บทที่ 20 ตามใจปริม

เปลือกตาสีใข่กระพริบถี่ก่อนมองสำรวจไปรอบห้องที่คุ้นเคย แรงกอดรัดรอบเอวคอดกิ่วไม่ต้องมองก็รู้ว่าเป็นใคร

ความอ่อนเพลียที่สะสมในกายมาเป็นเวลานานและความอบอุ่นจากอ้อมกอดของพี่ร็อคทำให้เธออยากนอนให้เขากอดต่ออีกสักหน่อย ทว่าเสียงร้องโครกครากของน้ำย่อยในกระเพาะกับเร่งเร้าให้เธอรีบหาอะไรกินโดยเร็ว

“อีกสักพ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