บทที่ 6 มาเฟียประสาท
หากถามว่าสวยไหม ในสายตาผู้ชายอย่างเขาก็ต้องตอบตามจริงว่าสวยมาก หากสายตาไม่ฟ่าฟางจนเกินไปคนอื่นก็คงต้องตอบแบบเขา...เวนไตยคิดเช่นนั้น
แต่อีกอย่างที่คุณหมอมีไม่แพ้ความสวยก็คงเป็นความดื้อรั้นตลอดทางที่มาเวนไตยรู้ดีว่าเพียงพิลาสหาโอกาสจะเอาคืนเขา แต่แค่ยังไม่สบโอกาส
"นั่งนิ่งเป็นรูปปั้นแบบนั้นไม่เมื่อยเหรอครับ"
"ฉันสบายดีค่ะ ไม่ต้องห่วง"
"ไม่ได้ห่วงครับ แค่เป็นคนมีมารยาท"
ถามตามมารยาทงั้นเหรอ ดูเถอะคนมีมารยาทที่ไหนเขาทำแบบนี้
ขนาดเธอเป็นถึงศัลยแพทย์หัวใจเพียงคนเดียวของเกาะนี้ ทั้งยังเพิ่งช่วยชีวิตลูกเขาไว้ยังถูกเวนไตยข่มขู่ นับประสาอะไรกับชาวบ้านธรรมดาที่อ่อนแอไร้ทางสู้ ดูจากคุณยายคนเมื่อครู่ที่ลนลานขนาดนั้นคงเพราะกลัวเขาแน่ ๆ
'ความเลวเกินร้อย น้อยไปให้เพิ่ม...หน้าตาก็ดีแต่นิสัยอาจจะยัง'
เธอมองสะบัดหน้าหนีและมองไปด้านนอก ปล่อยให้บรรยากาศในห้องโดยสารของรถยนต์คันหรู มีเพียงเสียงเพลงที่เปิดคลอเบา ๆ เพื่อไม่ให้เงียบจนเกินไป
เวนไตยลอบมองคุณหมออยู่หลายครั้ง เขาไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้มาก่อนเลยจริง ๆ คนอะไรทั้งสวยทั้งปากร้าย แถมยังดื้อยิ่งกว่าลูกสาววัยสี่ขวบของเขาซะอีก
'ผู้หญิงที่ไม่ชอบหน้าเขา บนเกาะนี้คงมีแค่เธอ'
"คุณเก่งขนาดนี้ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่"
คนถูกถามหันมองเวนไตยแล้วยิ้มออกมา ในที่สุดก็มีโอกาสได้เอาคืน
"คนมีมารยาทไม่ควรถามเรื่องส่วนตัวคนอื่น"
ให้ตายเถอะ...ตอนเรียนจบด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งเหรียญทอง ยังไม่ดีใจเท่าการได้เอาคืนมาเฟียเกาะมรกตเลย
"อ้อ" คนถูกย้อนไม่รู้จะไปต่ออย่างไรจึงเอ่ยออกมาเพียงเท่านี้
ท่าทางของเวนไตยทำให้เพียงพิลาสได้ใจ ในหัวตอนนี้มีภาพของตัวเองกำลังโลดเต้นพร้อมเสียงหัวเราะที่ดังลั่น แต่ความดีใจก็อยู่ได้ไม่นาน...
