บทที่ 3 คุณหมอช่วยรินรินด้วย

ใช้เวลาไม่นาน รถเอสยูวีคันโตก็เลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าตึกฉุกเฉินของโรงพยาบาลเวชธารา ทันทีที่ประตูรถเปิดออกเวนไตยไม่รอช้า คว้าข้อมือเพียงพิลาสแล้วกึ่งจูงกึ่งลากให้วิ่งตามเข้าไปข้างใน

“ผมพาหมอมาแล้ว เตรียมผ่าตัดเดี๋ยวนี้” เวนไตยสั่งเสียงดังลั่นโรงพยาบาลด้วยความร้อนใจ 

ทีมแพทย์และพยาบาลที่รออยู่ก่อนแล้ว ต่างกรูเข้ามาต้อนรับด้วยความตื่นตัว 

ที่นี่มีความพร้อมในการรักษาก็จริง หากแต่ไร้แพทย์ผู้เชี่ยวชาญระดับสูงด้านศัลยกรรมหัวใจ เพียงพิลาสจึงเป็นคนเดียวที่สามารถช่วยชีวิตรินรดาได้

เพียงพิลาสถูกพาตัวเข้ามาในเพื่อเตรียมตัว เธอคุ้นเคยกับบรรยากาศและกลิ่นของน้ำยาฆ่าเชื้อเป็นอย่างดี ในใจยังคงต่อต้านสิ่งที่เวนไตยทำกับตัวเอง

แต่ต่อมาภาพที่ทำให้คุณหมอหัวใจสะท้อนวาบชาหนึบไปทั้งตัว คือร่างเล็กของเด็กหญิงตัวน้อย ใบหน้าเล็กซีดเผือด บนตัวของรินรดาเต็มไปด้วยเครื่องหัตถการที่ช่วยให้ยื้อชีวิตให้เด็กน้อยอยู่รอจนเธอมาถึง เสียงหืดหาดสลับกับเสียงติ๊ก ๆ ของเครื่องช่วยหายใจดึงสติคุณหมอให้ออกจากภวังค์ความสงสาร ดวงตาเล็กปรือเปิดขึ้นช้า ๆ พยายามจะเอื้อนเอ่ยกับผู้ใหญ่ที่ยืนอยู่

“คุณหมอขา... รินรินเจ็บ ช่วยรินรินด้วยนะคะ”

พยาบาลผู้ช่วยหันมามองเธอด้วยสายตาอ้อนวอน และฝากความหวังไว้ทั้งหมด

หยดน้ำใสไหลออกจากหางตา ราวกับว่าได้กระชากหัวใจของเพียงพิลาสให้ตามไป ความโกรธเคืองและอคติที่มีต่อเวนไตยเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา

เหลือเพียงความนิ่งสงบและจิตวิญญาณของความเป็นหมอที่มีต่อคนไข้

"หมอขอชาร์จข้อมูลของคนไข้ด้วยค่ะ" 

ราวกับองค์ลงประทับ น้ำเสียงนุ่มแต่เฉียขาดสมกับเป็นศัลยแพทย์หัวใจอันดับหนึ่ง เธอปราดตามองข้อมูลบนชาร์ตประวัติผู้ป่วย 

"ผู้ป่วยมีภาวะ AVS ผนังกันหัวใจรั่ว เราจะทำการปิดรูรั่วนั้น...ยืนยันตัวตนคนไข้ ข้อมูลสัญญาณชีพ ปริมาณเลือดสำรอง" 

"คนไข้เพศหญิง อายุ 4 ปี...."

การผ่าตัดความเสียงสูง แต่มีเวลาเตรียมตัวเพียงน้อยนิด ทำให้เพียงพิลาสรู้สึกกดดันอยู่มาก แต่ไม่อาจแสดงอารมณ์ใดออกมาให้ทีมผ่าตัดเห็นได้ 

เด็กน้อยและทุกคนฝากความหวังเอาไว้ที่เธอ การต่อสู้เพื่อยื้อชีวิตครั้งสำคัญได้เริ่มต้นขึ้น

'หนูน้อย...เราสู้ไปด้วยกันนะ'

ภายนอกห้องฝ่าตัดที่เต็มไปด้วยแรงกดดันไม่ต่างจากด้านใน ดวงตาคมกล้าจ้องมองไปยังประตูห้องผ่าตัด แววตาของเวนไตยในตอนนี้เต็มไปด้วยความกวาดหวั่น ชีวิตของเขาไม่เคยรู้จักคำว่ากลัวจนกระทั่งวินาทีที่ทำได้เห็นรินรินน้อยฟุบหมดสติไปต่อหน้า

