บทที่ 41 มองเธอเดินจากไป

เจ้าของร่มได้แต่ยืนมองภาพนั้นนิ่ง ตอนนี้เธอไม่สนใจแล้วว่าตำแหน่งที่ตัวเองยืนมันจะกันฝนได้หรือไม่ เพราะหัวใจตอนนี้เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา มันกำลังร้องไห้อย่างบ้าคลั่งราวกับฝนห่าใหญ่ที่โปรยปรายไหลผ่านร่างเธอหยดแล้วหยดเล่าจนมันเปียกชุ่มโชกไปทั้งตัว เมื่อครู่ที่เขาหันมา หัวใจชนัญชิดาเต้นอย่างลิงโลดนึกว่าเขา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