บทที่ 107 หมายหัว

กว่าเมธาวดีจะข่มตาหลับลงได้ เธอหวาดผวาอยู่พักใหญ่ก่อนจะตั้งสติทำตัวให้ผ่อนคลาย แล้วขึ้นไปนอนบนเตียงที่เธอรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด เธอเอนกายลงนอนบนที่นอนนั้นแล้วหลับตาลง สักพักรู้สึกหนาวเหน็บถึงกระดูกปวดร้าวราวร่างกายจะแตกดับ เสียงอธิษฐานสุดท้ายที่เคยได้ยินในฝันมันก้องมาจากหัวใจผ่านริมฝีปากที่ขยับเบ...