บทที่ 108 บทที่ 10.2

“ทะ...ท่านประมุข ท่านเข้าใจผิดแล้ว” หลงจู๊หลัวเหยาลิ้นพันกันทั้งยังลนลานนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าโหลวตงอวี้ “ข้า...ข้าน้อยหาได้มีเจตนาเช่นนั้น เพียงแต่...เรื่องคุณหนูผู้นั้น ทำให้ข้าน้อยหวาดกลัว”

“อ้อ” โหลวตงอวี้พลันเลิกคิ้ว “กลัวเพราะรู้อยู่ก่อนกระมังว่านางมิได้เต็มใจ”

“คือ...”

“เอาเช่นนี้ดีหรือไม่” โหล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