เหนื่อยที่จะร้าย

บทนำ

เสียงรองเท้าส้นสูงดังเป็นจังหวะยามที่เจ้าของเดินลงน้ำหนัก หญิงสาวในชุดเดรสสั้นเข้ารูปสีแดงเพลิง แม้จะไม่โชว์เนื้อหนังอย่างวาบหวิว แต่เมื่ออยู่บนตัวหล่อนมันกลับดูเซ็กซี่อย่างน่าประหลาด เธอผู้มีเรือนร่างเพรียวบาง ใบหน้าเรียวรูปไข่ ดวงตากลมโตถูกแต่งแต้มไว้อย่างประณีต ขนตาหนาเป็นแพงอนงาม ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบลิปสติกเนื้อดีสีน้ำตาลนู้ด

เพียงแค่เดินลงจากรถก็เรียกร้องความสนใจจากผู้พบเห็นทันที ไม่ใช่ความแค่ความสวยที่คนพวกนั้นประจักษ์ หากแต่เธอคนนั้นกลับมีเสน่ห์ชวนลุ่มหลง ผมย้อมสีน้ำตาลหม่นเทา ดัดลอนใหญ่คลอเคลียใบหน้างามสะบัดไปมาตามจังหวะเคลื่อนไหว เธอโชว์บัตรประชาชนเมื่อถึงทางเข้าผับหรูแห่งนี้ ทุกการกระทำล้วนดึงดูดให้คนมอง

ลำแสงไฟหลากสีสาดส่องไปมาชวนเวียนหัวในความรู้สึกคนมาใหม่ เสียงเพลงดังกระหึ่มจากวงร็อกชื่อดังระดับประเทศทักทายโสตประสาทเมื่อก้าวผ่านเข้ามาภายใน ผู้คนเบียดเสียดกันแน่นร้าน แม้จะเป็นผับหรูที่มีชื่อเสียงค่าเข้าสูงลิบทว่าวันนี้เป็นวันหยุด นักท่องราตรีเลยเนืองแน่นจนไม่เหลือที่ว่างจะเดิน เหล่าฝูงผีเสื้อกลางคืนทั้งหลายต่างออกสเต็ปลวดลายไม่มีใครยอมใคร ผับแห่งนี้มีสองชั้น โดยชั้นบนจะเป็นโซนระดับลูกค้าวีไอพีกระเป๋าเงินหนา โซนที่สามารถมองเห็นทุกอย่างภายในฮอล์นี้ได้เกือบร้อยแปดสิบองศา

บรรดาหนุ่มๆ ต่างเหล่ตามองหญิงสาวผู้มาใหม่อย่างโดดเดี่ยว พลางพยักพเยิดหน้าใส่กันยามเจอเป้าหมาย พยายามเบียดกายเข้าหาเมื่อเจอสาวที่ถูกใจ เธอตวัดสายตามองมือปลาหมึกที่ถือวิสาสะแตะที่สะโพกอย่างจาบจ้วง แถมยังดันตัวเข้ามาถูไถสีข้างอย่างหน้าไม่อาย

“ฉันให้โอกาสนาย จะเอามือออกไปดีๆ หรือจะให้ฉันเอาออกให้” เสียงหวานทว่าเฉียบขาดหันไปถามคนตัวสูงที่ทำหน้ากะลิ้มกะเหลี่ยใส่เธออย่างน่ารังเกียจ

“อย่าทำเป็นเล่นตัวหน่อยเลยน่า มาสนุกด้วยกันกับพวกพี่เถอะ โต๊ะพี่ว่างนะครับ” หึ ทำเป็นเล่นตัวไปเถอะแม่สาวน้อย

“ปล่อย” เสียงนั้นเริ่มแข็งกระด้างขึ้น มือที่แตะสะโพกยังไม่ยอมออกห่าง

“ปล่อยแน่ ถ้าคนสวยยอมไปนั่งเป็นเพื่อนพี่” มันยังไม่ยอมแพ้ หว่านล้อมสาวสวยตรงหน้า ยิ้มหวานยั่วเย้าหวังจะทำให้หล่อนหลงใหลอย่างที่เคยทำกับสาวคนอื่นแล้วได้ผล

“ถ้าไม่ปล่อยฉันกดลึกกว่านี้แน่ ไม่อยากไส้ขาด เอามือสกปรกๆ ของนายออกไปซะ” มือเรียวอาศัยจังหวะผู้คนเบียดเสียดเปิดกระเป๋าถือล้วงเอามีดสั้นพกพาโดยไม่มีใครทันสังเกตกดลงสะโพกชายผู้เคราะห์ร้ายจนมันสะดุ้งโหยงโดดตัวออกห่าง

