บทนำ
แต่สำหรับ เวนไตย เจ้าพ่อแห่งเกาะมรกต มีสิ่งเดียวที่เขายอมสยบ คือหัวใจดวงน้อยของลูกสาว และรอยยิ้มดื้อรั้นของ คุณหมอเพียงพิลาส ศัลยแพทย์สาวที่เขาเล่นเกม "ฉุด" มาเป็นเจ้าสาวจำเป็นแบบมัดมือชก
เมื่อคุณหมอสาวผู้มีอคติ ต้องมาตกหลุมพรางความอบอุ่นของมาเฟียใจดีและลูกสาวตัวน้อย งานนี้จากภรรยาจำเป็น... จะกลายเป็น "เจ้าของหัวใจ" โดยไม่รู้ตัวได้อย่างไร?
บท 1
ท้องทะเลที่ทอดยาวไกลสุดสายตา แสงแดดตกกระทบลงบนผืนน้ำมองดูคล้ายดวงดาวกำลังเปล่งแสงระยิบระยับบนแพรไหมสีครามเข้ม สายลมพัดผ่านแนวต้นมะพร้าวริมหาด ใบเรียวยาวเสียดสีกันจนเกิดเสียง กลิ่นอายความเค็มของมหาสมุทรที่ปะปนอยู่ในอากาศทำให้รู้สึกสดชื่นและเย็นสบาย บรรยากาศเช่นนี้ควรแก่การพักผ่อนเป็นที่สุด
แต่สำหรับ...แพทย์หญิงเพียงพิลาสแล้ว เกาะมรกตนี้กลับให้ความรู้สึกไม่ต่างจากกรงขังขนาดใหญ่ ที่เธอกลั้นใจกระโจนเข้ามาเพื่อหนีจากอดีตอันแสนเจ็บช้ำ
รถสองแถวคันเก่าจอดส่งเธอบริเวณหน้าบ้านพักของโรงพยาบาลประจำเกาะ
เพียงพิลาสก้าวลงมาพร้อมกระเป๋าเดินทางใบโต นัยน์ตาคู่สวยกวาดมองรอบตัวด้วยความเหนื่อยอ่อน
การเดินทางหลายชั่วโมงร่วมกับการนั่งเรือมายังเกาะ ทำให้ร่างกายล้าไปหมด แต่สิ่งที่หนักหน่วงยิ่งกว่า คือความกังวลใจต่ออนาคตอันใกล้นี้
ตั้งแต่ก่อนเรือเทียบท่า ชื่อของ "เวนไตย" หรือที่ชาวบ้านเรียกขานกันด้วยความยำเกรงว่า คุณเว ก็ลอยเข้าหูเธอมาไม่ขาดสาย
“อยู่บนเกาะจะทำอะไรก็ระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะคุณหมอ อย่าไปเผลอทำอะไรไม่ถูกใจคุณเวล่ะ ถ้าเห็นคนมีรอยสักปีกนกอินทรี พวกนั้นน่ะคือแก๊งปีกดำเลี่ยงได้ก็เลี่ยง คนบนเกาะไม่มีใครกล้าท้าทายอำนาจคุณเวหรอก คนขวัญกล้ากับนายใหญ่จุดจบไม่ดีสักคน"
คำเตือนของคนขับเรือยังคงก้องอยู่ในหัว ทุกคำล้วนหล่อหลอมสร้างภาพลักษณ์ของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล เต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมในจินตนาการของเธอ
เพียงพิลาสถอนหายใจยาวเหยียด เธอตั้งใจมาที่นี่เพื่อรักษาคนไข้ และเริ่มต้นชีวิตใหม่ ไม่ได้อยากเอาตัวเข้าไปพัวพันกับมาเฟียหน้าเลือดที่ไหน แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่ยอมเข้าข้าง
ช่วงบ่ายของวันเดียวกันนั้น เพียงพิลาสเดินออกมาซื้อของที่ตลาดสดชุมชนใกล้โรงพยาบาล ถือเป็นการศึกษาวิถีชีวิตของคนที่นี่ไปในตัว
บรรยากาศรอบตัวคึกคักไปด้วยพ่อค้าแม่ขาย และชาวบ้านที่กำลังจับจ่ายซื้อของ ทว่าจู่ ๆ ความโกลาหลก็เกิดขึ้นเมื่อเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากบริเวณแผงขายปลาสด
“ลุงหาเงินมาคืนไม่ทัน ลูกสาวเพิ่งผ่าตัด วันนี้ก็ขายยังไม่ได้เลย ไม่ใช่ลุงจะเบี้ยวแต่มันหาไม่ทัน แล้วจะเอาที่ไหนมาจ่ายให้พวกแกตอนนี้”
"ถึงเวลาจ่ายก็ต้องจ่าย ไม่จ่ายต้นก็จ่ายดอกมา!"
