอบกล้องวงจรปิดบริเวณใกล้เคียงเมื่อคืนแล้ว ยืนยันว่าคุณภาวิดาถูกรถของคุณณพลรับไป และขึ้นไปยังเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของอาคารไฟแนนเชียลเซ็นเตอร์ หลังจากนั้นก็ไม่ได้ลงมาอีกเลยครับ”
ผู้ช่วยปลายสายรายงานด้วยน้ำเสียงนอบน้อม ก่อนจะเสริมข้อมูล “อีกอย่างครับ เราตรวจสอบพบว่าคุณณพลเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศเมื่อสัปดาห์ก่อน สถานะปัจจุบันคือตัวแทนของ ‘บริษัทประกอบสุข’ จากต่างประเทศ การกลับมาครั้งนี้เพื่อบุกเบิกตลาดเอเชียแปซิฟิก ฐานะทางการเงินไม่ธรรมดาเลยครับ ดูเหมือนเขา... จะเป็นคนรู้จักเก่าของคุณภาวิดา ข้อมูลระบุว่าเป็นเพื่อนสมัยมัธยมครับ”
“เพื่อนเหรอ?” วรนนแค่นหัวเราะในลำคอ
ผู้หญิงที่มีประวัติเสื่อมเสียเพิ่งออกจากคุก กับเศรษฐีหนุ่มเพื่อนเก่าที่จู่ๆ ก็โผล่มาพร้อมเบื้องหลังลึกลับ?
ช่างบังเอิญเหลือเกินที่มา “ผ่านทาง” ช่วยเธอในตอนที่ตกต่ำที่สุด? แถมยังพาเข้าบ้านส่วนตัวอีก?
แค่จินตนาการว่าภาวิดาอาจจะกำลังแสดงสีหน้าอ่อนแอหรือพึ่งพิงผู้ชายคนอื่น เขาก็รู้สึกขัดนัยน์ตาจนแทบทนไม่ไหว!
หลายปีมานี้ ภาพเหล่านั้นคอยตามหลอกหลอนและกัดกินใจเขาเสมอมา
ยิ่งคิด ความเกลียดชังที่มีต่อภาวิดาก็ยิ่งทวีคูณ
ยิ่งไปกว่านั้น ชื่อ ‘ณพล’ นี้ เขาพอจะคุ้นหูอยู่บ้างเลือนราง
เมื่อหลายปีก่อนดูเหมือนจะเป็นแค่เด็กนักเรียนจนๆ ที่ไม่มีอะไรโดดเด่น แล้วทำไมตอนนี้ถึงกลายร่างเป็นเศรษฐีที่กล้าเข้ามายุ่งย่ามกับเรื่องในครอบครัวของเขา?
ความรู้สึกเหมือนถูกท้าทายและถูกแย่งชิงของรักของหวงผุดขึ้นมาอย่างรุนแรง
ต่อให้เขาจะรังเกียจเดียดฉันท์ภาวิดาแค่ไหน แต่เธอก็ยังได้ชื่อว่าเป็น ‘คุณนาย’ ของเขา ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้อง!
“เตรียมรถ” น้ำเสียงของวรนนเย็นยะเยือก แฝงด้วยคำสั่งเด็ดขาด “ไปคอนโดของณพล”
เขาอยากจะเห็นนักว่า ไอ้หน้าโง่ตัวไหนที่มันกล้ามาลองดีกับคนอย่างวรนน!
เวลาแปดโมงเช้า เสียงออดหน้าห้องพักของณพลก็ดังขึ้น รัวเร็วและแฝงไปด้วยแรงอารมณ์คุกคาม
ชาลิณีมองผ่านจอมอนิเตอร์ เห็นใบหน้าถมึงทึงของวรนนในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงที่ไม่อาจปกปิดรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาได้ พร้อมด้วยบอดี้การ์ดด้านหลัง จึงรีบรายงานณพลที่กำลังนั่งจิบกาแฟและทานมื้อเช้าอยู่
ณพลวางถ้วยกาแฟลง สีหน้าเรียบเฉยไร้ความตื่นตระหนก
เขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าวรนนต้องตามมา เพียงแต่ไม่คิดว่าจะรวดเร็วปานนี้ และดูท่าทาง...
