บทที่ 2 มาเฟียเวนไตย
เพียงพิลาสสะบัดข้อศอกกระทุ้งเข้าสีข้างคนด้านหลัง แต่มืออีกข้างของเขากลับรวบจับข้อมือคุณหมอไว้ได้แน่นราวกับคีมเหล็ก แรงมหาศาลนั้นทำให้เธอรู้ทันทีว่า ต่อให้ดิ้นรนอย่างไรก็สู้แรงผู้ชายคนนี้ไม่ไหว
“อย่าส่งเสียง” เสียงทุ้มต่ำกระซิบติดริมหู น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความกดดันจนทำให้ขนลุกซู่
“ถ้าไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าเราอยู่ด้วยกันก็เงียบซะ หมอเพียงพิลาส”
ชื่อของเธอถูกเอ่ยออกมาจากปากคนแปลกหน้า นั่นยิ่งทำให้เพียงพิลาสใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว
‘หรือนี่คือจุดจบของเธอ?’
เธอจำเสียงนี้ได้ เวนไตยมาเฟียหัวหน้สแก๊งปีกดำ
‘หรือว่ามาเฟียหน้าเลือดสั่งเก็บหมอคนใหม่ที่ไม่ยอมก้มหัวให้งั้นหรือ?’
เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มสงบลงเพราะตระหนักถึงความต่างของพละกำลัง ชายหนุ่มจึงค่อย ๆ คลายมือที่ปิดปากออก แต่ยังคงตรึงข้อมือเธอไว้แน่น
เพียงพิลาสรีบสูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ ก่อนจะหันขวับกลับไปเผชิญหน้ากับผู้บุกรุกด้วยแววตาวาวโรจน์
เมื่อแสงไฟจากถนนลอดผ่านหน้าต่าง ส่องเข้ามาตกกระทบใบหน้าของชายคนนั้น เธอก็ต้องผงะถอยหลังกลัวความหวาดหวั่น
‘เวนไตย! เป็นเขาจริงๆ ด้วย’ หมอสาวเบิกตากว้าง
มาเฟียหนุ่มที่เธอเพิ่งยืนมองด้วยความหมั่นไส้ที่ตลาดสดเมื่อหลายวันก่อน บัดนี้เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอในห้องมืด ๆ
เสื้อของเขาชุ่มเหงื่อจนเห็นเป็นสีเข้มขึ้น กลิ่นอายความอันตรายแผ่พุ่งออกมาจนบรรยากาศรอบตัวอึดอัดแทบหายใจไม่ออก
“คุณ...คุณเข้ามาในบ้านฉันได้ยังไง”
เพียงพิลาสหวีดร้องออกมาด้วยความเหลืออด ความกลัวเมื่อครู่กลายร่างเป็นความโกรธ
เธอยื้อข้อมือออกจากมือเขา แล้วถอยหลังไปชนโต๊ะทำงาน
“ออกไปนะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ”
เวนไตยขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าคมเข้มบิดเบี้ยวด้วยความร้อนรน และเจ็บปวดลึก ๆ หน้าผากของเขามีเม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มไปหมด ลมหายใจหอบกระชั้นถี่รัวบ่งบอกถึงภาวะกดดันขั้นสุด ที่เขาต้องรีบเร่งมาหาเธอให้เร็วที่สุด
“ตำรวจเหรอ...” เวนไตยแค่นหัวเราะในลำคอ
“บนเกาะนี้... ฉันนี่แหละคือกฎหมาย ฉันแค่อยากให้หมอเก่งระดับประเทศอย่างเธอทำอะไรให้สักอย่าง... ฉันก็เลยต้องมารับด้วยตัวเอง”
“นี่คุณจะบ้าเหรอ ฉันไม่ใช่ลูกน้องคุณนะ อยากทำอะไรก็ตามอำเภอใจรึไง ถึงขนาดบุกรุกเข้ามาในบ้านคนอื่นแบบนี้ คุณมัน...”
“หุบปากน่า!” เวนไตยตวาดเสียงต่ำอย่างเหลืออด ดวงตาสนิทดุคมเข้มจ้องมองเธอด้วยความเดือดดาล ระคนอ้อนวอนในเวลาเดียวกัน
“ถ้าไม่ใช่เพราะลูกผมป่วย คิดว่ามีความจำเป็นอะไรต้องมาพบคุณล่ะ หมอพรีม...ศัลยแพทย์มือหนึ่งด้านหัวใจ”
เพียงพิลาสชะงักไปเมื่อได้ยินคำว่า ศัลยแพทย์มือหนึ่ง
‘ข้อมูลประวัติการย้ายงานของเธอเป็นความลับระดับโรงพยาบาล แล้วทำไมมาเฟียเถื่อนคนนี้ถึงรู้ลึกถึงเบื้องหลังฝีมือของเธอได้ขนาดนี้?’
ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยปากซักถาม เวนไตยก็ก้าวเข้าไปประชิดอีกก้าว ดวงตาคมเจ้มที่เคยเห็น วันนี้กลับแฝงความหวาดกลัวเอาไว้ อย่างที่ไม่มีใครเคยได้เห็นจากเจ้าพ่อแห่งเกาะมรกตผู้นี้
“ลูกสาวของผม...” เวนไตยกัดฟันกรอด ฝืนพ่นคำพูดออกมาทีละคำด้วยความยากลำบาก
“ลูกสาวของผม... โรคหัวใจกำเริบ... ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล รินรินเพิ่งอายุสี่ขวบกำลังสดใส ไม่ควรต้องมาตายตอนนี้ มีแค่หมอคนเดียวที่จะช่วยลูกผมได้"
แม้ความร้อนรนและหวาดกลัว ว่าจะต้องสูญเสียลูกสาวคนเดียวไปตลอดกาลกำลังแผดเผาหัวใจจนแทบคลั่ง แต่ความทะนงและรักในศักดิ์ศรีของตน ทำให้ผู้นำแห่งเกาะมรกต ไม่มีวันยอมคุกเข่าขอร้องใครเป็นอันขาด
แต่สัญชาตญาณความเป็นพ่อ ก็ผลักดันให้เขาสามารถทำได้ทุกอย่าง ขอเพียงไม่ต้องสูญเสียรินรดาที่เป็นแก้วตาดวงใจไป
'ป๊าจะพาหมอไปช่วยรินรินให้ได้'
เวนไตยคว้าข้อมือเรียวของเพียงพิลาสไว้แน่น ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ
“หมอต้องไปกับผม”
“นี่คุณ! เสียสติไปแล้วรึไง"
"ใช่! หมอต้องไปกับผม...เดี๋ยวนี้!"
"จะลากฉันไปไหน ปล่อยนะ...”
เพียงพิลาสร้องประท้วงด้วยความตกใจ และพยายามสะบัดข้อมือออก แต่แรงบีบของมาเฟียหนุ่มนั้นแรงเกินกว่าที่เธอจะขัดขืนได้พ้น
เวนไตยไม่สนใจเสียงโวยวายหรือแรงทุบตีประท้วง เขาออกแรงฉุดกระชากแกมบังคับให้เธอเดินตามก้าวเท้าเร็วจนเกือบกึ่งวิ่งออกจากบ้านพัก มุ่งตรงไปยังรถยนต์เอสยูวีสีดำคันใหญ่ที่จอดติดเครื่องรออยู่
เสือ...ลูกน้องคนสนิทรีบเปิดประตูรถให้ทันที เมื่อเห็นเจ้านายพาตัวคุณหมอสาวมาถึง
เพียงพิลาสถูกดันให้นั่งเบาะหลัง ก่อนที่เวนไตยจะก้าวตามขึ้นมาประกบติด ปิดประตู และสั่งเสียงเฉียบขาด
“เหยียบให้มิด..."
รถยนต์คันหรูพุ่งทะยานออกไปท่ามกลางความมืดของถนนบนเกาะด้วยความเร็วสูงมุ่งหน้าสู่โรงพยาบาลธาราเวช โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังบนเกาะมรกต
เพียงพิลาสหันไปถลึงตาใส่ร่างสูงที่นั่งหน้าเครียดอยู่ข้าง ๆ แต่เมื่อเห็นเม็ดเหงื่อที่ผุดพรายตามขอบหน้า และแววตาร้อนรนที่ฉายชัดถึงความเจ็บปวด เธอก็กลืนคำด่าทอทั้งหมดลงคอ
ท่าทางของเวนไตยทำให้เธอเชื่อว่าสิ่งที่เขาพูดมาคงไม่ใช่เรื่องโกหก ไม่มีเวลามาต่อล้อต่อเถียงเรื่องการถูกลักพาตัวหรือการบังคับใด ๆ ทั้งสิ้นในตอนนี้
เพราะชีวิตของเด็กน้อยวัยสี่ขวบกำลังอยู่บนเส้นความเป็นความตาย...ผิดพลาดเพียงนิดอาจต้องเสียใจไปตลอดกาล
