บทที่ 15 Ep.15
“ไม่เก็บแล้ว เดี๋ยวคุณมีลูกเล่น”กวินกล่าว
“ของของฉันละ คุณกวิน ปล่อยฉันนะ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่คุณเคยคบนะ จะได้มาฉุดลากกันได้ง่าย”ปวิตาเริ่มอารมณ์เสียอย่างมากจนแทบระเบิดใส่คนตรงหน้าให้แหลกเป็นจุณได้
“ผมบอกแล้วไง ว่าคุณต้องอยู่กับผม” กวินตอบพร้อมยัดคนตัวเล็กเข้าไปในรถ
“ทำไมคุณถึงเป็นคนพูดไม่รู้เรื่องขนาดนี้นะพ่อเลี้ยงกวิน”ปวิตาหงุดหงิด
“คุณนั่นแหละ ในเมื่อคุณก็เป็นของผมแล้ว จะเป็นต่ออีกสักพักจะเป็นไรไป”
“ตายแล้ว อีตาบ้า หน้าด้าน พูดบ้าอะไรแบบนี้เอาแต่ใจตัวเองเกินไปแล้ว”
“อีกหน่อยคุณก็ชินกับนิสัยผมเองแหละ”
“ใครว่าฉันอยากจะชินกับนิสัยคุณเล่า”
“ผมนี่ไงบอก เถอะผมไม่เคยคบใครนานเกินครึ่งปีหรอกน่า”
“ครึ่งปี บ้าหรือเปล่า นี่คุณจะให้ฉันอยู่กับคุณครึ่งปีนี่นะ ฉันไม่ใช่โสเภณีนะโว๊ย นึกอยากจะให้อยู่ด้วยได้โดยใช้เงินฟาดหัวนะ ฉันไม่ไปนะ ฉันจะกลับบ้าน” ปวิตาส่งเสียงตวาดดุคนตรงหน้าที่ไม่เห็นค่าของเธอ เขาทำเหมือนเห็นเธอเป็นผู้หญิงข้างถนนที่ไม่จำเป็นต้องลดตัวมาให้เกียรติ
“ผมก็ไม่ได้บอกว่าจะใช้เงินฟาดหัวคุณสักหน่อย ผมจีบผู้หญิงไม่เป็นนะปอย ชอบผมก็บอกว่าชอบ อยากอยู่ด้วยก็บอก แล้วผมก็อยากอยู่กับคุณ อย่างนี้คุณจะให้ผมทำยังไงล่ะ”
“คุณเคยอยากได้อะไรแล้วไม่ได้บ้างหรือเปล่าฮะ พ่อเลี้ยงกวิน”ปวิตาถามด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์
“ไม่เคยมีอะไรที่ผมอยากได้แล้วไม่ได้ เพราะผมรู้ว่าอะไรควรอยากได้ไง”
“งั้นก็รู้ไว้ว่างานนี้นายไม่สมหวังแน่”
“ใครว่า งานนี้ผมสมหวังแน่ต่างหาก” กวินกล่าวพร้อมถอนสายตาจากใบหน้านวล
“คอยดูนะถ้ามีโอกาสฉันจะหนี” ปวิตาเอ่ยเสียงหนัก
“หนีผมก็ตาม”
“คุณเข้าใจบ้างได้ไหมว่าฉันมีงาน มีครอบครัว มีชื่อเสียงในสังคมที่ต้องรักษาเหมือนกันนะ ไม่ใช่ว่าคุณจะทำอะไรตามอำเภอใจได้แบบนี้” กวินกำลังจะทำให้เธอคลั่งเพราะความรู้สึกหงุดหงิดกับความไร้เหตุผลของเขา
“คุณเป็นของผมแล้วนะปอย มันจะยากอะไรกับแค่คุณก็คบกับผมไปเรื่อย ๆ น่ะ”
“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันมีชื่อเสียงของพ่อแม่ที่ต้องรักษา คุณจะให้ฉันทำตัวเหมือนบรรดาคู่ควงของคุณที่ยอมนอนกับคุณจนคุณเบื่อแล้วแยกจากกันไปให้สังคมนินทาฝ่ายหญิงเสีย ๆ หาย ๆ ไม่ต้องสนใจหรอกว่าครอบครัว วงศ์ตระกูลของฝ่ายหญิงจะเสียหายแค่ไหนอย่างนั้นเหรอ