อีกฝ่ายคงกำลังอารมณ์ “บูด” น่าดู
เขาพยักหน้าให้ชาลิณีเล็กน้อย “เชิญเขาเข้ามา”
วรนนก้าวเข้ามาในห้องรับแขกด้วยฝีเท้าหนักแน่น สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวตวาดมองไปทั่วที่พักอันหรูหราแห่งนี้ สิ่งที่บาดตาที่สุดคือชุดจานชามบนโต๊ะอาหารที่จัดเตรียมไว้สำหรับสองที่อย่างชัดเจน ก่อนที่สายตาจะมาหยุดอยู่ที่ณพล ซึ่งนั่งสงบนิ่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร
บุรุษสองคน รูปร่างสูงใหญ่สง่างามทัดเทียมกัน บารมีแผ่พุ่งเข้าหากัน ทำให้บรรยากาศในห้องโถงกว้างขวางตึงเครียดขึ้นมาฉับพลัน
“ณพล?” วรนนเปิดบทสนทนาก่อน น้ำเสียงหยิ่งยโสเจือแววข่มขู่ “ผมวรนน ผมมารับภรรยาของผมกลับบ้าน”
เขาจงใจเน้นเสียงหนักที่คำว่า “ภรรยาของผม” สายตาเย็นชาพุ่งตรงไปที่ณพลราวกับลูกธนู
ณพลค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เขาดูสูงกว่าวรนนเล็กน้อย บุคลิกดูสุขุมลุ่มลึกกว่า ทว่าภายใต้ความสงบนิ่งนั้นกลับแฝงด้วยแรงกดดันที่ไม่อาจมองข้าม
เขาไม่ได้ตอบโต้วรนนในทันที แต่กลับยิ้มบางๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา “คุณวรนน ยินดีที่ได้พบครับ แต่เท่าที่ผมทราบ ดูเหมือนเมื่อคืนนี้คุณวรนนเพิ่งจะประกาศต่อหน้าแขกเหรื่อมากมาย ไล่ตะเพิดภรรยาของคุณออกจากบ้านอย่างไม่ไยดี ปล่อยให้เธอเผชิญชะตากรรมกลางสายฝนเพียงลำพัง ผ่านไปแค่คืนเดียว เปลี่ยนใจแล้วหรือครับ?”
ใบหน้าของวรนนบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ แววตาฉายความดุร้าย น้ำเสียงกระโชกโฮกฮากขึ้น “นี่เป็นเรื่องระหว่างผัวเมีย คนนอกอย่างแกไม่เกี่ยว! ณพล... ฉันไม่สนว่าแกกับภาวิดาจะเคยมีความสัมพันธ์อะไรกันมาก่อน แต่ตอนนี้ ส่งตัวเธอมาเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้น...”
“ไม่อย่างนั้นจะทำไมครับ?” ณพลสวนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่เชือดเฉือนด้วยความเย้ยหยัน “คุณวรนนคิดจะใช้กำลังในที่ของผม หรือคิดจะใช้อิทธิพลทางธุรกิจมาบีบบังคับ ‘คนนอก’ ที่เพิ่งกลับมาอย่างผม?”
เขาไม่แสดงท่าทีเกรงกลัวแม้แต่น้อย ซ้ำยังก้าวเท้าไปข้างหน้า สบตากับวรนนอย่างท้าทาย “คุณวรนน โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว ไม่ใช่ทุกคนที่จะต้องเกรงกลัวบารมีของบริษัททัศนัยเสมอไป คุณภาวิดาคือเพื่อนของผม เมื่อคืนสภาพจิตใจและร่างกายของเธอแย่มาก เธอต้องการการพักผ่อน ไม่เหมาะที่จะเคลื่อนย้าย และยิ่งไม่เหมาะที่จะกลับไปในที่ที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวดเจียนตาย”
“เพื่อน?” วรนนแค่นเสียงหัวเราะเยาะหยัน “ตอนที่ฉันอยู่กินกับภาวิดา ฉันไม่เคยได้ยินชื่อแกออกจากปากเธอเลยสักครั้ง หรือว่า... พวกแกแอบมี ‘ความสัมพันธ์พิเศษ’ ลับหลังฉัน ถึงได้ไม่กล้าบอก? ฉันขอเตือนแกนะณพล ภาวิดายังถือว่าเป็นคุณนายทัศนัยตามกฎหมาย การที่แกซุกซ่อนเธอไว้ เท่ากับประกาศตัวเป็นศัตรูกับตระกูลทัศนัย! ถ้ายังฉลาดพอ ก็รีบส่งคนมา อย่าหาเรื่องใส่ตัว!”
แววตาของณพลเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือก บรรยากาศรอบตัวแปรเปลี่ยนเป็นอันตราย “คุณวรนน ระวังคำพูดของคุณด้วย ความอยุติธรรมที่คุณภาวิดาได้รับ คุณกับผมต่างก็รู้อยู่แก่ใจ ส่วนเรื่องเป็นศัตรู?”
เขายกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น “ผม... ณพล กลับมาเมืองไทยคราวนี้ ก็ไม่ได้กะว่าจะมาหาเพื่อนอยู่แล้ว ถ้าคุณวรนนต้องการแบบไหน ผมก็พร้อมจะสนองให้ถึงที่สุด แต่ตอนนี้ ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ เชิญกลับไปได้แล้วครับ”
