บทที่ 7 คุณหมอมาเป็นแม่ให้รินรินนะคะ
เพียงพิลาสประเมินดูแล้วไม่มีอะไรที่น่ากังวล แต่ก็ยังคงต้องใช้เวลาเป็นปีกว่ารินรินจะกลับไปใช้ชีวิตปกติได้
"เท่าที่ดูไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แต่อาจต้องใช้เวลาฟื้นตัวอย่างน้อยก็หกเดือนถึงหนึ่งปี แต่หลังจากนั้นก็ต้องคอยติดตามเดี๋ยวหมอคงบอกคุณ"
"คุณก็เป็นหมอ" เวนไตยตอบกลับ
"ฉันไม่ใช่เจ้าของไข้" เพียงพิลาสไม่ได้มองหน้าอีกฝ่าย แต่กลับหันมายิ้มให้รินรินคนเก่ง
ภาพวินาทีความเป็นความตาย ใบหน้าซีดเซียว หายใจอย่างยากลำบากยังติดอยู่ในความทรงจำของเพียงพิลาส
ในตอนนั้นเธอไม่มั่นใจเต็มร้อยด้วยซ้ำว่าจะช่วยรินรินได้หรือไม่ นิ้วมือของเด็กน้อยมีสีม่วงจาง ๆ จากภาวะขาดเลือด ความหวังในวันนั้นมีไม่ถึงครึ่ง
แม้ว่ารินรินจะยังมีสติแต่ร่างกายของเด็กน้อยนั้นสวนทางกับจิตใจที่แข็งแกร่งเกินวัย
"เก่งมาเลย" เพียงพิลาสอ่อนโยนกับรินรดา เธอจับมือเล็กนั้นเอาไว้ มองหลังมือที่มีเข็มอยู่
"เจ็บไหมคะ"
"ไม่ค่ะ มีคุณหมออยู่ รินจะไม่เจ็บ รินรินจะหาย"
"เก่งมาก ๆ เลย"
"รินรินอยากเล่นกับเพื่อน ไม่อยากให้ปะป๊าเป็นห่วง"
'ลูกก็แสนจะน่ารัก แต่พ่อนี้สิ...เฮ้ออ'
คุณหมอถอนหายใจ ไม่รู้ว่าเด็กน้อยไปเก็บพ่อมาจากถังขยะไหน ถึงได้มีนิสัยแบบนี้ได้
รอยยิ้มและความอ่อนโยน ที่เพียงพิลาสมีให้กับลูกสาว อยู่ในสายตาของเวนไตย แววตาที่เขาใช้มองเธอก็ถูกเสือ ลูกน้องคนสนิทเห็นเช่นเดียวกัน
"คุณหมออยู่กับรินรินได้ไหมคะ ไม่กลับไปได้ไหมคะ"
หลังจากที่เวลาผ่านไปร่วมชั่วโมง เพียงพิลาสเห็นสมควรที่จะต้องกลับเสียที เพราะนี้ก็เย็นมากแล้ว อีกทั้งเธอไม่มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่กลางวัน
หิวข้าว หิวมาก....
"ตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว คุณหมอต้องกลับบ้านก่อนค่ะ"
"ถ้ารินรินเจ็บขึ้นมาอีกใครจะช่วยล่ะคะ ถ้าคุณหมอไม่อยู่"
มือน้อย ๆ จับนิ้วของเพียงพิลาสเอาไว้แน่น
เธอมองไปยังเวนไตยเพื่อขอความช่วยเหลือ ให้เข้ามาเจรจากับลูกตัวเอง
เวนไตยที่นั่งอยู่เอ่ยปากกับรินรดา หากแต่ว่า....
