บทที่ 95 เลี่ยนแค่กับหนูคนเดียว

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ชนัญชิดากึ่งนั่งกึ่งนอนบนเก้าอี้พับ เริ่มปรือตามอง หล่อนนั่งกินขนมพลางดูดาวมาได้พักใหญ่ๆ ไหนจะอากาศที่เย็นตัวลงเรื่อยๆ ง่วงก็ง่วงแต่ยังคงเสียดายถ้ากลับตอนนี้ เพราะตกลงกับปรมินทร์ไว้ว่าจะรอดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกันตอนเช้าค่อยกลับ

ผู้จัดการสาวอาศัยจังหวะเจ้านายหนุ่มขอตัวไปฉี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