เสียงตะคอกด้วยความโกรธเกรี้ยวของชายฉกรรจ์ร่างใหญ่คนหนึ่งดังลั่น เขาคนนั้นเงื้อมือผลักชายแก่เจ้าของแผงจนล้มลงไปกองกับพื้น
ถาดใส่ปลาพลิกคว่ำ น้ำคาวปลาแตกกระจายเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าของชาวบ้านที่มายืนดูสถานการณ์
เสียงหวีดร้องของแม่ค้าดังขึ้นด้ ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วยสักคน ทุกคนทำได้เพียงยืนตัวสั่นหลบอยู่ห่าง ๆ เพียงเห็นรอยสักปีกนกอินทรีที่ต้นแขน สัญลักษณ์ของแก๊งปีกดำ กลุ่มอิทธิพลเถื่อนที่คุมพื้นที่เกาะแห่งนี้ ก็ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะก้าวขาหรือเอ่ยปากขอร้องแทน
เพียงพิลาสกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ ถึงลุงจะติดหนี้แต่ก็ไม่ควรทำร้ายร่างกายคนแก่ เธอคิดจะออกหน้าแทนผู้เคราะห์ร้ายและต่อว่าการกระทำของชายคนดังกล่าว
แต่จังหวะนั้นเอง ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอก ก็ก้าวแหวกฝูงชนเข้ามา
เวนไตย
เจ้าของเรือนร่างสูงท่าทางองอาจ ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาแต่เรียบนิ่งจนน่ากลัว ดวงตาดำลึกราวกับห้วงมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง สันจมูกโด่งเป็นคมและริมฝีปากที่เม้มเป็นเส้นตรงสะท้อนถึงความเด็ดเดี่ยว
แม้เขาจะไม่ได้ตะโกนเสียงดัง แต่บรรยากาศรอบตัวกลับกดดัน จนทุกคนรอบข้างเงียบกริบลงทันที
เวนไตยปรายตาไปมองลูกน้องที่ก่อเรื่องด้วยแววตาดุจคมมีด แค่เสี้ยววินาทีที่ลูกน้องคนนั้นสะดุ้งสุดตัว รีบก้มหัวขอโทษขอโพย และถอยกรูดออกไปทันที
มาเฟียหนุ่มก้าวเข้าไปหาลุงเจ้าของแผงปลาที่นั่งตัวสั่นอยู่บนพื้น เขาย่อตัวลงด้วยท่าทีที่ดูสุภาพผิดจากที่คาดไว้ ทั้งยังช่วยประคองลุงให้ยืนขึ้น
เซนไทยล้วงกระเป๋าเงินออกมาแล้วหยิบธนบัตรปึกหนึ่งวางลงบนมือของลุงขายปลาผู้นั้น
“ค่าเสียหายทั้งหมดที่ลูกน้องผมทำพัง... แล้วก็หนี้ที่ลุงยังค้างอยู่ถือว่าจบแล้วในวันนี้ เอาเงินไปรักษาลูกเถอะ ไม่ต้องเอามาคืนผมอีก”
น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึงของชาวบ้านที่กรูเข้าไปยกมือไหว้ขอบคุณ ราวกับเขาเป็นพระเจ้ามาโปรด
แต่ในสายตาของแพทย์หญิงเพียงพิลาส ภาพที่เห็นทั้งหมดกลับถูกตีความไปอีกทางอย่างสิ้นเชิง
‘แสดงละครตบตาชาวบ้านชัดๆ’
ในความคิดของเธอ เวนไตยก็แค่คนเจ้าเล่ห์ที่ใช้วิธีตบหัวแล้วลูบหลัง ส่งลูกน้องมาก่อความวุ่นวาย แล้วแสร้งเป็นคนใจบุญ หลอกให้ชาวบ้านตายใจและเกรงในอำนาจของตัวเองมากขึ้น ก็แค่อาชญากรที่พยายามชุบตัวเองให้เป็นพ่อพระ
เพียงพิลาสพ่นลมหายใจออกจมูก สะบัดหน้าหนี แล้วเดินเลี่ยงไปอีกทาง นึกหมั่นไส้กับละครฉากเมื่อครู่ ไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าเขาให้ระคายสายตา โดยไม่รู้เลยว่า สายตาดุคมคายคู่นั้นได้เหลียวกลับมามองแผ่นหลังบางที่เดินจากไปด้วยความหงุดหงิดระคนแปลกใจ...
