บทที่ 4 บทที่ 1.4
หลายปีก่อนน้องสาวและน้องเขยของเขาจากไปตั้งแต่อายุยังน้อย ทิ้งเอาไว้เพียงหลานสาวคนเดียวผู้นี้ นางมักจะสงบเสงี่ยมเจียมตัวไม่มีปากเสียงกับใคร แม้ว่าคนในตระกูลเสียนแห่งเสียนหยางจะยืนยันว่านางได้รับการดูแลเป็นอย่างดี แต่ลึก ๆ เขายังคงสงสัย ไม่รู้ว่านางอยู่ในจวนตระกูลเสียนที่เสียนหยางจะถูกรังแกบ้างหรือไม่
“เยว่เอ๋อร์”
“เจ้าคะท่านลุง” เสียนฉิงเยว่ก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว นางยังคงก้มหน้าลงต่ำจึงไม่มีใครสามารถมองเห็นสีหน้าของนาง
“ไหนเจ้าลองพูดมา วันนี้เกิดอะไรขึ้นเหตุใดพี่สาวของเจ้าจึงตกลงไปในแม่น้ำฉืออันได้”
น้ำเสียงอ่อนโยนของเสียนจวินทำให้คนในห้องโถงทุกคนชะงัก เสียนฮูหยินมองไปยังหญิงสาวที่มีรูปลักษณ์ธรรมดาตรงหน้าด้วยสายตาครุ่นคิด คิ้วเรียวขมวดแน่นเมื่อหันไปมองบุตรชายทั้งสอง ก่อนจะพบว่าทั้งคู่เองก็ดูเหมือนจะมองนางด้วยสายตาที่แปลกไป
นางจำได้ว่าหญิงสาวผู้นี้เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของเสียนหรง น้องสาวคนเล็กของเสียนจวินและเสียนฮั่ว ตอนที่เสียนจวินย้ายมายังเมืองฉางอัน ยังเคยส่งของขวัญวันเกิดไปให้เด็กคนนี้อยู่บ่อยครั้ง แต่หลังจากนั้นเพราะเกิดเรื่องยุ่งมากมายเสียนจวินก็ค่อยๆ ลืมเลือนไป
กระทั่งวันที่ได้พบเสียนฉิงเยว่อีกครั้ง แม้ไม่แสดงท่าทีผิดหวังออกมาอย่างชัดเจน แต่นางที่อยู่กินกับเสียนจวินมานานมีหรือจะดูไม่ออก เสียนจวินดูเหมือนจะผิดหวังมากที่เห็นรูปลักษณ์แสนธรรมดาของเสียนฉิงเยว่ เพราะจริงๆ แล้วเขาคงคาดหวังให้บุตรชายของตนเลือกเสียนฉิงเยว่ผู้นี้กระมัง
“เรียนท่านลุง ตอนนั้นข้าไม่ได้ตามพี่ๆ ทั้งสามไปยังท่าเรือ ดังนั้นจึงมองไม่เห็นเจ้าค่ะ” เสียนฉิงเยว่ตอบเสียงเบา
ได้ยินดังนั้นแม้เสียนชิงเซียงและเสียนชิงหรูจะมีท่าทีไม่ใคร่จะพอใจ แต่พวกนางกลับไม่อาจโต้แย้งเนื่องจากพวกนางเองก็ได้ยินว่าอีกฝ่ายบอกว่าขอตัวกลับหลังจากที่เสียนหรูซวงบอกว่าจะเข้ามาทักทายเสียนซีหลิว ดังนั้นแน่นอนว่าพวกนางสองคนจึงเร่งฝีเท้าไปยังท่าเรือ เพราะไม่อาจปล่อยให้เสียนหรูซวงเสนอหน้าต่อเสียนซีหลิวโดยลำพัง แน่นอนว่าเสียนฉิงเยว่จึงถูกทิ้งเอาไว้เบื้องหลังกับสาวใช้
“อ้อ เช่นนั้นแน่นอนว่าไม่ใช่เจ้า” เสียนจวินกล่าวขึ้นเช่นนั้นทำให้เสียนชิงเซียงและเสียนชิงหรูสะดุ้งวาบ
“ท่านลุง!/ท่านลุง!” ทั้งสองอุทานออกมาพร้อมกัน ถึงอย่างนั้นเสียนจวินกลับมีสีหน้านิ่งเฉย ยังไม่ทันได้เอ่ยปากสอบสวนต่อ เสี่ยวหลิ่วพลันพยุงร่างอรชรที่มีใบหน้าซีดเซียวเข้ามาในห้องโถง
