บทที่ 166 ไม่เคยโต

เมธัสเก็บโต๊ะเสร็จก็เดินกลับขึ้นไปบนห้อง หันไปมองเจสิตาที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงนอน เขาอมยิ้มน้อยๆ ก่อนเดินไปนั่งที่ริมขอบเตียงแล้วก้มลงหอมแก้มภรรยาเบาๆ

“ไม่ต้องแกล้งหลับเลยนะครับ ผมรู้นะว่าเมื่อกี้ผมเห็นคุณแอบยืนลุ้นคุณมิ้นต์กับไอ้ชายมันที่ระเบียง” หญิงสาวลืมตาขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มเปี่ยมสุ...