บทที่ 14 ความห่วงของพี่ชาย

"ไม่มีอะไรค่ะ แค่คิดถึงพี่ชายใหญ่ พี่ชายรองก็หนีน้องไปเรียนต่อแล้ว" ไม่กล้าบอกหรอกว่าทะเลาะกับภูวดล ไม่อย่างงั้นพี่ชายเล่นงานเขาแน่

"แน่นะ" ถามอย่างไม่แน่ใจ

"แน่ค่ะ" ตอบโดยไม่สบตาคู่คมที่มองมาราวกับจะล้วงความจริง ซึ่งแน่นอนว่าเธอคงปิดชินดนัยไม่ได้ หูตาเขากว้างไกลขนาดนั้น อยากรู้เรื่องไหนเพียงแค่สั่งลูกน้องคำเดียว ไม่เกินยี่สิบสี่ชั่วโมงข้อมูลก็ปรากฏตรงหน้าแล้ว พี่ชายเธอนี่มาเฟียชัดๆ

"ไม่มีก็ดีแล้ว แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้น อย่าลืมนะว่ามีพี่ มีคุณป๋า บ้านเราต้อนรับหนูกลับบ้านเสมอค่ะ" เขาลูบศีรษะคนข้างๆ อย่างเคยทำเป็นประจำ

ได้ยินพี่ชายพูดประโยคเมื่อครู่ก็ทำเอาขอบตาคนฟังแสบร้อน ดวงตาแดงระเรื่อเต็มไปด้วยหยาดน้ำที่เริ่มเอ่อคลอ ลูกหว้าพยายามอย่างหนักในการกักเก็บอารมณ์ ซ่อนความรู้สึกไม่ให้ชินดนัยสงสัย ทว่าก็ไม่รอดพ้นสายตาคมกริบนั้นได้ แต่เขากลับไม่เซ้าซี้ถาม ถ้าเธออยากเล่าคงเล่าให้เขาฟังนานแล้ว ชินดนัยได้แต่จดบัญชีชื่อน้องเชยไว้ในใจ

กล้ามาก!! ทำน้องสาวกูร้องไห้

โรงแรม

"นึกยังไงคะ พามาร้านนี้" ร้านที่ว่าอยู่ในโรงแรมหรูเป็นที่คุ้นเคยครอบครัวเธอเอง คุณป๋าและพี่ชายชอบพาเธอมาที่นี่ เนื่องจากมีอาหารหลากหลายเชื้อชาติแล้วยังมีซีฟู้ดอีกด้วย

"ของโปรดหนูนี่คะ พี่ไม่ลืมหรอก" เรื่องเอาใจใส่คนรักชินดนัยไม่เคยพลาด อีกอย่างบรรยากาศริมแม่น้ำเจ้ายาแห่งนี้อาจช่วยผ่อนคลายอารมณ์น้องน้อยได้บ้าง

"น่ารักที่สุดเลย ว่าแต่ทำไมเราไม่ชวนคุณป๋ามาด้วยล่ะคะ" ตอบแทนพี่ชายด้วยการยื่นหน้าไปหอมแก้มสากเบาๆ อย่างที่เคยทำจนติดเป็นนิสัย

"งั้นก็ทานเยอะๆ นะคะ พี่ชวนคุณป๋าแล้วแต่วันนี้ไม่ว่างค่ะ ไปเถอะพี่จองโต๊ะไว้แล้ว" ตั้งแต่มอบอำนาจสิทธิ์ขาดการบริหารงานในเครือทั้งหมดของตระกูลให้ลูกชายคนโต ชาญวิทย์ก็ไม่ค่อยอยู่บ้าน บิดาเขามักชวนเพื่อนวัยเดียวกันไปท่องเที่ยวต่างประเทศ ไม่ก็สังสรรค์กันเป็นประจำตามประสาคนวัยเกษียณ

"ค่ะ"

เวลาเกือบสี่ทุ่มมื้ออาหารก็จบลง ชนัญชิดารู้สึกแน่นท้องจนต้องนั่งพิงกับพนักพิง เธอกินเยอะ เจริญอาหารในรอบเดือนก็ว่าได้ อาจจะเป็นเพราะอาหารที่ถูกปากหรือพี่ชายคนตรงหน้าที่คอยตักให้ คอยเอาใจจนเธอไม่อาจปฏิเสธได้ลง ผลที่ตามมาคือแน่นจนแทบขย้อนของเก่าออกมาทางเดิม

"หนูขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ"

"จ๊ะ ระวังด้วยนะ"

"หลับตาเดินยังได้เลยค่ะ สบายมาก" มาบ่อยจนพนักงานจำหน้าได้ ไม่แปลกใจถ้าเธอจะทำตามอย่างที่ว่าจริงๆ

"ไอ้แสบ"

ลับหลังร่างเล็กการ์ดที่นั่งโต๊ะข้างๆ ก็รีบลุกมารายงานเจ้านาย

"นายครับ"

"มีไร"

ซันบอดี้การ์ดคนสนิทก้มลงกระซิบข้างหู เรื่องที่เขาไปสืบมาก่อนหน้านี้ทำเอาใบหน้าชินดนัยเปลี่ยนสีหน้าถมึงทึง สิ่งที่เขากลัวมันเกิดขึ้นจริงสินะ กล้าดียังไงมาย่ำยีหัวใจของเขาที่ฟูมฟักเลี้ยงมาเองกับมือ

"ตอนนี้มันอยู่ไหน" แววตาเขาวาวโรจน์ฉายชัดจนน่าหวาดกลัว รังสีความอำมหิตแผ่ปกคลุมทั่วบริเวณชั่วขณะ ลูกน้องที่ตามเขามานานหลายปีรู้ดีว่าชินดนัยกำลังโกรธจัดแทบจะฉีกร่างคนเป็นๆ ได้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นายเป็นแบบนี้

"ด้านนอก กำลังจะกลับครับ"

"อย่าให้น้องสาวฉันรู้เรื่องนี้ เจ แกคอยรับคุณลูกหว้ากลับบ้าน บอกว่าฉันมีเรื่องด่วน ส่วนที่เหลือตามฉันมา" ลูกน้องสามคนรับคำสั่งนายเดินตามชินดนัยออกนอกร้านเมื่อเคลียร์บิลเสร็จ ส่วนเจได้แต่ยืนนิ่งรอคุณหนูที่เดิม ไม่นานร่างเพรียวในสุดเดรสสั้นพอดีเข่าก็เดินนวยนาดตรงเข้ามาด้วยสีหน้าแปลกใจ เจเข้าใจได้ทันทีว่าด้วยเรื่องอะไร

ทำน้องสาวเขาเสียใจ พี่ชายใหญ่ไม่ปล่อยอิภูไว้แน่