บทที่ 4 รินรินอยากมีแม่

ตลอดระยะทางจากโรงพยาบาลเวชธาราถึงบ้านพัก คุณหมอยังคงขีดเส้นให้เวนไตยเป็นตัวอันตรายเช่นเดิม 

เพียงพิลาสปิดปากหาวหวอดเพราะอดนอนมาทั้งคืน โชคดีที่วันนี้เป็นวันหยุดราชการ ไม่เช่นนั้นคงได้ไปสัปหงกอยู่ที่โรงพยาบาลตลอดทั้งวันเป็นแน่

"ง่วงก็นอนเถอะครับ ถึงแล้วเดี๋ยวผมปลุก"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

เรื่องอะไรล่ะ...ใครจะไปหลับลงในเมื่อตัวอันตรายที่สุดบนเกาะอยู่ใกล้ตัวขนาดนี้ ต่อให้จะง่วงตาแทบปิดก็เถอะ 

"ขอบคุณที่ช่วยรินริน" เวนไตยเอ่ยขึ้นในขณะที่ยังคงจดจ่ออยู่กับถนนที่ทอดยาวไปด้านหน้า 

"เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นอย่างอื่นดีกว่า"

'แล้วมันแปลกตรงไหนวะ ชีวิตใครไม่ขับเคลื่อนด้วยเงิน'

เขาไม่ได้โกรธหรือรู้สึกไม่พอใจ หากคุณหมอจะเรียกร้องค่าตอบแทนจากการทำงาน แต่ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องแอบรู้สึกผิดหวังหน่อย ๆ ที่คุณหมอก็ไม่ได้ต่างจากคนอื่น ๆ 

"คุณอยากได้เท่าไหร่ล่ะ ผมจะให้" 

เวนไตยพูดหน้าตาเฉย เพราะมันคือเรื่องปกติที่เขาสัมผัสด้วยตัวเองมาโดยตลอด ผู้หญิงคนไหนเห็นหน้าเขาก็คิดถึงตัวเลขทั้งนั้น เพียงแค่คาดไม่ถึงว่าคุณหมอจะเป็นเช่นนั้นด้วย 

เพียงพิลาสนั่งนิ่งจับเข็มขัดนิรภัยแน่น ประหนึ่งว่ามันเป็นยันต์คุ้มภัยของตนเองในตอนนี้ ทั้งที่จริงแทบจะไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลยหากอีกฝ่ายคิดจะทำอะไรขึ้นมาจริง ๆ

"คุณนี่มันคิดเป็นแต่แต่เรื่องเงินสินะ"

เพียงพิลาสตัดสินเขาไปแล้ว จากอคติที่รวมเข้าสิ่งที่เคยได้ยินและการกระทำที่เกิดขึ้นเมื่อคืน 

'ปล่อยเงินกู้ รีดไถชาวบ้าน ใช้อิทธิพลมืดรังแกคนอื่น มือยื่นยาวเส้นสายกว้างขวาง'

"เลว" เธอพูดออกมาเบา ๆ

"นี่คุณมันจะไม่มากไปหน่อยเหรอ"

เพียงพิลาสเหมือนนึกขึ้นได้ว่าหลุดปากพูดออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ก็ไม่ผิดสักหน่อยสิ่งที่เขาทำแต่ละอย่างนั้นใช่เรื่องดีเสียที่ไหน

"คุณต้องการเท่าไหร่ หนึ่งล้านสองล้านหรือมากกว่านั้น"

"ใครอยากได้เงินของคุณกัน"

"ก็คุณบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าอยากเปลี่ยนคำขอบคุณเป็นอย่างอื่น"

คุณหมอหันมามองหน้าคนขับรถกิตติศักดิ์ แม้อยู่ในแสงสลัวที่มีเพียงแสงจากไฟริมทางส่องเข้ามาเป็นระยะ ก็ไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาคมเข้มนั้นลดลง เรียกได้ว่าหล่อทะลุความมืดก็คงไม่ผิด

"จ้องผมขนาดนั้นมีอะไรครับ"

เพียงพิลาสกระแอมเบา ๆ ยืดตัวขึ้น แล้วสูดลมหายใจเข้าจนสุดปอด 

"ฉันก็มอง เพราะอยากจะจำหน้าคนที่ชอบรังแกคนที่อ่อนแอกว่าอย่างคุณให้แม่น ๆ น่ะสิ"

คนที่อ่อนแอกว่าของเขาและเธอถูกตีความหมายไปคนละอย่าง 

เพียงพิลาสหมายถึงชาวบ้านที่ถูกเวนไตยขูดรีด ด้วยดอกเบี้ยเงินกู้และอิทธิพลมืดของเขา ในขณะที่ชายหนุ่มกลับเขาใจว่าเธอขุ่นเคืองเรื่องที่ตนบุกไปที่บ้านเมื่อคืน

"สิ่งที่ฉันต้องการจากคุณคือ..."