มีด้วยเหรอคนบนเกาะนี้ที่กล้าเมินเขา
เวลาล่วงเลยมาหลายวัน แต่ชื่อของเวนไตยที่ได้ยินล้วนเป็นแง่ลบทั้งปล่อยเงินกู้ขูดรีดชาวบ้าน ใช้อำนาจมืดทำร้ายคนอื่นน่ารังเกียจที่สุด
เพียงพิลาสเพิ่งกลับมาจากเวรดึกที่โรงพยาบาล เธอกำลังไขกุญแจเปิดประตูบ้านพักแพทย์หลังเล็กที่ตั้งอยู่ด้านหลังโรงพยาบาล
ทว่าในจังหวะที่บานประตูผลักออก กลิ่นอายความผิดปกติบางอย่างก็ลอยเข้าแตะจมูก
ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปตามสันหลัง เพียงพิลาสชะงักมือที่กำลังเอื้อมไปเปิดสวิตช์ไฟ
แต่ยังไม่ทันได้ขยับตัว ร่างของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับมือหนาที่เอื้อมมาปิดปากเธอไว้แน่นไม่ให้ส่งเสียงร้อง!
“อื้อ...”
คุณหมอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้เธอดิ้นรนสุดแรงเกิด
บทล่าสุด
#40 บทที่ 40 ไม่ถูกชะตา
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2026#39 บทที่ 39 ผู้ชายคนนี้เป็นใคร
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026#38 บทที่ 38 คนที่ไม่อยากเจอ
อัปเดตล่าสุด: 11/16/2026#37 บทที่ 37 แม่พิมพ์ลองชิมไอติมปะป๊าไหม
อัปเดตล่าสุด: 11/15/2026#36 บทที่ 36 ฉันไม่ชอบงานแต่งงาน
อัปเดตล่าสุด: 11/14/2026#35 บทที่ 35 เมียฉันง้อยากนะ
อัปเดตล่าสุด: 11/13/2026#34 บทที่ 34 ผมเป็นเหยื่อ
อัปเดตล่าสุด: 11/12/2026#33 บทที่ 33 ฉันไม่อยากเป็นผู้ร้ายในสายตาเธอ
อัปเดตล่าสุด: 11/11/2026#32 บทที่ 32 คนไข้ซูเปอร์วีไอพี
อัปเดตล่าสุด: 11/10/2026#31 บทที่ 31 รินรินอยากมีน้อง
อัปเดตล่าสุด: 11/9/2026
คุณอาจชอบ 😍
สูตรรักศาสตราจารย์
ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"
พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"
"อื้อ แกรู้จักหรือ"
"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"
"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"
"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"
"ฉิบหายล่ะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
เมียนักศึกษาของหมอบดินทร์
สัญญาลับถูกร่างขึ้นพร้อมกฎเหล็กข้อสำคัญ: ห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด และห้ามล้ำเส้นก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว
ในเวลางาน เขาคืออาจารย์หมอที่เย็นชาและเข้มงวดจนเธอกดดันแทบร้องไห้ แต่เมื่ออยู่ใต้ชายคาเดียวกันในยามวิกาล เขากลับเป็นผู้ชายที่คอยต้มข้าวต้ม ดุด้วยความห่วงใย และปลอบประโลมเธอด้วยอ้อมกอดที่แสนเร่าร้อนจนหัวใจสั่นไหว
เมื่อความรักเริ่มก่อตัวสวนทางกับกฎที่ตั้งไว้ ท่ามกลางสายตาจับผิดของผู้คนรอบข้างและเงาอดีตที่คอยตามหลอกหลอน ปลายฝนจะพิสูจน์ตัวเองอย่างไรให้คู่ควรกับการยืนเคียงข้างเขา และอาจารย์หมอจอมปากแข็งจะยอมทลายกำแพงเพื่อปกป้องภรรยาตัวน้อยของเขาด้วยวิธีไหน?
คลั่งรักลูกหนี้
กลางวันเธอจึงต้องทำงานในไร่
ส่วนกลางคืน
เธอต้องทำงานบนเตียง
จนกว่าเจ้าของเงินกู้ก้อนใหญ่อย่างเขา
‘จะพอใจ’
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?
