บทที่ 5 แกล้งคุณหมอก็สนุกดีเหมือนกัน
คำขอของลูกสาวทำให้เวนไตยต้องคิดหนัก เพียงแค่คิดถึงหน้าสวย ๆ ที่แสนจะปากร้ายก็ทำให้เวนไตยร้องถอนหายใจยาวเหยียด
"นายยิ้มให้ผมทำไมครับ"
เวนไตยไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองมีรอยยิ้มบางปรากฏอยู่บนใบหน้า ทำให้เสือถึงกับต้องเกาหัวแกรกด้วยความงุนงง
"นอนน้อยรึไงถึงเห็นว่าฉันยิ้ม" เวนไตยคนโมโหกลบเกลื่อน
"เรื่องที่คุณหนูขอให้หมอพรีมมาเป็นแม่ให้นายจะทำไงต่อครับ"
เขาไม่ได้ตอบเสือ เพียงแต่มองออกไปนอกหน้าต่างคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา
รินรดาเสียแม่ไปตั้งแต่เด็ก มักจะถามหาแม่เป็นประจำแต่ก็ไม่เคยถูกใจใคร เหมือนที่รู้สึกกับเพียงพิลาส
"คุณเป่ามนตร์อะไรใส่ลูกผม ถึงได้หลงคุณขนาดนี้" เขาพึมพำกับตัวเองเมื่อนึกถึงใบหน้าสวยที่แสนดื้อรั้น
"ปะป๊าขา ทำไมคุณหมอไม่มาเยี่ยมรินรินเลย รินรินอยากเจอคุณหมอ"
รินรดาเกยคางบนตุ๊กตากระต่ายตัวโปรด แววตาเหงาหงอยของลูกสาวทำหัวใจของพ่อหล่นวาบ
"รินรินเป็นอะไรคะ" เขาเอ่ยถามลูกสาวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
ดวงตากลมของเด็กน้อย ที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยช้อนมองพ่อ เอ่อคลอด้วยน้ำใส ๆ เด็กน้อยกำลังกลัวว่าหากไม่มีคุณหมอคนสวยตัวจะเจ็บปวดอีก และมีเพียงคุณหมอเท่านั้นที่ช่วยได้
"ปะป๊า เอาคุณหมออมาให้รินรินได้ไหมคะ"
"ครับ รินรินรอป๊าแป๊บนึงนะ เดี๋ยวป๊าไปพาคุณหมอมาให้"
เวนไตยก้มลงจูบที่หน้าผากของลูกสาว แววตาเศร้าเมื่อครู่เปล่งประกายขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มแฉ่ง
"รินรินรักปะป๊าที่ฉุดในโลก"
การเป็นศัลยแพทย์หัวใจเพียงคนเดียวในโรงพยาบาลประจำเกาะมรกต เป็นงานหนักไม่น้อยสำหรับเพียงพิลาส
หลายคนตั้งคำถาม ฝีมือระดับแพทย์หญิงเพียงพิลาส ที่โรงพยาบาลเอกชนหลายแห่งยอมทุ่มเงินจำนวนมากเพื่อซื้อตัว ทำไมถึงเลือกมาประจำการที่โรงพยาบาลรัฐที่เกาะมรกต คงมีแค่พ่อกับแม่เท่านั้นที่เข้าใจว่าทำไมคุณหมอถึงกระโจนเข้าสู่กรงขังกลางทะเลเวิ้งว้างแห่งนี้
ชุดเจ้าสาวสีขาวกลายเป็นบาดแผลที่เจ็บช้ำ ผลักให้เพียงพิลาสหอบกายใจมาถึงที่นี่ ด้วยหวังว่าจะได้ใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบ
"หมอพรีม"
เจ้าของชื่อหยุดฝีเท้าในทันที น้ำเสียงของเขาเธอจำได้ดี 'เวนไตย'
ไม่รู้ว่าทำบุญทำกรรมอะไร หนีจากคนเลวมาเจอคนที่เลวกว่า ไม่ได้ต่างจากหนีเสือปะจระเข้เลยสักนิด เพียงพิลาสถอนหายใจ ทำเมินแสร้งไม่ได้ยินแล้วเดินต่อ
"คุณหมอ" เวนไตยสาวเท้าเดินตาม ด้วยความเร่งรีบจึงไม่ทันมองว่ามีใครเดินออกมาจากมุมกำแพง จนทำให้ชนเข้ากับอีกฝ่าย
"คุ คุณเว" หญิงสูงวัยเอ่ยเรียกคนตัวโตด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
"ยายเจ็บตรงไหนไหมครับ"
"มะ ไม่ ไม่เจ็บจ้ะ ไม่เจ็บ"
ท่าทางรีบร้อนเดินจากไปของคุณยายทำให้คนจากที่ไกลออกไป เข้าใจว่าเวนไตยข่มขู่คนแก่เพียงแค่เรื่องเล็กน้อย
"คุณนี่มันนิสัยเสียจริง"
"นี่! หลายรอบแล้วนะที่ด่าผมโดยไม่มีเหตุผล อย่าให้มีอีกนะ"
แววตาดุดันน่ากลัว ใบหน้าคมเข้มที่ตึงราวกับว่ามีลวดสลิงมาดึงไว้ ทำให้คุณหมอฉุกคิดได้ว่า คนตรงหน้านี้คือมาเฟียผู้มีอิทธิพลมาที่สุดในเกาะนี้ และสามารถทำให้เธอกลายเป็นอาหารปลาใต้ทะเลได้ไม่ยาก
"อย่าคิดว่าช่วยรินรินไว้แล้วจะลามปามผมยังไงก็ได้ ถ้ารักชีวิตตัวเองก็พูดให้น้อยลงแล้วไปขึ้นรถ"
"ฉันไม่ไป คุณไม่มีสิทธิ์มาบังคับฉัน ฉันจะแจ้งตำรวจและที่นี่ก็โรงพยาบาลไม่ใช่แก๊งปีกดำของคุณ"
"เคยบอกไปแล้วนะ...กฎหมายฉบับเดียวของที่นี่ชื่อเวนไตย ถ้าไม่ใช่เพราะรินรินต้องการเจอคุณ ผมคงไม่มาถึงที่นี่...เปลืองน้ำมัน"
หญิงสาวโมโหจนกำมือแน่น เพียงพิลาสถลึงตาใส่เขาด้วยความโกรธ เขากล้าพูดได้อย่างไรว่าการมาหาเธอนั้นเป็นเรื่องสิ้นเปลือง
ร่างสูงสง่าก้าวเข้าใกล้คุณหมอช้า ๆ แต่มั่นคง เพียงพิลาสกลืนน้ำลายลงคอรู้สึกหวั่นใจแต่ก็ยังถือดีเชิดหน้ามองเวนไตยราวกลับไม่กลัวเกรง
'ไอ้คุณเวนตะไล!’
"อย่าให้ผมต้องใช้กำลัง"
"ฉัน ฉัน...ไม่กลัวคุณหรอก ไม่ต้องมาขู่ ไม่กลัว"
เพียงพิลาสพยายามคุมเสียงตัวเองให้เป็นปกติ พร้อมก้าวถอยหลังช้า ๆ
ท่าทางของเธอเรียกรอยยิ้มมุมปากให้ปรากฏบนใบหน้านิ่งของเวนไตย เขานึกสงสัยว่าที่อยู่ตรงหน้าตัวเองในตอนนี้เป็นคุณหมอหรือลูกแมวที่กำลังพองขนขู่เขาอยู่กันแน่
"ไม่กลัว? แน่ใจนะ"
"ใช่ ก็แค่อันธพาลทั่วไป ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัว"
มีใครบนโลกนี้กล้าหาญกว่านี้อีกไหม ไม่รู้ว่าคุณหมอไปเอาความกล้ามาจากไหนถึงลดระดับเขาจากมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลแห่งเกาะมรกตให้กลายเป็นอันธพาลปลายแถว
"ได้ ถ้าอย่างนั้น...." เวนไตยยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ลากเสียงยาวแล้วปรายตามองเพียงพิลาสด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ที่ยากจะอธิบาย
"หมอพรีม..." เขาพูดไม่ทันจบ
"ก็ลองดูสิ ถ้าทำอะไรฉัน...ดูสิคุณจะตอบคำถามรินรินว่ายังไง"
เข้าทาง...หมาป่าเจ้าเล่ห์
"งั้นก็ขึ้นรถ ไม่อย่างนั้นผมจะ...."
เพียงพิลาสไม่รู้ให้ผู้มีอิทธิพลพูดจบ เธอเดินกึ่งวิ่งไปยังรถของเขาที่จอดอยู่
"ไม่ปลดล็อคแล้วฉันจะขึ้นรถยังไง"
"ก็แค่นั้น..." เจ้าของรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ร้ายปลดล็อกรีโมทแล้วเดินตามไป
'บางทีการแกล้งคุณหมอนี่ก็สนุกเหมือนกันแฮะ
