บทที่ 116 ผมไม่เคยนั่งสมาธิ

หลังมื้อเที่ยงรถเก๋งสองคันขับตามกันไปจอดที่วัด ทันทีที่ก้าวขาลงจากรถ ลมพัดเย็นวูบ ใบไม้ร่วงกราวราวให้การต้อนรับคนทั้งสี่ ศรุตรู้สึกอุ่นใจประหลาดพร้อมกับสงบเยือกเย็นไปในคราวเดียวกันที่ได้ก้าวเข้ามาสู่สถานที่แห่งนี้ เขาแตะแขนเมธาวดีที่ยืนอยู่ข้างรถเบาๆ เป็นการเชิญชวนให้ตามเมธัสกับเจสิตาเข้าไปในโบสถ์ ห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