รักร้าย ลูกสาวมาเฟีย 《เอวา..ยัยเลสเบี้ยนตัวร้าย》
เล่ห์รักซ่อนชู้
“ทำไมจะไม่เกี่ยว ธิชารู้เห็นเรื่องที่ไหมเขามีชู้ แล้วธิชาก็ปิดบังพี่เรื่องนี้…ทำให้พี่เป็นไอ้โง่ถูกไหมเขาสวมเขาให้ แล้วไหนจะลูกของไอ้ชู้นั่นที่ไหมเอามายัดเหยียดให้เป็นลูกของพี่อีก…เพราะฉะนั้นธิชาก็ลองมาปิดบังไหมเขาเรื่องที่เราเป็นชู้กันให้มิดละกัน…ไม่งั้นไหมเขาคงจะเสียใจน่าดู ถ้ารู้ว่าน้องสาวมาเป็นชู้กับผัวตัวเองแบบอย่างนี้..”
“พี่มันเลว…พี่มันชั่ว…ปล่อยนะคะ ธิชาไม่อยากจะให้คนเลวๆอย่างพี่มาแตะเนื้อต้องตัวธิชาอีก…”
“ด่าผัวตัวเองอย่างนี้น่ารักเลยนะ…สงสัยต้องทำโทษสักหน่อยแล้ว…แต่พวกเขาจะสงสัยไหมว่าทำไมเราสองคนถึงได้ออกมานานแบบนี้…”
“พี่ไม่มีวันได้….อื้อ….อือ….อื้อ….ปึก เพี๊ยะ….อย่าทำแบบนี้กับธิชาอีกนะคะ ไม่งั้นอย่าหาว่าธิชาไม่เตือน”
“หึๆ…ชอบแบบตบจูบก็ไม่บอก งั้นเดี๋ยวพี่จัดให้ อยากตบพี่นักใช่ไหมหึ…จุ๊บ….อื้อ….อืม…อือ…”
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว
เพียงราตรีเดียว…เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำด้วยเงินหนึ่งใบ เพียงราตรีเดียว…เขากลายเป็นพ่อของเด็กชายคนหนึ่ง โดยไม่เคยรู้เลยว่าตนเองมีเลือดเนื้ออยู่บนโลกนี้
ขวัญแก้วเคยเชื่อว่าความอ่อนโยนในคืนนั้นเป็นเรื่องจริง จนกระทั่งเช้าวันต่อมา ปริญ ธาราปรินทร์ วางเช็คไว้ข้างเตียง พร้อมถ้อยคำที่ทำให้ศักดิ์ศรีของเธอแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี
เธอจากไปพร้อมหัวใจที่แตกสลาย และของขวัญชิ้นเดียวจากค่ำคืนนั้น…คือลูกชายที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้รู้จัก
หลายปีผ่านไป เขากลับมาพบเด็กชายหน้าตาเหมือนตนเองราวกับเงาสะท้อน เลือดในกายทำให้เขาอยากทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อ แต่บาดแผลในใจของเธอ ทำให้เขาได้รู้ว่า…บางครั้งการมีสายเลือดเดียวกัน ไม่ได้แปลว่าจะมีสิทธิ์ในหัวใจบางครั้งคำว่าขอโทษ ก็สายเกินกว่าจะลบทุกหยดน้ำตา และบางครั้ง ผู้ชายที่เคยใช้เงินซื้อศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องใช้ทั้งชีวิตพิสูจน์ว่าเขาไม่คู่ควรกับการให้อภัยง่าย ๆ
เขาเคยทำให้เธอหนีไปพร้อมลูก ครั้งนี้เขาจึงต้องเรียนรู้ว่า ความรักไม่ใช่การครอบครอง แต่คือ การยืนรอ…แม้ไม่รู้ว่าเธอจะหันกลับมาอีกหรือไม่
จากราตรีเดียวที่เคยเป็นตราบาป สู่ความรักทั้งชีวิตที่ต้องแลกด้วยน้ำตา การชดใช้ และหัวใจที่ยอมแพ้ต่อกันอย่างแท้จริง
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย
เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น
แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...
"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา
คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....
"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."
เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!
พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย
เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่
โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"
สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....
ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ
และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย
ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่
ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!
"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"
ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ













