บทที่ 150 ทานเนื้อหมูไม่ได้

“ขอโทษครับ ผมไม่รู้สึกตัวจริงๆ ว่าคุณเดินเข้ามา มัวแต่อ่านเอกสารเพลินไปหน่อย” เขายิ้มให้กับคำอธิบายแก้เก้อของตัวเอง มันเป็นรอยยิ้มที่เธอรู้สึกว่าเซ็กซี่ที่สุดที่เคยเห็นมาเลยทีเดียว

“จะไม่เชิญฉันนั่งสักหน่อยเหรอคะ” อาริตาถามพร้อมกับยิงรอยยิ้มเย้ายวนใจและดวงตาหวานระยับใส่เขาอย่างไม่รู้ตัว

“อ้อ เอ่อ ...