"นั่นสิ ถึงจะไม่ใช่หมอเจ้าของไข้แต่คุณก็เป็นคนช่วยลูกผมไว้ และรู้อาการดีที่สุด"
"แต่ฉันต้องกลับบ้านค่ะ นี่ค่ำแล้วด้วย"
นิสัยเผด็จการและเอาแต่ใจของผู้นำเกาะมรกตไม่ใช่แค่ข่าวลือ
"ค้างที่นี่กับรินรินสิ ต้องการอะไรเดี๋ยวให้คนไปซื้อให้"
"นะคะคุณหมอ" ดวงตากลมใสแป๋วออดอ้อนเพียงพิลาส
เพียงพิลาสยังคงยืนยันที่จะปฏิเสธ เพราะมันคงไม่ดีนักหากมารดาของรินรดามาพบและเข้าใจผิด เพียงพิลาสไม่ต้องการให้ครอบครัวใครมีปัญหาเพราะตัวเอง
"คุณหมออยู่กับรินรินได้ไหมคะ"
"รินรินคนเก่ง ถ้าหนูไม่สบายหนูบอกคุณแม่นะคะ ให้คุณแม่บอกคุณหมอที่นี่โทรหาคุณหมอก็ได้"
"ไม่มีเบอร์" คนพ่อแย้งขึ้นทันที
เพียงพิลาสยืดตัวขึ้น รินรินน่ารักและเธอเองก็ชอบเด็ก แต่พ่อเด็กนั้นอาจจะยัง
"คุณสามารถสืบประวัติฉันได้ แค่เบอร์โทรศัพท์คงไม่ยากสำหรับมาเฟียใหญ่แห่งเกาะมรกตมั้งคะ"
ทั้งที่เขามีข้อมูลเธอในมือ รู้ลึกถึงการรักษาที่เป็นความลับของโรงพยาบาลขนาดนั้นยังมีอะไรอีกที่คนอย่างเวนไตยหามาไม่ได้
"ถ้าเป็นแบบนั้นรินรินคงไม่ได้โทรหาคุณหมอ รินรินคงต้องตายแน่ ๆ"
ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เพียงพิลาสสัมผัสถึงความเศร้าอาบน้ำเสียงและแววตาของเด็กน้อย
"ทำไมล่ะคะ"
"รินรินไม่มีแม่ค่ะ...แม่ไปเป็นนางฟ้าบนสวรรค์ คงไม่กลับมาแล้ว"
หัวใจของคุณหมอสั่นไหว เด็กน้อยที่น่าสงสาร เสียแม่ไม่พอยังต้องมีพ่อนิสัยแย่อีก
คุณหมอสาวนึกเห็นใจ จนเกือบจะตกปากรับคำ
"คุณหมอมาเป็นแม่ให้รินรินไหมคะ"
เพียงพลาสอึ้งจนนิ่งสนิท แฟนก็พึ่งเลิกไป สามีก็ไม่มี อยู่ ๆ จะได้เป็นแม่เด็กสี่ขวบแล้วเธอจะทำอย่างไร
เวนไตยเบือนหน้าไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มไม่ให้คุณหมอเห็น ท่าทางของเพียงพิลาสในตอนนี้เหมือนแมวตกใจไม่มีผิด
"คุณหมอมาเป็นแม่ให้รินรินนะคะ รินรินจะได้มีทั้งคุณแม่และคุณหมอ"
"คือว่า....." เพียงพิลาสพยายามดึงสติ เรียบเรียงคำพูดให้เหมาะสม ไม่ให้ทำร้ายหัวใจดวงน้อยที่ใสซื่อของเด็กหญิง
"รินรินคะ หมอเป็นแม่ให้รินรินไม่ได้จริง ๆ ค่ะ"
"แต่รินรินอยากให้คุณหมอเป็นแม่นี่คะ" เด็กน้อยหันไปมองทางเวนไตยแล้วเอ่ยถามอย่างใสซื่อ
"ปะป๊าขา ให้คุณหมอเป็นแม่รินรินได้ไหมคะ"
นิ้วชี้ป้อมเล็กชี้ไปที่เวนไตย เพียงพิลาสแล้วจึงหันกลับเข้าหาตัว
"มีปะป๊า มีแม่ มีรินริน...พ่อแม่ลูก"
เพียงพิลาสหันไปมองหน้าเวนไตย ที่เอาแต่ยืนนิ่ง ลอยตัวเหนือปัญหาไม่คิดจะช่วยพูดกับลูกอย่างหมั่นไส้
ไม่มีใครอยากเป็นครอบครัวกับมาเฟียหรอก ยิ่งเป็นมาเฟียที่ชื่อเวนไตย ยิ่งควรหลีกหนีให้ไกล แต่ทำไมเทวดาท่านถึงมักส่งสถานการณ์ลงมา ให้ได้มีเหตุต้องเข้าใกล้คนคนนี้ด้วย
"รินรินเรียกว่าแม่พรีมได้ไหมคะ"
"เรียกพี่พรีมดีกว่านะ"
"รินรินไม่ได้อยากให้คุณหมอเป็นลูกปะป๊านี่คะ รินรินอยากให้คุณหมอเป็นแม่ของรินริน"
รินรดายิ้มกว้างจนตาหยี ดูมีความสุขมาก ต่างจากเด็กหญิงตัวน้อยที่นอนรอความตายบนเตียงผู้ป่วยวิกฤตในคืนนั้น ราวกับว่าเป็นคนละคน
"แม่พรีม"