'ปะป๊าขา ริน...ริน...เจ..เจ็บ'

“รินรินของป๊า อย่าเป็นอะไรนะนะลูก ขอแค่รินรินปลอดภัยอยากได้อะไรป๊าจะหาให้ทั้งหมด” ดวงตาแดงกร่ำของเวนไตยเต็มไปด้วยความทุกข์ใจ

'ถ้ารินรินเป็นอะไรไป ป๊าจะมีหน้าที่ไหนไปเจอแม่หนู'

กว่าสี่ชั่วโมงที่เวนไตยรู้สึกว่ามันยาวนานนับร้อยปี ประดูชั้นนอกสุดของห้องผ่าตัดเปิดออกในเช้าของวันใหม่ 

เพียงพิลาสเดินออกมาจากข้างในพบว่าเวนไตยยังรออยู่ตรงนั้นตลอดทั้งคืน สีหน้าของเขาดูอิดโรยเล็กน้อยแต่คุณหมอไม่ได้รู้สึกเห็นใจคนที่พาเธอมาเลยสักนิด 

"รินรินเป็นยังไงบ้าง ลูกผมเป็นยังไง"

"ปลอดภัยแล้ว ภาวะนี้ปกติใช้เวลาไม่นาน แต่ตำแหน่งที่อยู่ค่อนข้างซับซ้อน ตอนนี้ย้ายคนไข้ไปอยู่ที่ไอซียูเด็ก ถ้าไม่มีอาการแทรกซ้อนก็ไปพักที่ห้องผู้ป่วยปกติ ดูอาการสุดสัปดาห์ก็กลับบ้านได้" คุณหมอพูดโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าของเวนไตย 

แค่ออกมาเจอเขายืนอยู่ก็พาให้นึกถึงสิ่งที่ตัวเองถูกกระทำเมื่อคืน อารมณ์ที่สงบนิ่งก็กลับมาพลุ่งพล่านอยากจะซัดหน้าอีกฝ่ายให้หายโมโห

'ไม่ได้สิ ถูกสวนกลับทำไง ถ้าแค่สวนกลับก็ดีสิ เกิดเป็นบ้าสั่งจับเราโยนทะเลทำไง'

"คุณ คุณ...เป็นอะไรรึเปล่า" เวนไตยเห็นคุณหมอนิ่งไปนานก็นึกแปลกใจ 

"ทำไมยืนนิ่งแบบนั้น เป็นอะไรครับ"

"เป็นหมอ" เธอตอบเสียงห้วน

เวนไตยไม่ได้ถือสาเพราะตระหนักรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำไปนั้นก็ไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ แต่ตวงตาแข็งกร้าวและมใบหน้าหล่อคมแต่เรียบนิ่งทำให้เพียงพิลาสคิดว่าเขากำลังไม่พอใจ

"เดี๋ยวหมอ...หมอพรีม"

เพียงพิลาสสาวเท้าเดินเร็วขึ้น จนคนที่ตามมาต้องวิ่งมาดักด้านหน้า ทำให้คุณหมอชะงักกระทันหัน

คุณหมอใช้ร่างกายเขาเป็นเบรก หน้าผากของเธอชนเข้ากับอกแน่นของเวนไตย ก่อนที่จะก้าวถอยออกด้วยความตกใจ

"อย่าทำอะไรฉันนะ คุณเวรตะไล"

"ผมไม่ได้จะทำอะไรคุณ ผมแค่จะไปส่งแล้วอีกอย่าง ผมชื่อเวนไตยไม่ใช่เวนตะไล"

"เอ่อ....คือ" 

เพียงพิลาสอึกอัก เพราะมัวแต่ตกใจจนไม่ทันระวังจนทำให้แพ้เสียงในหัวเอ่ยเรียกมาเฟียใหญ่ของเกาะไปแบบนั้น

"เชิญครับ"

"ไม่เป็นไร ฉันกลับเองได้"

"ตอนนี้ตีสี่ครึ่ง รถสองแถวยังไม่วิ่ง และที่นี่ก็อยู่นอกเมือง แน่ใจนะว่าจะกลับเอง"

เพียงพิลาสรู้สึกเข่นเขี้ยวอีกฝ่าย เธอถอนหายใจแล้วหันกลับไป

"รถอยู่ไหนล่ะ นำไปสิ"

บทก่อนหน้า
บทถัดไป