บทที่ 13 Ep.13

“ก็ไม่ยังไง นายมันพวกเจ้าชู้ มั่วไม่เลือก ขนาดฉันที่นายบอกไม่ใช่สเป็คนายยังไม่เห็นจะปล่อยฉันเลย แถมทำบ้า ๆ นี่หลายหนแล้วด้วย”ปวิตาส่งค้อนให้คนหน้าคม

“ก็จริงนี่คุณไม่อยู่ในสายตาผมเลยเมื่อวาน ผู้หญิงอะไรแต่งตัวไม่เหมาะกับสถานที่ ไม่ไว้หน้าเจ้านาย ผมคิดว่า

ธนิสราเป็นเจ้านายคุณตอนแรก”

“ฉันก็แต่งของฉันแบบนี้ไม่เห็นเคยมีใครว่า คุณมันชอบมองคนอื่นแต่ภายนอกนะสิ”

“เอาละ เอาละ ผมขี้เกียจเถียงกับคุณแล้ว หิวเหมือนกัน ไปอาบน้ำกันเถอะ” กวินกล่าวพร้อมกับพลิกตัวลงแล้วลุกขึ้นจากเตียงแล้วเตรียมจะอุ้มปวิตา

“ไม่ต้องเลย คุณอยู่นี่แหละ ฉันจะอาบก่อน” ปวิตาห้ามแต่กวินหรือจะเชื่อฟังคำสั่ง

“ไม่ได้ ผมไม่ยอมให้คุณอาบน้ำก่อนหรือหลังผมแน่ ต้องอาบพร้อมกัน ผมไม่ไว้ใจกลัวคุณจะหนีไปก่อน” กวินอุ้มร่างบางที่พยายามขืนตัวพร้อมยึดผ้าห่มไว้แน่น แถมหน้าตาแดงก่ำ

“เอ๊ะคุณนี่ยังไงนะ ฉันก็บอกแล้วไงว่าไม่เอาเรื่องอะไร ให้มันจบไปไม่ได้หรือไงนะ”

“ไม่ ผมยังไม่เบื่อคุณอย่างที่บอก”

“ฉันมีพ่อแม่นะ ไม่ได้เป็นผู้หญิงขายตัวด้วย จะมารอให้คุณเบื่อได้ไง บ้าหรือเปล่า”

“ใครใช้ให้คุณทำผมติดใจล่ะ”

“นี่นายว่าเป็นความผิดของฉันเหรอ”ปวิตาดุในขณะที่คนร่างหนาแถมหน้าทนปล่อยเธอลงบนพื้นกระเบื้องในห้องน้ำพร้อมเปิดฝักบัวปล่อยให้สายน้ำผ่านทั้งสองร่างเปล่าเปลือย

“อาบน้ำก่อนเถอะ คุณไม่หิวข้าวหรือไงนะ พูดมากจริง”กวินว่าพร้อมช่วยลูบไล้สบู่ให้กับร่างบาง

“อย่ามาลูบสิ ถ้าหิวข้าวก็ต่างคนต่างอาบน้ำไปสิ” ปวิตาปัดป้องเต็มที่

“คุณนี่น่ารักนะ ไม่กระบิดกระบวนเหมือนผู้หญิงอื่นที่ผมเคยเจอ”

“เจอมาเยอะสิถึงกล้าพูด” ปวิตาส่งค้อนคมอีกที

“หึงหรือไง”กวินยิ้มในหน้า ดวงตาเจ้าชู้มองเธอเป็นประกาย

“ประสาท” ปวิตาสะบัดตัวหันหลังให้เขา เปิดน้ำชโลมกายรีบล้างฟองสบู่ สองมือลูบไล้เรือนกายตนเองอย่างอ้อยอิ่ง

กวินอดใจไม่ไหวเมื่อเห็นบั้นท้ายดินระเบิดของเธอขยับไปมาอยู่ใต้ละอองน้ำ ลำแขนแข็งแกร่งสอดเข้าโอบรัดเอวบางดึงตัวเธอเข้ามากอดพร้อมกับโน้มศีรษะก้มไปแตะริมฝีปากลงบนลาดไหล่แผ่วเบา ลากเลื่อนขึ้นเม้มลำคอระหงหนัก ๆ พลางขยับแขนลงจับต้นขาขวาของเธอยกขึ้น ร่างกำยำเบียดแนบเรือนกายเพรียวและประสบการณ์กลางสายน้ำที่เย็นฉ่ำแต่ทำอารมณ์รักร้อนฉ่าก็เริ่มอย่างดุเดือดกว่าครั้งไหน ๆ

