บทที่ 110 บทที่ 10.4

เสียนเหวินชะงักก่อนหมุนตัวกลับไปมองผู้เป็นพี่ชายด้วยใบหน้าว่างเปล่า

เสียนซีหลิวเห็นสีหน้านั้นของผู้เป็นน้องชายพลันชะงัก เขาอ้าปากออกเพื่อจะเอ่ยคำขอโทษ หากแต่ร่างเล็กที่กระโดดลงมาจากรถม้าพลันทำให้เขาหยุดความคิด ทิฐิในใจทำให้เขาหยุดคำพูดเพราะเกรงจะเสียหน้าต่อเสียนฉิงเยว่ เขากำลังพยายามทำให้นางโอนอ่อน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