บทที่ 6 มาเฟียประสาท

หากถามว่าสวยไหม ในสายตาผู้ชายอย่างเขาก็ต้องตอบตามจริงว่าสวยมาก หากสายตาไม่ฟ่าฟางจนเกินไปคนอื่นก็คงต้องตอบแบบเขา...เวนไตยคิดเช่นนั้น 

แต่อีกอย่างที่คุณหมอมีไม่แพ้ความสวยก็คงเป็นความดื้อรั้นตลอดทางที่มาเวนไตยรู้ดีว่าเพียงพิลาสหาโอกาสจะเอาคืนเขา แต่แค่ยังไม่สบโอกาส

"นั่งนิ่งเป็นรูปปั้นแบบนั้นไม่เมื่อยเหรอครับ"

"ฉันสบายดีค่ะ ไม่ต้องห่วง"

"ไม่ได้ห่วงครับ แค่เป็นคนมีมารยาท"

ถามตามมารยาทงั้นเหรอ ดูเถอะคนมีมารยาทที่ไหนเขาทำแบบนี้ 

ขนาดเธอเป็นถึงศัลยแพทย์หัวใจเพียงคนเดียวของเกาะนี้ ทั้งยังเพิ่งช่วยชีวิตลูกเขาไว้ยังถูกเวนไตยข่มขู่ นับประสาอะไรกับชาวบ้านธรรมดาที่อ่อนแอไร้ทางสู้ ดูจากคุณยายคนเมื่อครู่ที่ลนลานขนาดนั้นคงเพราะกลัวเขาแน่ ๆ 

'ความเลวเกินร้อย น้อยไปให้เพิ่ม...หน้าตาก็ดีแต่นิสัยอาจจะยัง'

เธอมองสะบัดหน้าหนีและมองไปด้านนอก ปล่อยให้บรรยากาศในห้องโดยสารของรถยนต์คันหรู มีเพียงเสียงเพลงที่เปิดคลอเบา ๆ เพื่อไม่ให้เงียบจนเกินไป 

เวนไตยลอบมองคุณหมออยู่หลายครั้ง เขาไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้มาก่อนเลยจริง ๆ คนอะไรทั้งสวยทั้งปากร้าย แถมยังดื้อยิ่งกว่าลูกสาววัยสี่ขวบของเขาซะอีก 

'ผู้หญิงที่ไม่ชอบหน้าเขา บนเกาะนี้คงมีแค่เธอ'

"คุณเก่งขนาดนี้ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่"

คนถูกถามหันมองเวนไตยแล้วยิ้มออกมา ในที่สุดก็มีโอกาสได้เอาคืน 

"คนมีมารยาทไม่ควรถามเรื่องส่วนตัวคนอื่น"

ให้ตายเถอะ...ตอนเรียนจบด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งเหรียญทอง ยังไม่ดีใจเท่าการได้เอาคืนมาเฟียเกาะมรกตเลย

"อ้อ" คนถูกย้อนไม่รู้จะไปต่ออย่างไรจึงเอ่ยออกมาเพียงเท่านี้ 

ท่าทางของเวนไตยทำให้เพียงพิลาสได้ใจ ในหัวตอนนี้มีภาพของตัวเองกำลังโลดเต้นพร้อมเสียงหัวเราะที่ดังลั่น แต่ความดีใจก็อยู่ได้ไม่นาน...

"นั่งดี ๆ นะครับ อย่าขยับบ่อย"

"ทำไมคะ อย่าบอกนะว่าคุณจะริดรอนสิทธิคนอื่นถึงขั้นห้ามกระดิกตัว"

"ผมแค่เป็นห่วงคุณหมอ" 

"จะมาห่วงฉันทำไม"

เขาหันมามองเธอแวบหนึ่งแล้วยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ร้าย ก่อนจะพูดในสิ่งที่เพียงพิลาสแทบหยุดหายใจ 

"คุณหมออยู่ไม่นิ่ง ผมก็เลยกลัวว่าไอ้ของที่ซ่อนเอาไว้สี่ห้ากระบอกมันจะลั่นโป้งป้างขึ้นมา...ช่วงนี้ผมยุ่ง คงไม่ว่างไปเป็นเจ้าภาพให้หรอกนะ"

"นี่คุณขู่ฆ่าฉันเหรอ! คุณนี่มันอันอันธพาลจริง ๆ ก็เนี่ยล่ะนะพวกมาเฟีย เก่งแต่รังแกคนอ่อนแอ"

