บทที่ 129 ดาหลาดอกสุดท้าย...ร่วงแล้ว

“เออยังไม่รู้จักสินะ นี่พ่วงลูกชายของข้า ส่วนนั่นแม่พลับพลึงลูกสาวของเพื่อนข้า เลี้ยงมาตั้งแต่ยังเด็กก็เหมือนลูกคนนึง ส่วนข้าก็เป็นหมอยาอยู่ในป่านี้มานาน เหมือนฤๅษีชีไพรไปเสียแล้ว ศึกษาเรื่องสมุนไพรมาตั้งแต่ยังหนุ่ม นี่ก็ถ่ายทอดให้เจ้าพ่วงมัน ตายไปวิชาจะได้ไม่สูญเปล่า” ชายชรากล่าว

ลำเจียกร้องครวญคร...