บทที่ 14 อยากอยู่ให้ห่าง

เสียงประตูห้องน้ำเปิดออก เจสิตาหันไปมองชายหนุ่มที่นุ่งผ้าเช็ดตัวเดินออกมา เผยให้เห็นมัดกล้ามบนแผ่นอกกว้าง เจสิตารีบหลบตาหันหลังให้ภาพนั้น แสร้งทำเป็นจัดโน่นจัดนี่บนโต๊ะเครื่องแป้งทั้งๆ ที่ไม่มีอะไรให้จัด แก้มร้อนผ่าวไปถึงใบหูและมีเลือดฝาดโดยไม่รู้สาเหตุ

“เมื่อกี้ฉันหยิบโทรศัพท์คุณมาใช้ ขอโทษนะคะที่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