“คุณก็อยู่กับผมแบบไม่ต้องเปิดเผยก็ได้นี่”กวินยังไม่ยอมแพ้
“แล้วทำไมฉันต้องยอมทำขนาดนั้น ทั้ง ๆ ที่เรื่องที่เกิดฉันก็ไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่ม ทำไมฉันต้องเป็นฝ่ายยอมคุณด้วยเล่า”
“หยุดพูดมากได้แล้วปวิตา ผมบอกว่าไม่ปล่อยคุณก็คือไม่ปล่อย” กวินสรุปตัดบทและหยุดเสวนาใด ๆ ทั้งสิ้น รีบขับรถมุ่งหน้ากลับบ้านทันที ดังนั้นภายในห้องโดยสารจึงเงียบจนน่าอึดอัด
บ้านน่านฟ้าซึ่งใช้ชื่อเดียวกับชื่อโรงแรมน่านฟ้า ทุกคนขึ้นนอนกันหมดเหลือแต่เขาที่ต้องมาออกแรงกึ่งฉุดกึ่งดันตัวแม่สาวแสนพยศตรงหน้าให้เดินตามเขา แต่เจ้าหล่อนกับออกฤทธิ์เสียจนเขาต้องจับตัวเธออุ้มพาดบ่าพาเดินกลับไปที่ห้องนอน กว่าจะสำเร็จก็เล่นเอาชายหนุ่มถึงกับหอบไปเหมือนกัน กวินหยิบโทรศัพท์ต่อถึงลูกน้องคนสนิทที่ทำหน้าที่เป็นบอดีการ์ดของตนและออกคำสั่งทันที
“อาคม นายสั่งทุกคนด้วยว่าอย่าปล่อยให้คุณปวิตาหนีไปได้เป็นอันขาดไม่อย่างนั้นฉันจะเอาเรื่องทุกคน”
“ฉันไม่ใช่นักโทษของคุณนะ” ปวิตาโกรธกวินมาก
“ก็คุณอยากพูดไม่รู้เรื่องนี่ ถ้าคุณยอมคบกับผมดี ๆ ผมก็ไม่ต้องขังคุณแบบนี้หรอก”
“คุณมันเอาแต่ใจมากไปแล้วนะ แม่ฉันจะต้องเป็นห่วงฉันแค่ไหนคุณรู้บ้างไหม”
“ผมรู้ แล้วผมก็จะให้คุณโทรบอกท่านด้วยว่าคุณจะอยู่ที่นี่ในฐานะพนักงานของผม”
“ทำไมฉันต้องทำงานกับคุณด้วยเล่า” หญิงสาวเท้าเอว ดวงตาเอาเรื่องจ้องมองคนเอาแต่ใจด้วยความโมโห
“เพราะคุณเบื่อธนิสรา และผมก็ชวนคุณมาทำงานด้วย และคุณตัดสินใจที่จะทำ” กวินคิดแผนการเตรียมไว้สำหรับเธอเสร็จสรรพ
ปวิตาทำตาโตมองเขาด้วยความรู้สึกทึ่งหลังจากได้ยินประโยคที่เขาตระเตรียมให้เธอใช้โกหกมารดา “โอ้โห นี่เตรียมการเป็นเรื่องเป็นราวเลยนะ”
“แน่นอน...โทรซะ” เขายื่นโทรศัพท์มือถือส่งให้หญิงสาว
“เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าฮะพ่อเลี้ยง ทำไมฉันจะต้องทำตามคำสั่งของคุณด้วยไม่ทราบ” ปวิตาเม้มริมฝีปาก มองเมินโทรศัพท์มือถือในมืออีกฝ่าย
“เพราะถ้าคุณไม่โทรบอกท่านแบบนี้ ผมก็จะไม่ให้คุณติดต่อท่านอีก และปล่อยให้แม่ของคุณท่านเป็นกังวลห่วงคุณไปเรื่อย ๆ” กวินขู่
“นี่คุณ! บ้านเมืองมีกฎหมาย คุกไม่ได้ไว้ขังหมานะคุณกวิน” หญิงสาวเอ่ยฉุนเฉียว
“ผมรู้ แต่เรื่องของผัวเมียนี่นะไม่มีตำรวจคนไหนเขาอยากยุ่งด้วยหรอก”
“ฉันไม่ใช่เมียคุณนะ” คำตอบของเขาทำเอาปวิตาแทบกรี๊ดแตก กวินช่างดื้อด้านเหลือเกิน
