บทที่ 89 พรุ่งนี้เธอหยุด

เมฆดำคลี่ปกคลุม แสงไฟสีส้มตามทางส่องสว่างไสวให้ความรู้สึกอบอุ่น กลิ่นดอกโมกสีขาวหน้าบ้านปรมินทร์โชยลอยลิ่วมา

ตามกระแสลม ชนัญชิดาสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ เข้าปอดพลอยรู้สึกสดชื่น สาวตาเธอทอดมองไปข้างหน้า สองเงาร่างเดินทอดน่องเคียงข้างไปอย่างเนิบๆ ไม่เร่งรีบ ราวกับไม่อยากให้วันเวลาดีๆ ผ่านเลยไปอย่างรวดเร็ว

เป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