บทที่ 5 แกล้งคุณหมอก็สนุกดีเหมือนกัน

คำขอของลูกสาวทำให้เวนไตยต้องคิดหนัก เพียงแค่คิดถึงหน้าสวย ๆ ที่แสนจะปากร้ายก็ทำให้เวนไตยร้องถอนหายใจยาวเหยียด 

"นายยิ้มให้ผมทำไมครับ"

เวนไตยไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองมีรอยยิ้มบางปรากฏอยู่บนใบหน้า ทำให้เสือถึงกับต้องเกาหัวแกรกด้วยความงุนงง 

"นอนน้อยรึไงถึงเห็นว่าฉันยิ้ม" เวนไตยคนโมโหกลบเกลื่อน

"เรื่องที่คุณหนูขอให้หมอพรีมมาเป็นแม่ให้นายจะทำไงต่อครับ"

เขาไม่ได้ตอบเสือ เพียงแต่มองออกไปนอกหน้าต่างคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา 

รินรดาเสียแม่ไปตั้งแต่เด็ก มักจะถามหาแม่เป็นประจำแต่ก็ไม่เคยถูกใจใคร เหมือนที่รู้สึกกับเพียงพิลาส 

"คุณเป่ามนตร์อะไรใส่ลูกผม ถึงได้หลงคุณขนาดนี้" เขาพึมพำกับตัวเองเมื่อนึกถึงใบหน้าสวยที่แสนดื้อรั้น 

"ปะป๊าขา ทำไมคุณหมอไม่มาเยี่ยมรินรินเลย รินรินอยากเจอคุณหมอ"

รินรดาเกยคางบนตุ๊กตากระต่ายตัวโปรด แววตาเหงาหงอยของลูกสาวทำหัวใจของพ่อหล่นวาบ 

"รินรินเป็นอะไรคะ" เขาเอ่ยถามลูกสาวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล 

ดวงตากลมของเด็กน้อย ที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยช้อนมองพ่อ เอ่อคลอด้วยน้ำใส ๆ เด็กน้อยกำลังกลัวว่าหากไม่มีคุณหมอคนสวยตัวจะเจ็บปวดอีก และมีเพียงคุณหมอเท่านั้นที่ช่วยได้

"ปะป๊า เอาคุณหมออมาให้รินรินได้ไหมคะ"

"ครับ รินรินรอป๊าแป๊บนึงนะ เดี๋ยวป๊าไปพาคุณหมอมาให้"

เวนไตยก้มลงจูบที่หน้าผากของลูกสาว แววตาเศร้าเมื่อครู่เปล่งประกายขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มแฉ่ง

"รินรินรักปะป๊าที่ฉุดในโลก"

การเป็นศัลยแพทย์หัวใจเพียงคนเดียวในโรงพยาบาลประจำเกาะมรกต เป็นงานหนักไม่น้อยสำหรับเพียงพิลาส 

หลายคนตั้งคำถาม ฝีมือระดับแพทย์หญิงเพียงพิลาส ที่โรงพยาบาลเอกชนหลายแห่งยอมทุ่มเงินจำนวนมากเพื่อซื้อตัว ทำไมถึงเลือกมาประจำการที่โรงพยาบาลรัฐที่เกาะมรกต คงมีแค่พ่อกับแม่เท่านั้นที่เข้าใจว่าทำไมคุณหมอถึงกระโจนเข้าสู่กรงขังกลางทะเลเวิ้งว้างแห่งนี้ 

ชุดเจ้าสาวสีขาวกลายเป็นบาดแผลที่เจ็บช้ำ ผลักให้เพียงพิลาสหอบกายใจมาถึงที่นี่ ด้วยหวังว่าจะได้ใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบ 

"หมอพรีม"

เจ้าของชื่อหยุดฝีเท้าในทันที น้ำเสียงของเขาเธอจำได้ดี 'เวนไตย'

ไม่รู้ว่าทำบุญทำกรรมอะไร หนีจากคนเลวมาเจอคนที่เลวกว่า ไม่ได้ต่างจากหนีเสือปะจระเข้เลยสักนิด เพียงพิลาสถอนหายใจ ทำเมินแสร้งไม่ได้ยินแล้วเดินต่อ 

"คุณหมอ" เวนไตยสาวเท้าเดินตาม ด้วยความเร่งรีบจึงไม่ทันมองว่ามีใครเดินออกมาจากมุมกำแพง จนทำให้ชนเข้ากับอีกฝ่าย 

"คุ คุณเว" หญิงสูงวัยเอ่ยเรียกคนตัวโตด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก 

