บทที่ 25 คนที่ใช่ไม่ต้องพยายาม

หล่อนเดินมาถึงรถยังไงแทบจะนึกเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นไม่ออก ทุกอย่างมันโล่งไปหมด ทำได้แต่ก้มหน้าร้องไห้ฟุบอยู่หลังพวงมาลัย น้ำตาแห่งความเจ็บปวดหลั่งรินไหลเป็นสาย แผ่นหลังบอบบางงุ้มงอลงสะอื้นฮักจนตัวโยน น้ำตาไหลอาบเต็มแก้มทั้งสองอย่างมิอาจอดกลั้นโดยไม่คิดจะเช็ดออก ปล่อยให้มันล้างความโศกเศร้าในใจไปเงียบๆ...