"นั่งดี ๆ นะครับ อย่าขยับบ่อย"
"ทำไมคะ อย่าบอกนะว่าคุณจะริดรอนสิทธิคนอื่นถึงขั้นห้ามกระดิกตัว"
"ผมแค่เป็นห่วงคุณหมอ"
"จะมาห่วงฉันทำไม"
เขาหันมามองเธอแวบหนึ่งแล้วยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ร้าย ก่อนจะพูดในสิ่งที่เพียงพิลาสแทบหยุดหายใจ
"คุณหมออยู่ไม่นิ่ง ผมก็เลยกลัวว่าไอ้ของที่ซ่อนเอาไว้สี่ห้ากระบอกมันจะลั่นโป้งป้างขึ้นมา...ช่วงนี้ผมยุ่ง คงไม่ว่างไปเป็นเจ้าภาพให้หรอกนะ"
"นี่คุณขู่ฆ่าฉันเหรอ! คุณนี่มันอันอันธพาลจริง ๆ ก็เนี่ยล่ะนะพวกมาเฟีย เก่งแต่รังแกคนอ่อนแอ"
"คุณพูดถูก เรื่องรังแกคน ถ้าผมเป็นอันดับสองก็คงไม่มีใครเป็นที่หนึ่ง ยิ่งกับหมอที่พูดมาก ด่าเก่ง ผมยิ่งอยากรังแก"
ปกติเธอเป็นแบบนี้ที่ไหนกัน มีแค่เวนไตยนี่แหละที่ทำให้เพียงพิลาสอยากจะกระโดดฟาดด้วยไม้หน้าสามทุกครั้งที่เจอกัน แต่เพราะทำไม่ได้จึงแปรเปลี่ยนเป็นคำพูด
"ฉันจะแจ้งตำรวจให้จับคุณ"
"บอกไปไม่เคยจำ ว่าผมนี่แหละเป็นทั้งกฎหมายและกฎหมู่ของเกาะนี้ ทำตัวให้มันดี ๆ ไม่อย่างนั้นผมจะจับคุณโยนทะเล ให้เป็นอาหารฉลาม"
หญิงสาวหันขวับ มองเขาด้วยสายตาขุ่นเคืองเสียมากกว่าหวาดกลัว แต่ก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกมา
'ฉันยังไม่อยากตายตอนนี้นะ โอ๊ย เรื่องบ้าอะไรเนี่ย ถึงต้องมาเจอคนแบบนี้'
เวนไตยยิ่งชอบใจที่เห็นคุณหมอหงุดหงิด แต่ทำอะไรตัวเองไม่ได้ แม้จะเป็นเกาะกลางทะเล แต่มันมีฉลามกินคนที่ไหนกัน เขาก็เพียงแค่สนุกกับการแกล้งเพียงพิลาสเท่านั้น
'ใครมันจะเอาปืนมาไว้ในรถเยอะแยะ...ฉลามนั้นชอบงับคุณ แต่ผมนั่นชอบคุณงับ'
เพลงที่ผุดขึ้นมาในหัวทำให้เวนไตยต้องกระแอมไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป...'ชอบเหรอ?'
เพียงพิลาสยกกำปั้นขึ้นด้วยความระแวงเพียงแค่อีกฝ่ายขยับตัว
"กำปั้นแค่นั้นจะทำอะไรผมได้"
"นั่นสิ หนังหนา เอ้ย หนังเหนียวขนาดนี้"
"รู้ได้ไงว่าเหนียวคุณลองเคี้ยวผมแล้วเหรอ"
เคี้ยว....ทำให้เพียงพิลาสที่มีอคติต่อเวนไตยคิดไปไกลมาก
"ทุเรศที่สุด"
"ถึงแล้ว ถ้าไม่ติดว่ารินรินอยากเจอคุณนะ ผมโยนคุณลงจากรถแน่"
น้ำเสียงเข้มของเขาทำให้เธอรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว แต่ด้วยความดื้อรั้นเพียงพิลาสก็ยังพึมพำกับตัวเอง
"มาเฟียประสาท"
"ถ้ายังไม่หยุด หมออาจจะได้มีผัวเป็นมาเฟียประสาท"
ครั้งนี้ได้ผลเกินคาด เพียงพิลาสเม้มปากปิดแน่น จับเข็มขัดนิรภัยแน่นทั้งที่รถจอดสนิทแล้ว
"ลงมาสิ ประตูรถก็เปิดเองด้วย ผมไม่บริการใครทั้งนั้น"
"รู้แล้ว ฉันไม่ได้รอคุณมาเปิดให้ เพราะฉันรู้ว่าคนอย่างคุณไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษหรอก"
เวนไตยขยับเข้ามาใกล้ ทำให้คุณหมอรีบปลดเข็มขัดแล้วเปิดประตูลงจากรถทันที
ไอ้กลัวมันก็กลัว แต่ขอให้ได้เอาคืนสักนิดสักหน่อยก็ยังดี
"คุณหมอ คุณหมอมาแล้ว" เสียงเจื้อยแจ้วสดใส ดวงตากลมเล็กเปล่งประกายด้วยความดีใจ
เวนไตยคิดไม่ออกเลยว่าทำไม ลูกสาวของตัวเองถึงได้หลงเสน่ห์เพียงพิลาสได้มากขนาดนี้
