บทที่ 34 บทที่ 3.10

เสียนฉิงเยว่นั่งเม้มปากแน่นในยามที่ก้มลงมองผ้าเช็ดหน้าสีขาวซึ่งผูกอยู่ที่ข้อมือ ผ้าเช็ดหน้าที่ไม่มีเอกลักษณ์ใด ๆ ไร้ซึ่งลวดลาย ไร้ซึ่งความสวยงาม แต่สัมผัสที่ได้รับยามลูบไล้กลับอบอุ่น ละมุนละไม กระทั่งค่อย ๆ ซึมลึกล้ำเข้าไปในหัวใจของนาง ใบหน้าที่ฉายแววลังเลค่อย ๆ เงยขึ้น สายตากวาดมองไปด้านหน้าจนพบผู้...