"คืออะไรครับ"

"คือ....การไม่ต้องเจอคุณอีก"

เพียงพิลาสขอในสิ่งที่เธอไม่รู้เลยว่า ตัวเองไม่เคยเป็นลูกรักของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ โชคชะตาไม่เคยยืนอยู่ข้างเดียวกับคุณหมอคนสวยเลยสักครั้ง

สองวันต่อมา....

อาการของรินรดาอยู่ในเกณฑ์ดี ทีมแพทย์ที่ร่วมผ่าตัดในคืนนั้นต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่เคยเห็นใครเก่งขนาดนี้ สมแล้วที่เพียงพิลาสได้รับการยกย่องว่าเป็นศัลยแพทย์หัวใจมือหนึ่ง

เธอมีเวลาเตรียมตัวน้อยมากหากเทียบกับการผ่าตัดปกติทั่วไป แค่อ่านแฟ้มประวัติข้อมูลคนไข้เพียงครู่เดียว ก็สามารถประเมินสถานการณ์ได้อย่างแม่นยำ 

"ปะป๊าขา"

ราวกับเสียงสวรรค์ดังขึ้นท่ามกลางความสิ้นหวัง ร่างเล็กของลูกสาวตัวน้อยนอนนิ่งมาสองวันเต็ม

"ปะป๊า" เสียงเล็กที่อิดโรยเอ่ยเรียกคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง 

"รินรินตื่นแล้ว...เจ็บมากไหมคะ" 

น้ำเสียงอ่อนโยนแววตาอบอุ่นที่ไม่เคยมอบให้ใครนอกจากลูกสาวตัวน้อย 

ฝ่ามือใหญ่ลูบผมของรินรินน้อยด้วยความรัก หากเอาความเจ็บของเด็กน้อยมาไว้ที่ตัวเองได้เวนไตยจะทำโดยไม่อิดออด 

"เจ็บนิดหน่อย" มือน้อย ๆ ทำมือให้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้ห่างกันเล็กน้อย ไม่อยากให้พ่อต้องเป็นห่วง

"คุณหมอคนสวยช่วยรินรินไว้"

"ครับ คุณหมอเก่งมาก"

"รินรินหลับ รินรินฝันเห็นคุณแม่ คุณแม่บอกว่าชอบคุณหมอได้"

เวนตรัยพยักหน้าเบา ๆ อย่างเอ็นดู ขอแค่รินรดาแข็งแรงปลอดภัยให้ทำอะไรเขาก็ยอมได้ทั้งนั้น

"ต่อไปหนูจะวิ่งเล่นกับเพื่อนได้แล้วใช่ไหมคะ"

"ครับ ขอแค่รินรินแข็งแรง อยากได้อะไรป๊าจะหามาให้หนูทั้งหมด"

จะเป็นดาวเป็นเดือนหรืออยู่ใต้ทะเลหากทำได้ เวนไตยจะไปเอามาให้รินรินทั้งหมด ขอแค่เขาไม่ต้องสูญเสียลูกสาวตัวน้อยไป

"ปะป๊าจะให้ทุกอย่างจริงเหรอคะ"

"คำไหนคำนั้นครับ แต่รินรินต้องกินยาไม่ดื้อกับคุณหมอ...โอเคไหม"

"ค่ะ...โอเค คำไหนคำนั้น"

เด็กน้อยยิ้มจนตาหยี พ่อไม่เคยผิดคำพูดกับเธอเลยสักครั้ง รินรดาเชื่อมั่นว่าครั้งนี้ก็เช่นกัน

"รินรินชอบคุณหมอ คุณหมอทำให้รินรินตื่นมาเจอปะป๊า....รินรินอยากได้คุณหมอคุณสวยมาเป็นแม่คนใหม่"

เหมือนถูกมัดฮุกเสยคางเข้าอย่างจัง แล้วดันรับปากไปแล้วด้วยว่าจะให้ทุกอย่าง

'คำไหนคำนั้น... รินรินเล่นป๊าแล้ว'

บทก่อนหน้า
บทถัดไป