บทที่ 2 มาเฟียเวนไตย

เพียงพิลาสสะบัดข้อศอกกระทุ้งเข้าสีข้างคนด้านหลัง แต่มืออีกข้างของเขากลับรวบจับข้อมือคุณหมอไว้ได้แน่นราวกับคีมเหล็ก แรงมหาศาลนั้นทำให้เธอรู้ทันทีว่า ต่อให้ดิ้นรนอย่างไรก็สู้แรงผู้ชายคนนี้ไม่ไหว

“อย่าส่งเสียง” เสียงทุ้มต่ำกระซิบติดริมหู น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความกดดันจนทำให้ขนลุกซู่

“ถ้าไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าเราอยู่ด้วยกันก็เงียบซะ หมอเพียงพิลาส”

ชื่อของเธอถูกเอ่ยออกมาจากปากคนแปลกหน้า นั่นยิ่งทำให้เพียงพิลาสใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว

‘หรือนี่คือจุดจบของเธอ?’

เธอจำเสียงนี้ได้ เวนไตยมาเฟียหัวหน้สแก๊งปีกดำ

‘หรือว่ามาเฟียหน้าเลือดสั่งเก็บหมอคนใหม่ที่ไม่ยอมก้มหัวให้งั้นหรือ?’

เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มสงบลงเพราะตระหนักถึงความต่างของพละกำลัง ชายหนุ่มจึงค่อย ๆ คลายมือที่ปิดปากออก แต่ยังคงตรึงข้อมือเธอไว้แน่น

เพียงพิลาสรีบสูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ ก่อนจะหันขวับกลับไปเผชิญหน้ากับผู้บุกรุกด้วยแววตาวาวโรจน์ 

เมื่อแสงไฟจากถนนลอดผ่านหน้าต่าง ส่องเข้ามาตกกระทบใบหน้าของชายคนนั้น เธอก็ต้องผงะถอยหลังกลัวความหวาดหวั่น

‘เวนไตย! เป็นเขาจริงๆ ด้วย’ หมอสาวเบิกตากว้าง

มาเฟียหนุ่มที่เธอเพิ่งยืนมองด้วยความหมั่นไส้ที่ตลาดสดเมื่อหลายวันก่อน บัดนี้เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอในห้องมืด ๆ

เสื้อของเขาชุ่มเหงื่อจนเห็นเป็นสีเข้มขึ้น กลิ่นอายความอันตรายแผ่พุ่งออกมาจนบรรยากาศรอบตัวอึดอัดแทบหายใจไม่ออก

“คุณ...คุณเข้ามาในบ้านฉันได้ยังไง”

เพียงพิลาสหวีดร้องออกมาด้วยความเหลืออด ความกลัวเมื่อครู่กลายร่างเป็นความโกรธ

เธอยื้อข้อมือออกจากมือเขา แล้วถอยหลังไปชนโต๊ะทำงาน

“ออกไปนะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ”

เวนไตยขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าคมเข้มบิดเบี้ยวด้วยความร้อนรน และเจ็บปวดลึก ๆ หน้าผากของเขามีเม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มไปหมด ลมหายใจหอบกระชั้นถี่รัวบ่งบอกถึงภาวะกดดันขั้นสุด ที่เขาต้องรีบเร่งมาหาเธอให้เร็วที่สุด

“ตำรวจเหรอ...” เวนไตยแค่นหัวเราะในลำคอ

“บนเกาะนี้... ฉันนี่แหละคือกฎหมาย ฉันแค่อยากให้หมอเก่งระดับประเทศอย่างเธอทำอะไรให้สักอย่าง... ฉันก็เลยต้องมารับด้วยตัวเอง”

“นี่คุณจะบ้าเหรอ ฉันไม่ใช่ลูกน้องคุณนะ อยากทำอะไรก็ตามอำเภอใจรึไง ถึงขนาดบุกรุกเข้ามาในบ้านคนอื่นแบบนี้ คุณมัน...”

“หุบปากน่า!” เวนไตยตวาดเสียงต่ำอย่างเหลืออด ดวงตาสนิทดุคมเข้มจ้องมองเธอด้วยความเดือดดาล ระคนอ้อนวอนในเวลาเดียวกัน

“ถ้าไม่ใช่เพราะลูกผมป่วย คิดว่ามีความจำเป็นอะไรต้องมาพบคุณล่ะ หมอพรีม...ศัลยแพทย์มือหนึ่งด้านหัวใจ”

เพียงพิลาสชะงักไปเมื่อได้ยินคำว่า ศัลยแพทย์มือหนึ่ง

‘ข้อมูลประวัติการย้ายงานของเธอเป็นความลับระดับโรงพยาบาล แล้วทำไมมาเฟียเถื่อนคนนี้ถึงรู้ลึกถึงเบื้องหลังฝีมือของเธอได้ขนาดนี้?’

ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยปากซักถาม เวนไตยก็ก้าวเข้าไปประชิดอีกก้าว ดวงตาคมเจ้มที่เคยเห็น วันนี้กลับแฝงความหวาดกลัวเอาไว้ อย่างที่ไม่มีใครเคยได้เห็นจากเจ้าพ่อแห่งเกาะมรกตผู้นี้

“ลูกสาวของผม...” เวนไตยกัดฟันกรอด ฝืนพ่นคำพูดออกมาทีละคำด้วยความยากลำบาก

“ลูกสาวของผม... โรคหัวใจกำเริบ... ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล รินรินเพิ่งอายุสี่ขวบกำลังสดใส ไม่ควรต้องมาตายตอนนี้ มีแค่หมอคนเดียวที่จะช่วยลูกผมได้"

แม้ความร้อนรนและหวาดกลัว ว่าจะต้องสูญเสียลูกสาวคนเดียวไปตลอดกาลกำลังแผดเผาหัวใจจนแทบคลั่ง แต่ความทะนงและรักในศักดิ์ศรีของตน ทำให้ผู้นำแห่งเกาะมรกต ไม่มีวันยอมคุกเข่าขอร้องใครเป็นอันขาด 

แต่สัญชาตญาณความเป็นพ่อ ก็ผลักดันให้เขาสามารถทำได้ทุกอย่าง ขอเพียงไม่ต้องสูญเสียรินรดาที่เป็นแก้วตาดวงใจไป

'ป๊าจะพาหมอไปช่วยรินรินให้ได้'

เวนไตยคว้าข้อมือเรียวของเพียงพิลาสไว้แน่น ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ

“หมอต้องไปกับผม”

“นี่คุณ! เสียสติไปแล้วรึไง"

"ใช่! หมอต้องไปกับผม...เดี๋ยวนี้!"

"จะลากฉันไปไหน ปล่อยนะ...”

เพียงพิลาสร้องประท้วงด้วยความตกใจ และพยายามสะบัดข้อมือออก แต่แรงบีบของมาเฟียหนุ่มนั้นแรงเกินกว่าที่เธอจะขัดขืนได้พ้น

เวนไตยไม่สนใจเสียงโวยวายหรือแรงทุบตีประท้วง เขาออกแรงฉุดกระชากแกมบังคับให้เธอเดินตามก้าวเท้าเร็วจนเกือบกึ่งวิ่งออกจากบ้านพัก มุ่งตรงไปยังรถยนต์เอสยูวีสีดำคันใหญ่ที่จอดติดเครื่องรออยู่

เสือ...ลูกน้องคนสนิทรีบเปิดประตูรถให้ทันที เมื่อเห็นเจ้านายพาตัวคุณหมอสาวมาถึง

เพียงพิลาสถูกดันให้นั่งเบาะหลัง ก่อนที่เวนไตยจะก้าวตามขึ้นมาประกบติด ปิดประตู และสั่งเสียงเฉียบขาด

“เหยียบให้มิด..." 

รถยนต์คันหรูพุ่งทะยานออกไปท่ามกลางความมืดของถนนบนเกาะด้วยความเร็วสูงมุ่งหน้าสู่โรงพยาบาลธาราเวช โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังบนเกาะมรกต

เพียงพิลาสหันไปถลึงตาใส่ร่างสูงที่นั่งหน้าเครียดอยู่ข้าง ๆ แต่เมื่อเห็นเม็ดเหงื่อที่ผุดพรายตามขอบหน้า และแววตาร้อนรนที่ฉายชัดถึงความเจ็บปวด เธอก็กลืนคำด่าทอทั้งหมดลงคอ

ท่าทางของเวนไตยทำให้เธอเชื่อว่าสิ่งที่เขาพูดมาคงไม่ใช่เรื่องโกหก ไม่มีเวลามาต่อล้อต่อเถียงเรื่องการถูกลักพาตัวหรือการบังคับใด ๆ ทั้งสิ้นในตอนนี้

เพราะชีวิตของเด็กน้อยวัยสี่ขวบกำลังอยู่บนเส้นความเป็นความตาย...ผิดพลาดเพียงนิดอาจต้องเสียใจไปตลอดกาล

บทก่อนหน้า
บทถัดไป