เสียนจวินขมวดคิ้ว
“ท่านลุง” เสียนหรูซวงทำท่าจะย่อกายคารวะแต่ร่างกลับทรุดลง หากไม่ใช่เสียนซีหลิวหันไปเห็นเข้าพอดีจึงยื่นมือไปช่วยประคอง ร่างที่ยังคงอ่อนแรงไหนเลยจะยังทรงตัวอยู่ได้ “ขอบคุณพี่ซีหลิว” นางยิ้มให้เขา
“เจ้าออกมาทำไม” เสียนฮูหยินขมวดคิ้วมองใบหน้าซีดขาวนั้นด้วยดวงตายากจะคาดเดา
“เรียนท่านลุง ท่านป้า เรื่องที่เกิดเป็นเพียงอุบัติเหตุเท่านั้น หาได้มีผู้ใดตั้งใจผลักข้าไม่ เสี่ยวหลิ่วเพียงตาฝาดไปเท่านั้น ในตอนนั้นผู้คนมากมายข้าจึงไม่ทันระวังตัวพลัดตกลงไปจากสะพาน ขอท่านลุงอย่าได้กล่าวโทษน้อง ๆ ทั้งสามคนเลย หากจะโทษเช่นนั้นคงเป็นความผิดของข้าผู้ซึ่งเป็นพี่ใหญ่ที่ชักชวนพวกนางออกไปเดินเล่นเปิดหูเปิดตา” เสียนหรูซวงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้งราวคนที่กำลังจะหมดแรง
“ท่านพี่” เสียนฮูหยินเอ่ยขึ้นเสียงเบา
“เจ้ามีความคิดเห็นเช่นไรหรือ” เสียนจวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลงเมื่อเห็นฮูหยินของตนหันมาหา
“ความจริงแล้วหากเรื่องนี้แพร่ออกไปแน่นอนว่าย่อมกระเทือนถึงชื่อเสียงตระกูลเสียน ข่าวลือเช่นนี้ย่อมปล่อยให้ลือกันไปไม่ได้ หากมีคนพูดไปว่าพวกนางสี่คนคนใดคนหนึ่งผลักพี่สาวของตนลงไปในแม่น้ำ ย่อมเป็นที่หัวร่อของชาวบ้าน ซวงเอ๋อร์เองก็บอกแล้วว่านางพลัดตกลงไป เช่นนี้ก็ให้จบลงตรงนี้เถิดเจ้าค่ะ”
เสียนฮูหยินปรายตามองสตรีทั้งสี่ที่ยืนก้มหน้านิ่ง นางมองทั้งสี่ด้วยดวงตาพิจารณา ก่อนจะละสายตาไปมองบุตรชายคนโตที่ยังคงช่วยพยุงเสียนหรูซวง
“เช่นนั้นก็ทำเช่นที่เจ้าว่า” เสียนจวินเองก็ไม่อยากปวดหัวกับเรื่องไร้สาระของอิสตรี ดังนั้นจึงปล่อยให้ฮูหยินของตนเป็นคนตัดสิน
“ขอบพระคุณท่านลุงกับท่านป้าที่เมตตาเจ้าค่ะ” เสียนหรูซวงค้อมกายลงด้วยใบหน้าซาบซึ้ง ใบหน้าที่ยังคงขาวซีดดูอ่อนแอบอบบางราวบุปผาต้องลมหนาว
เสียนชิงเซียงกับเสียนชิงหรูที่ก้มหน้าได้แต่กำมือกัดฟันแน่นด้วยความไม่พอใจ แต่ถึงอย่างนั้นทั้งสองก็ไม่กล้าโวยวายหรือแสดงท่าทีออกมา เนื่องจากในสถานการณ์เช่นนี้หากยังโง่งมโวยวายออกมา ไม่เพียงจะทำให้เสียนจวินและเสียนฮูหยินไม่พอใจ แม้แต่เสียนซีหลิวและเสียนเหวินเองก็อาจจะพลอยรังเกียจพวกนางไปด้วย
“เอาล่ะพวกเจ้ากลับห้องไปได้แล้ว” เสียนฮูหยินเอ่ยปากอีกครั้ง
“ท่านแม่ ลูกพยุงซวงเอ๋อร์กลับห้องก่อน หากอาการไม่ดีขึ้นอย่างไรลูกจะให้คนไปตามหมอ”
เสียนฮูหยินมองดูท่าทีของบุตรชายแล้วได้แต่ทอดถอนใจ ดูเหมือนบุตรชายผู้อ่อนโยนของนางได้ติดกับเล่ห์ลวงของบุปผาจากเสียนหยางเสียแล้ว...