"ยายเจ็บตรงไหนไหมครับ"

"มะ ไม่ ไม่เจ็บจ้ะ ไม่เจ็บ"

ท่าทางรีบร้อนเดินจากไปของคุณยายทำให้คนจากที่ไกลออกไป เข้าใจว่าเวนไตยข่มขู่คนแก่เพียงแค่เรื่องเล็กน้อย 

"คุณนี่มันนิสัยเสียจริง"

"นี่! หลายรอบแล้วนะที่ด่าผมโดยไม่มีเหตุผล อย่าให้มีอีกนะ"

แววตาดุดันน่ากลัว ใบหน้าคมเข้มที่ตึงราวกับว่ามีลวดสลิงมาดึงไว้ ทำให้คุณหมอฉุกคิดได้ว่า คนตรงหน้านี้คือมาเฟียผู้มีอิทธิพลมาที่สุดในเกาะนี้ และสามารถทำให้เธอกลายเป็นอาหารปลาใต้ทะเลได้ไม่ยาก

"อย่าคิดว่าช่วยรินรินไว้แล้วจะลามปามผมยังไงก็ได้ ถ้ารักชีวิตตัวเองก็พูดให้น้อยลงแล้วไปขึ้นรถ"

"ฉันไม่ไป คุณไม่มีสิทธิ์มาบังคับฉัน ฉันจะแจ้งตำรวจและที่นี่ก็โรงพยาบาลไม่ใช่แก๊งปีกดำของคุณ"

"เคยบอกไปแล้วนะ...กฎหมายฉบับเดียวของที่นี่ชื่อเวนไตย ถ้าไม่ใช่เพราะรินรินต้องการเจอคุณ ผมคงไม่มาถึงที่นี่...เปลืองน้ำมัน"

หญิงสาวโมโหจนกำมือแน่น เพียงพิลาสถลึงตาใส่เขาด้วยความโกรธ เขากล้าพูดได้อย่างไรว่าการมาหาเธอนั้นเป็นเรื่องสิ้นเปลือง

ร่างสูงสง่าก้าวเข้าใกล้คุณหมอช้า ๆ แต่มั่นคง เพียงพิลาสกลืนน้ำลายลงคอรู้สึกหวั่นใจแต่ก็ยังถือดีเชิดหน้ามองเวนไตยราวกลับไม่กลัวเกรง

'ไอ้คุณเวนตะไล!’

"อย่าให้ผมต้องใช้กำลัง"

"ฉัน ฉัน...ไม่กลัวคุณหรอก ไม่ต้องมาขู่ ไม่กลัว"

เพียงพิลาสพยายามคุมเสียงตัวเองให้เป็นปกติ พร้อมก้าวถอยหลังช้า ๆ

ท่าทางของเธอเรียกรอยยิ้มมุมปากให้ปรากฏบนใบหน้านิ่งของเวนไตย เขานึกสงสัยว่าที่อยู่ตรงหน้าตัวเองในตอนนี้เป็นคุณหมอหรือลูกแมวที่กำลังพองขนขู่เขาอยู่กันแน่ 

"ไม่กลัว? แน่ใจนะ"

"ใช่ ก็แค่อันธพาลทั่วไป ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัว"

มีใครบนโลกนี้กล้าหาญกว่านี้อีกไหม ไม่รู้ว่าคุณหมอไปเอาความกล้ามาจากไหนถึงลดระดับเขาจากมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลแห่งเกาะมรกตให้กลายเป็นอันธพาลปลายแถว

"ได้ ถ้าอย่างนั้น...." เวนไตยยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ลากเสียงยาวแล้วปรายตามองเพียงพิลาสด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ที่ยากจะอธิบาย

"หมอพรีม..." เขาพูดไม่ทันจบ

"ก็ลองดูสิ ถ้าทำอะไรฉัน...ดูสิคุณจะตอบคำถามรินรินว่ายังไง"

เข้าทาง...หมาป่าเจ้าเล่ห์

"งั้นก็ขึ้นรถ ไม่อย่างนั้นผมจะ...."

เพียงพิลาสไม่รู้ให้ผู้มีอิทธิพลพูดจบ เธอเดินกึ่งวิ่งไปยังรถของเขาที่จอดอยู่

"ไม่ปลดล็อคแล้วฉันจะขึ้นรถยังไง"

"ก็แค่นั้น..." เจ้าของรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ร้ายปลดล็อกรีโมทแล้วเดินตามไป 

'บางทีการแกล้งคุณหมอนี่ก็สนุกเหมือนกันแฮะ

บทก่อนหน้า
บทถัดไป