บทที่ 125 ความเดียวดายที่หายไป

ลำเจียกยืนมองท้องฟ้ายามราตรีอยู่ที่ใต้ต้นก้ามปู เมฆหมอกครึ้มบดบังดวงจันทราที่เคยส่องแสงนวลผ่องในทุกค่ำคืน คืนนี้ฝนกำลังจะพรำลงมาด้วยย่างเข้าสู่หน้าฝน ฤดูฝนอันยาวนานกำลังจะเริ่มต้นขึ้นเมื่อเข้าสู่เดือนหก เสียงลมหวีดหวิวท้องฟ้ามืดยิ่งกว่ามืดสนิท

ภาคใต้...ภาคที่มีฤดูฝนยาวนานกว่าภาคอื่นๆ ฝนแปดแดดสี่......

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