ประสบการณ์หวามที่กวินบรรจงสอนให้กับหญิงสาวทำให้กว่าที่ทั้งคู่จะออกจากห้องมารับประทานอาหารก็เป็นเวลาเย็นย่ำเต็มที กวินวาดแผนไว้ในใจว่าต่อไปนี้เขาคงต้องเตรียมหาอาหารตุนไว้ในห้องนอนให้เยอะ ๆ จะได้ไม่ต้องออกมาให้เปลืองเวลา ปวิตากำลังทำให้เขาหลงหัวปักหัวปำ เขาอยากอยู่กับเธอสองต่อสองทั้งวันทั้งคืนเลยจริง ๆ ให้ตายสิ!

ชายหนุ่มเอาอกเอาใจหญิงสาวไม่ห่าง คอยดูแลเธอทุกอย่างเรียกว่าแทบจะป้อนข้าวป้อนน้ำเธอด้วยความเสน่หาเสียด้วยซ้ำ แม้ว่าปวิตาจะพยายามบ่ายเบี่ยงรวมถึงดุเขาบ่อย ๆ สักแค่ไหน แต่คนกำลังหลงอย่างกวินกลับทำทุกอย่างตามแต่ใจโดยไม่แคร์สายตาดุของเธอ กระทั่งจบมื้ออาหาร ธนิสราเดินหน้าตึงเข้ามาอย่างมีโทสะทำให้ปวิตาต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความรู้สึกหนักใจกับปัญหาที่กำลังจะเกิด

“นี่หมายความว่ายังไงคะ!!”

ธนิสราหน้าดำหน้าแดงกับอารมณ์โมโหเมื่อเห็นคนที่หมายปองและลูกผู้พี่อยู่ด้วยกัน ปล่อยให้เธอตามหาพวกเขาจนหมดวัน บทจะไม่เจอก็ไม่เห็นแม้แต่เงาแต่บทจะเจอก็เจอทั้งคู่อยู่แค่ปลายจมูกซะนิ

“เรื่องอะไรครับ” กวินถามด้วยน้ำเสียงตึงรู้สึกไม่พอใจกับกริยาของธนิสรา

“ก็เรื่องที่พ่อเลี้ยงหายไปทั้งวันกับยัยปอยนะสิคะ” น้ำเสียงแสดงอารมณ์ของเธอดึงดูดสายตาผู้คนในห้องอาหารให้หันมาสนใจมองในจุดที่เธอยืนอยู่

กวินลุกขึ้นยืนพร้อมกับส่งสายตาเย็นชาชนิดที่เคยใช้ได้ผลกับลูกน้องที่ทำความผิด และส่วนใหญ่ผู้ที่เจอสายตาพิฆาตแบบนี้จะพากันกลัวตัวสั่น เขาเอ่ยเสียงเย็น

“ผมว่าคุณคงสำคัญตัวผิดไปมังครับคุณธนิสรา ผมกับคุณไม่ได้เป็นอะไรกัน ผมคงไม่จำเป็นต้องรายงานคุณหรอกนะว่าจะไปไหนกับใครหรือทำอะไรอยู่”

ธนิสราไม่ได้อยู่ในข่ายยกเว้น ท่าทางของกวินทำให้เธอรู้สึกหวั่นหวาดแต่ยังอุตส่าห์ทำใจดีสู้เสือด้วยการเอ่ยถามเสียงสั่น

“หมายความว่าไงคะ เมื่อวานพ่อเลี้ยงไม่แสดงกิริยาแบบนี้กับนิดเลย”

“ใจเย็นเถอะนิด ปอยว่านิดนั่งก่อนดีไหม”ปวิตาพยายามจะช่วยญาติสาวคลี่คลายสถานการณ์ตรงหน้า

“เธอไม่ต้องมายุ่ง ทำเป็นแสดงว่าไม่สนใจพ่อเลี้ยง ที่แท้ก็จ้องจะจับเขาเหมือนกัน”