บทที่ 22 อาหารทิพย์

ราชิตสะดุ้งใจอ่อนหวิวไปหมดที่ได้สัมผัสกับน้ำตาหยดนั้น เขาเงยหน้าขึ้นมาพบกับดวงตาที่รื้นไปด้วยน้ำตา จนต้องรีบลุกขึ้นไปนั่งข้างๆ เอามือโอบประคองเพื่อปลอบประโลม

“ยกโทษให้พี่เถิด พี่ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้น้องต้องเสียน้ำตา” ชายหนุ่มปลอบโยน

“น้องไม่เป็นอะไรดอกเจ้าค่ะ แค่คิดถึงพ่อกับแม่แล้วน้ำตามันไหลเองทุก...