มันหน้าซีดเผือดลงเมื่อสัมผัสความเจ็บแสบด้วยของมีคม นัยน์ตาคู่นั้นมองมาด้วยความวาวโรจน์ปนหวาดกลัวเมื่อสบสายตากับมีดสีเงินเงาวับในมือหล่อน สาวสวยคนที่เขาคิดจะแอ้มแล้วพาเธอไปต่อที่อื่นด้วยความมั่นใจว่าหล่อนจะยอมเล่นด้วย แต่เรื่องกลับตาลปัตร โดนยัยนี่ใช้มีดกรีดเสื้อเขาเป็นทางยาวแถมยังได้เลือดซิบ ให้ตายเถอะ เสียชื่อเสือผู้หญิงหมด ถ้าเพื่อนเขารู้มีล้อยันลูกบวชแน่ๆ

“ไง ยังอยากให้ฉันไปเป็นเพื่อนอยู่ไหมคะ” เธอถามเสียงหวานทว่าแววตากลับเยือกเย็น มันคนนั้นส่ายหน้าดิกไปมาแล้วรีบเดินแทรกผู้คนจากไป

รอยยิ้มผุดขึ้นอีกครั้ง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจอแต่นับครั้งไม่ถ้วน เลยจำเป็นต้องพกอาวุธติดตัวเสมอไม่เคยขาด เกิดเป็นคนสวยก็ดี แต่ก็เป็นภัยแก่ตัวเช่นกัน ดังนั้นหล่อนจำเป็นที่ต้องเรียนรู้การป้องกันตัวเอง

เจ้าของร่างเพรียวระหงเดินเชิดหน้าคอตั้งราวกับนางพญา สายตามองตรงไม่ว่อกแว่กดึงดูดสายตาผู้ที่พบเห็น ดวงตาติดความเย็นชาดุจน้ำแข็งทำเหมือนไม่เห็นคนอื่นอยู่ในสายตาของเธอทำให้ไม่มีใครกล้าเข้ามาทัก

“ฉันมาวันเกิดพี่เธียรค่ะ” หล่อนบอกกับพนักงานหญิงที่ทำท่าจะเดินผ่าน เธอหันมามองลูกค้าสาวสวยด้วยแววตายิ้มๆ เป็นมิตรแม้เธอผู้นั้นจะไม่ยิ้มตอบ

วันนี้มีลูกค้าพวกวีไอพีจัดปาร์ตี้วันเกิดอยู่ชั้นสอง ไม่แปลกถ้าสาวสวยคนตรงหน้าจะเป็นแขกในงานนี้

“อ๋อ เชิญลูกค้าขึ้นชั้นสองเลยค่ะ” พนักงานผายมือไปยังเชิงบันไดวน เดินอีกสิบก้าวก็ถึง

“ขอบคุณค่ะ” ไม่ลืมที่จะกล่าวคำนั้นพอเป็นมารยาท

“ยินดีค่ะ ลูกค้า” พนักงานหญิงเดินจากไป เธอจึงเดินก้าวขึ้นบันไดเพื่อไปยังจุดประสงค์ที่พาเธอมายังที่นี่

เพียงแค่หญิงสาวปรากฏตัวบนชั้นสอง ผู้คนนับสิบก็หันมามองด้วยความสนใจละคนแปลกใจกับการมาของเธอ เสียงที่พูดคุยกันอย่างสนุกสนานแข่งกับนักร้องบนเวทีก็เงียบลงถนัดตา

ทุกคนรู้ว่าเธอเป็นน้องสาวของเชนเพื่อนในกลุ่ม ซึ่งยัยนี่ชอบเอาแต่ตัวเองเป็นที่ตั้ง เหวี่ยง วีน ครบจบในคนเดียว เห็นสวยๆ ก็พยายามแย่งกันดาหน้าเข้าไปขายขนมจีบแม้จะโดนไอ้เชนหมายหัวก็เถอะ แต่เพราะความสวยมาดนางพญาแถมยังมากเสน่ห์ของลูกหว้าทำให้กลุ่มเพื่อนของเขายื้อแย่งกันจีบ แต่ไม่มีใครทนหล่อนได้เกินสัปดาห์ ทุกคนก็พากันส่ายหน้ากับนิสัยที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อของหล่อน วีนทุกอย่างที่ขัดตาแม้กระทั่งเสียงนก เจ้าอารมณ์ขนาดนั้นคงมีผู้ชายคนไหนทนได้หรอก สวยน่ะสวยอยู่หรอก แต่นิสัยไม่ไหว

เธียรผู้เป็นเจ้าของงานขมวดคิ้ว งงตาแตกเพราะไม่ได้เชิญเธอมาร่วมปาร์ตี้วันเกิด แถมพี่ชายหล่อน ไอ้เชนมันก็เรียนต่ออยู่ต่างประเทศนู้น ถึงช่วงหลังๆ ยัยนี่จะวิ่งตามตอแยภูวดลแต่บ้างทว่าเพื่อนเขาก็ไม่ได้มีทีท่าจะเล่นด้วยซะหน่อย อีกอย่างตอนนี้มันกำลังคุยๆ กับน้องปริม มันไม่มีทางชวนเธอมาแน่ๆ

แล้วเธอมาทำไม นั่นเป็นคำถามที่ทุกคนในงานคาใจอย่างยิ่ง