บทที่ 1 หมอเพียงพิลาส

ท้องทะเลที่ทอดยาวไกลสุดสายตา แสงแดดตกกระทบลงบนผืนน้ำมองดูคล้ายดวงดาวกำลังเปล่งแสงระยิบระยับบนแพรไหมสีครามเข้ม สายลมพัดผ่านแนวต้นมะพร้าวริมหาด ใบเรียวยาวเสียดสีกันจนเกิดเสียง กลิ่นอายความเค็มของมหาสมุทรที่ปะปนอยู่ในอากาศทำให้รู้สึกสดชื่นและเย็นสบาย บรรยากาศเช่นนี้ควรแก่การพักผ่อนเป็นที่สุด

แต่สำหรับ...แพทย์หญิงเพียงพิลาสแล้ว เกาะมรกตนี้กลับให้ความรู้สึกไม่ต่างจากกรงขังขนาดใหญ่ ที่เธอกลั้นใจกระโจนเข้ามาเพื่อหนีจากอดีตอันแสนเจ็บช้ำ

รถสองแถวคันเก่าจอดส่งเธอบริเวณหน้าบ้านพักของโรงพยาบาลประจำเกาะ

เพียงพิลาสก้าวลงมาพร้อมกระเป๋าเดินทางใบโต นัยน์ตาคู่สวยกวาดมองรอบตัวด้วยความเหนื่อยอ่อน

การเดินทางหลายชั่วโมงร่วมกับการนั่งเรือมายังเกาะ ทำให้ร่างกายล้าไปหมด แต่สิ่งที่หนักหน่วงยิ่งกว่า คือความกังวลใจต่ออนาคตอันใกล้นี้

ตั้งแต่ก่อนเรือเทียบท่า ชื่อของ "เวนไตย" หรือที่ชาวบ้านเรียกขานกันด้วยความยำเกรงว่า คุณเว ก็ลอยเข้าหูเธอมาไม่ขาดสาย

“อยู่บนเกาะจะทำอะไรก็ระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะคุณหมอ อย่าไปเผลอทำอะไรไม่ถูกใจคุณเวล่ะ ถ้าเห็นคนมีรอยสักปีกนกอินทรี พวกนั้นน่ะคือแก๊งปีกดำเลี่ยงได้ก็เลี่ยง คนบนเกาะไม่มีใครกล้าท้าทายอำนาจคุณเวหรอก คนขวัญกล้ากับนายใหญ่จุดจบไม่ดีสักคน"

คำเตือนของคนขับเรือยังคงก้องอยู่ในหัว ทุกคำล้วนหล่อหลอมสร้างภาพลักษณ์ของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล เต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมในจินตนาการของเธอ

เพียงพิลาสถอนหายใจยาวเหยียด เธอตั้งใจมาที่นี่เพื่อรักษาคนไข้ และเริ่มต้นชีวิตใหม่ ไม่ได้อยากเอาตัวเข้าไปพัวพันกับมาเฟียหน้าเลือดที่ไหน แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่ยอมเข้าข้าง

ช่วงบ่ายของวันเดียวกันนั้น เพียงพิลาสเดินออกมาซื้อของที่ตลาดสดชุมชนใกล้โรงพยาบาล ถือเป็นการศึกษาวิถีชีวิตของคนที่นี่ไปในตัว

บรรยากาศรอบตัวคึกคักไปด้วยพ่อค้าแม่ขาย และชาวบ้านที่กำลังจับจ่ายซื้อของ ทว่าจู่ ๆ ความโกลาหลก็เกิดขึ้นเมื่อเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากบริเวณแผงขายปลาสด

“ลุงหาเงินมาคืนไม่ทัน ลูกสาวเพิ่งผ่าตัด วันนี้ก็ขายยังไม่ได้เลย ไม่ใช่ลุงจะเบี้ยวแต่มันหาไม่ทัน แล้วจะเอาที่ไหนมาจ่ายให้พวกแกตอนนี้”

"ถึงเวลาจ่ายก็ต้องจ่าย ไม่จ่ายต้นก็จ่ายดอกมา!"

เสียงตะคอกด้วยความโกรธเกรี้ยวของชายฉกรรจ์ร่างใหญ่คนหนึ่งดังลั่น เขาคนนั้นเงื้อมือผลักชายแก่เจ้าของแผงจนล้มลงไปกองกับพื้น

ถาดใส่ปลาพลิกคว่ำ น้ำคาวปลาแตกกระจายเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าของชาวบ้านที่มายืนดูสถานการณ์

เสียงหวีดร้องของแม่ค้าดังขึ้นด้ ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วยสักคน ทุกคนทำได้เพียงยืนตัวสั่นหลบอยู่ห่าง ๆ เพียงเห็นรอยสักปีกนกอินทรีที่ต้นแขน สัญลักษณ์ของแก๊งปีกดำ กลุ่มอิทธิพลเถื่อนที่คุมพื้นที่เกาะแห่งนี้ ก็ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะก้าวขาหรือเอ่ยปากขอร้องแทน

เพียงพิลาสกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ ถึงลุงจะติดหนี้แต่ก็ไม่ควรทำร้ายร่างกายคนแก่ เธอคิดจะออกหน้าแทนผู้เคราะห์ร้ายและต่อว่าการกระทำของชายคนดังกล่าว

แต่จังหวะนั้นเอง ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอก ก็ก้าวแหวกฝูงชนเข้ามา

เวนไตย

เจ้าของเรือนร่างสูงท่าทางองอาจ ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาแต่เรียบนิ่งจนน่ากลัว ดวงตาดำลึกราวกับห้วงมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง สันจมูกโด่งเป็นคมและริมฝีปากที่เม้มเป็นเส้นตรงสะท้อนถึงความเด็ดเดี่ยว

แม้เขาจะไม่ได้ตะโกนเสียงดัง แต่บรรยากาศรอบตัวกลับกดดัน จนทุกคนรอบข้างเงียบกริบลงทันที

เวนไตยปรายตาไปมองลูกน้องที่ก่อเรื่องด้วยแววตาดุจคมมีด แค่เสี้ยววินาทีที่ลูกน้องคนนั้นสะดุ้งสุดตัว รีบก้มหัวขอโทษขอโพย และถอยกรูดออกไปทันที

มาเฟียหนุ่มก้าวเข้าไปหาลุงเจ้าของแผงปลาที่นั่งตัวสั่นอยู่บนพื้น เขาย่อตัวลงด้วยท่าทีที่ดูสุภาพผิดจากที่คาดไว้ ทั้งยังช่วยประคองลุงให้ยืนขึ้น 

เซนไทยล้วงกระเป๋าเงินออกมาแล้วหยิบธนบัตรปึกหนึ่งวางลงบนมือของลุงขายปลาผู้นั้น

“ค่าเสียหายทั้งหมดที่ลูกน้องผมทำพัง... แล้วก็หนี้ที่ลุงยังค้างอยู่ถือว่าจบแล้วในวันนี้ เอาเงินไปรักษาลูกเถอะ ไม่ต้องเอามาคืนผมอีก”

น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึงของชาวบ้านที่กรูเข้าไปยกมือไหว้ขอบคุณ ราวกับเขาเป็นพระเจ้ามาโปรด

แต่ในสายตาของแพทย์หญิงเพียงพิลาส ภาพที่เห็นทั้งหมดกลับถูกตีความไปอีกทางอย่างสิ้นเชิง

‘แสดงละครตบตาชาวบ้านชัดๆ’

ในความคิดของเธอ เวนไตยก็แค่คนเจ้าเล่ห์ที่ใช้วิธีตบหัวแล้วลูบหลัง ส่งลูกน้องมาก่อความวุ่นวาย แล้วแสร้งเป็นคนใจบุญ หลอกให้ชาวบ้านตายใจและเกรงในอำนาจของตัวเองมากขึ้น ก็แค่อาชญากรที่พยายามชุบตัวเองให้เป็นพ่อพระ

เพียงพิลาสพ่นลมหายใจออกจมูก สะบัดหน้าหนี แล้วเดินเลี่ยงไปอีกทาง นึกหมั่นไส้กับละครฉากเมื่อครู่ ไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าเขาให้ระคายสายตา โดยไม่รู้เลยว่า สายตาดุคมคายคู่นั้นได้เหลียวกลับมามองแผ่นหลังบางที่เดินจากไปด้วยความหงุดหงิดระคนแปลกใจ...

มีด้วยเหรอคนบนเกาะนี้ที่กล้าเมินเขา

เวลาล่วงเลยมาหลายวัน แต่ชื่อของเวนไตยที่ได้ยินล้วนเป็นแง่ลบทั้งปล่อยเงินกู้ขูดรีดชาวบ้าน ใช้อำนาจมืดทำร้ายคนอื่นน่ารังเกียจที่สุด

เพียงพิลาสเพิ่งกลับมาจากเวรดึกที่โรงพยาบาล เธอกำลังไขกุญแจเปิดประตูบ้านพักแพทย์หลังเล็กที่ตั้งอยู่ด้านหลังโรงพยาบาล

ทว่าในจังหวะที่บานประตูผลักออก กลิ่นอายความผิดปกติบางอย่างก็ลอยเข้าแตะจมูก

ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปตามสันหลัง เพียงพิลาสชะงักมือที่กำลังเอื้อมไปเปิดสวิตช์ไฟ

แต่ยังไม่ทันได้ขยับตัว ร่างของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับมือหนาที่เอื้อมมาปิดปากเธอไว้แน่นไม่ให้ส่งเสียงร้อง!

“อื้อ...”

คุณหมอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้เธอดิ้นรนสุดแรงเกิด

บทถัดไป