บทที่ 4 รินรินอยากมีแม่
ตลอดระยะทางจากโรงพยาบาลเวชธาราถึงบ้านพัก คุณหมอยังคงขีดเส้นให้เวนไตยเป็นตัวอันตรายเช่นเดิม
เพียงพิลาสปิดปากหาวหวอดเพราะอดนอนมาทั้งคืน โชคดีที่วันนี้เป็นวันหยุดราชการ ไม่เช่นนั้นคงได้ไปสัปหงกอยู่ที่โรงพยาบาลตลอดทั้งวันเป็นแน่
"ง่วงก็นอนเถอะครับ ถึงแล้วเดี๋ยวผมปลุก"
"ไม่เป็นไรค่ะ"
เรื่องอะไรล่ะ...ใครจะไปหลับลงในเมื่อตัวอันตรายที่สุดบนเกาะอยู่ใกล้ตัวขนาดนี้ ต่อให้จะง่วงตาแทบปิดก็เถอะ
"ขอบคุณที่ช่วยรินริน" เวนไตยเอ่ยขึ้นในขณะที่ยังคงจดจ่ออยู่กับถนนที่ทอดยาวไปด้านหน้า
"เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นอย่างอื่นดีกว่า"
'แล้วมันแปลกตรงไหนวะ ชีวิตใครไม่ขับเคลื่อนด้วยเงิน'
เขาไม่ได้โกรธหรือรู้สึกไม่พอใจ หากคุณหมอจะเรียกร้องค่าตอบแทนจากการทำงาน แต่ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องแอบรู้สึกผิดหวังหน่อย ๆ ที่คุณหมอก็ไม่ได้ต่างจากคนอื่น ๆ
"คุณอยากได้เท่าไหร่ล่ะ ผมจะให้"
เวนไตยพูดหน้าตาเฉย เพราะมันคือเรื่องปกติที่เขาสัมผัสด้วยตัวเองมาโดยตลอด ผู้หญิงคนไหนเห็นหน้าเขาก็คิดถึงตัวเลขทั้งนั้น เพียงแค่คาดไม่ถึงว่าคุณหมอจะเป็นเช่นนั้นด้วย
เพียงพิลาสนั่งนิ่งจับเข็มขัดนิรภัยแน่น ประหนึ่งว่ามันเป็นยันต์คุ้มภัยของตนเองในตอนนี้ ทั้งที่จริงแทบจะไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลยหากอีกฝ่ายคิดจะทำอะไรขึ้นมาจริง ๆ
"คุณนี่มันคิดเป็นแต่แต่เรื่องเงินสินะ"
เพียงพิลาสตัดสินเขาไปแล้ว จากอคติที่รวมเข้าสิ่งที่เคยได้ยินและการกระทำที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
'ปล่อยเงินกู้ รีดไถชาวบ้าน ใช้อิทธิพลมืดรังแกคนอื่น มือยื่นยาวเส้นสายกว้างขวาง'
"เลว" เธอพูดออกมาเบา ๆ
"นี่คุณมันจะไม่มากไปหน่อยเหรอ"
เพียงพิลาสเหมือนนึกขึ้นได้ว่าหลุดปากพูดออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ก็ไม่ผิดสักหน่อยสิ่งที่เขาทำแต่ละอย่างนั้นใช่เรื่องดีเสียที่ไหน
"คุณต้องการเท่าไหร่ หนึ่งล้านสองล้านหรือมากกว่านั้น"
"ใครอยากได้เงินของคุณกัน"
"ก็คุณบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าอยากเปลี่ยนคำขอบคุณเป็นอย่างอื่น"
คุณหมอหันมามองหน้าคนขับรถกิตติศักดิ์ แม้อยู่ในแสงสลัวที่มีเพียงแสงจากไฟริมทางส่องเข้ามาเป็นระยะ ก็ไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาคมเข้มนั้นลดลง เรียกได้ว่าหล่อทะลุความมืดก็คงไม่ผิด
"จ้องผมขนาดนั้นมีอะไรครับ"
เพียงพิลาสกระแอมเบา ๆ ยืดตัวขึ้น แล้วสูดลมหายใจเข้าจนสุดปอด
"ฉันก็มอง เพราะอยากจะจำหน้าคนที่ชอบรังแกคนที่อ่อนแอกว่าอย่างคุณให้แม่น ๆ น่ะสิ"
คนที่อ่อนแอกว่าของเขาและเธอถูกตีความหมายไปคนละอย่าง
เพียงพิลาสหมายถึงชาวบ้านที่ถูกเวนไตยขูดรีด ด้วยดอกเบี้ยเงินกู้และอิทธิพลมืดของเขา ในขณะที่ชายหนุ่มกลับเขาใจว่าเธอขุ่นเคืองเรื่องที่ตนบุกไปที่บ้านเมื่อคืน
"สิ่งที่ฉันต้องการจากคุณคือ..."
"คืออะไรครับ"
"คือ....การไม่ต้องเจอคุณอีก"
เพียงพิลาสขอในสิ่งที่เธอไม่รู้เลยว่า ตัวเองไม่เคยเป็นลูกรักของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ โชคชะตาไม่เคยยืนอยู่ข้างเดียวกับคุณหมอคนสวยเลยสักครั้ง
สองวันต่อมา....
อาการของรินรดาอยู่ในเกณฑ์ดี ทีมแพทย์ที่ร่วมผ่าตัดในคืนนั้นต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่เคยเห็นใครเก่งขนาดนี้ สมแล้วที่เพียงพิลาสได้รับการยกย่องว่าเป็นศัลยแพทย์หัวใจมือหนึ่ง
เธอมีเวลาเตรียมตัวน้อยมากหากเทียบกับการผ่าตัดปกติทั่วไป แค่อ่านแฟ้มประวัติข้อมูลคนไข้เพียงครู่เดียว ก็สามารถประเมินสถานการณ์ได้อย่างแม่นยำ
"ปะป๊าขา"
ราวกับเสียงสวรรค์ดังขึ้นท่ามกลางความสิ้นหวัง ร่างเล็กของลูกสาวตัวน้อยนอนนิ่งมาสองวันเต็ม
"ปะป๊า" เสียงเล็กที่อิดโรยเอ่ยเรียกคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง
"รินรินตื่นแล้ว...เจ็บมากไหมคะ"
น้ำเสียงอ่อนโยนแววตาอบอุ่นที่ไม่เคยมอบให้ใครนอกจากลูกสาวตัวน้อย
ฝ่ามือใหญ่ลูบผมของรินรินน้อยด้วยความรัก หากเอาความเจ็บของเด็กน้อยมาไว้ที่ตัวเองได้เวนไตยจะทำโดยไม่อิดออด
"เจ็บนิดหน่อย" มือน้อย ๆ ทำมือให้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้ห่างกันเล็กน้อย ไม่อยากให้พ่อต้องเป็นห่วง
"คุณหมอคนสวยช่วยรินรินไว้"
"ครับ คุณหมอเก่งมาก"
"รินรินหลับ รินรินฝันเห็นคุณแม่ คุณแม่บอกว่าชอบคุณหมอได้"
เวนตรัยพยักหน้าเบา ๆ อย่างเอ็นดู ขอแค่รินรดาแข็งแรงปลอดภัยให้ทำอะไรเขาก็ยอมได้ทั้งนั้น
"ต่อไปหนูจะวิ่งเล่นกับเพื่อนได้แล้วใช่ไหมคะ"
"ครับ ขอแค่รินรินแข็งแรง อยากได้อะไรป๊าจะหามาให้หนูทั้งหมด"
จะเป็นดาวเป็นเดือนหรืออยู่ใต้ทะเลหากทำได้ เวนไตยจะไปเอามาให้รินรินทั้งหมด ขอแค่เขาไม่ต้องสูญเสียลูกสาวตัวน้อยไป
"ปะป๊าจะให้ทุกอย่างจริงเหรอคะ"
"คำไหนคำนั้นครับ แต่รินรินต้องกินยาไม่ดื้อกับคุณหมอ...โอเคไหม"
"ค่ะ...โอเค คำไหนคำนั้น"
เด็กน้อยยิ้มจนตาหยี พ่อไม่เคยผิดคำพูดกับเธอเลยสักครั้ง รินรดาเชื่อมั่นว่าครั้งนี้ก็เช่นกัน
"รินรินชอบคุณหมอ คุณหมอทำให้รินรินตื่นมาเจอปะป๊า....รินรินอยากได้คุณหมอคุณสวยมาเป็นแม่คนใหม่"
เหมือนถูกมัดฮุกเสยคางเข้าอย่างจัง แล้วดันรับปากไปแล้วด้วยว่าจะให้ทุกอย่าง
'คำไหนคำนั้น... รินรินเล่นป๊าแล้ว'
