บทที่ 18 ขัดจังหวะ

"น้องพรีม ทำไมไม่โทรหาแม่เลย รู้ไหมว่าพ่อกับแม่เป็นห่วงแค่ไหน หนูไม่ได้ตัวคนเดียวเป็นเด็กกำพร้าไร้พ่อแม่นะ ทำไมถึงหายไปแบบนี้"

เวนไตยอมยิ้มหน่อย ๆ เสียงของสุดาหรือป้าดาเบาเสียเมื่อไหร่ 

'น้องพรีม' เวนไตยทำปากล้อเลียนเพียงพิลาส แล้วก็ถูกศอกกระทุ้งท้องเข้าไปหนึ่งที แม้น้ำหนักจะไม่ได้มากแต่เวนไตยกลับแส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