บทที่ 42 พี่จะไปส่งเรือน

ก่อนเที่ยงของวันต่อมา ตะวันยังไม่ขึ้นถึงกลางหัว ชายหนุ่มผู้แสนจะปลาบปลื้มยินดีก็กระโดดขึ้นม้าสีหมอกควบออกไปอย่างสง่างาม ผ่านหน้าชายหนุ่มรูปงามผู้หนึ่งที่เหลียวมองตามอย่างสนอกสนใจจนลับตา ด้วยคงจะเห็นแปลกที่ผู้เป็นนายขี่ม้าออกไปปานจะเหาะได้ แต่สำหรับชายหนุ่มที่อยู่บนหลังม้าแล้วกลับรู้สึกว่ามันไม่ทันใจ...