"คุณพูดถูก เรื่องรังแกคน ถ้าผมเป็นอันดับสองก็คงไม่มีใครเป็นที่หนึ่ง ยิ่งกับหมอที่พูดมาก ด่าเก่ง ผมยิ่งอยากรังแก"

ปกติเธอเป็นแบบนี้ที่ไหนกัน มีแค่เวนไตยนี่แหละที่ทำให้เพียงพิลาสอยากจะกระโดดฟาดด้วยไม้หน้าสามทุกครั้งที่เจอกัน แต่เพราะทำไม่ได้จึงแปรเปลี่ยนเป็นคำพูด

"ฉันจะแจ้งตำรวจให้จับคุณ"

"บอกไปไม่เคยจำ ว่าผมนี่แหละเป็นทั้งกฎหมายและกฎหมู่ของเกาะนี้ ทำตัวให้มันดี ๆ ไม่อย่างนั้นผมจะจับคุณโยนทะเล ให้เป็นอาหารฉลาม"

หญิงสาวหันขวับ มองเขาด้วยสายตาขุ่นเคืองเสียมากกว่าหวาดกลัว แต่ก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกมา 

'ฉันยังไม่อยากตายตอนนี้นะ โอ๊ย เรื่องบ้าอะไรเนี่ย ถึงต้องมาเจอคนแบบนี้'

เวนไตยยิ่งชอบใจที่เห็นคุณหมอหงุดหงิด แต่ทำอะไรตัวเองไม่ได้ แม้จะเป็นเกาะกลางทะเล แต่มันมีฉลามกินคนที่ไหนกัน เขาก็เพียงแค่สนุกกับการแกล้งเพียงพิลาสเท่านั้น

'ใครมันจะเอาปืนมาไว้ในรถเยอะแยะ...ฉลามนั้นชอบงับคุณ แต่ผมนั่นชอบคุณงับ'

เพลงที่ผุดขึ้นมาในหัวทำให้เวนไตยต้องกระแอมไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป...'ชอบเหรอ?'

เพียงพิลาสยกกำปั้นขึ้นด้วยความระแวงเพียงแค่อีกฝ่ายขยับตัว

"กำปั้นแค่นั้นจะทำอะไรผมได้"

"นั่นสิ หนังหนา เอ้ย หนังเหนียวขนาดนี้"

"รู้ได้ไงว่าเหนียวคุณลองเคี้ยวผมแล้วเหรอ"

เคี้ยว....ทำให้เพียงพิลาสที่มีอคติต่อเวนไตยคิดไปไกลมาก 

"ทุเรศที่สุด"

"ถึงแล้ว ถ้าไม่ติดว่ารินรินอยากเจอคุณนะ ผมโยนคุณลงจากรถแน่"

น้ำเสียงเข้มของเขาทำให้เธอรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว แต่ด้วยความดื้อรั้นเพียงพิลาสก็ยังพึมพำกับตัวเอง

"มาเฟียประสาท"

"ถ้ายังไม่หยุด หมออาจจะได้มีผัวเป็นมาเฟียประสาท"

ครั้งนี้ได้ผลเกินคาด เพียงพิลาสเม้มปากปิดแน่น จับเข็มขัดนิรภัยแน่นทั้งที่รถจอดสนิทแล้ว 

"ลงมาสิ ประตูรถก็เปิดเองด้วย ผมไม่บริการใครทั้งนั้น"

"รู้แล้ว ฉันไม่ได้รอคุณมาเปิดให้ เพราะฉันรู้ว่าคนอย่างคุณไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษหรอก"

เวนไตยขยับเข้ามาใกล้ ทำให้คุณหมอรีบปลดเข็มขัดแล้วเปิดประตูลงจากรถทันที 

ไอ้กลัวมันก็กลัว แต่ขอให้ได้เอาคืนสักนิดสักหน่อยก็ยังดี

"คุณหมอ คุณหมอมาแล้ว" เสียงเจื้อยแจ้วสดใส ดวงตากลมเล็กเปล่งประกายด้วยความดีใจ 

เวนไตยคิดไม่ออกเลยว่าทำไม ลูกสาวของตัวเองถึงได้หลงเสน่ห์เพียงพิลาสได้มากขนาดนี้

บทก่อนหน้า
บทถัดไป